Sunday , April 30 2017
You are here: Home / featured / Ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος ανοίγει την καρδιά του στο Advendure

Ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος ανοίγει την καρδιά του στο Advendure

Η συνέντευξη του Αργύρη στο γνωστό σάιτ πριν τη συμμετοχή του στον πολυήμερο αγώνα διάσχισης της ερήμου της Ναμίμπια. Αυτή τη στιγμή (2η ημέρα) παραμένει πρώτος!!! Όπως θα διαβάσετε φέτος θα τρέξει και στην Οίτη. Προς το παρόν του ευχόμαστε να πρωτεύσει στον αγώνα της Ναμίμπια!!!

Αν κάποιος άνθρωπος στην Ελλάδα δικαιούται τον τίτλο του «Ανθρώπου της Ερήμου» αυτός δεν είναι άλλος από τον Αργύρη Παπαθανασόπουλο αφού είναι ο μόνος με τις τόσες εμπειρίες σε μεγάλους και πολυήμερους αγώνες στο αφιλόξενο κλίμα της ερήμου. Οι συμμετοχές του και οι διακρίσεις του άλλωστε στον Marathon des Sables το 2006 και στον Atacama Crossing στην Χιλή το 2012 είναι τα καλύτερα διαπιστευτήρια ενός ανθρώπου που δεν φοβάται να έρθει αντιμέτωπος – μέσω της πρόκλησης μιας συμμετοχής σε τόσο δύσκολους και επίπονους αγώνες – με τους ίδιους του τους φόβους. Ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος όμως δεν κατέληξε τυχαία να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο καθώς έχει ένα πλουσιότατο αθλητικό υπόβαθρο.

Η ενασχόλησή του με τον αθλητισμό ξεκινάει από τα σχολικά του χρόνια, το 1987 , εκπροσωπώντας  το σχολείο του στα Πανελλήνια Σχολικά Πρωταθλήματα Ανωμάλου Δρόμου. Όντας φοιτητής διακρίθηκε σε αρκετούς μαραθώνιους δρόμου με προσωπικό ρεκόρ 2:42:36 στον Μαραθώνιο της Βενετίας το 1994. Από το 1997, ένας τραυματισμός τον αναγκάζει να στραφεί στο Ορειβατικό Σκι όπου με την επιστροφή του στην Ελλάδα μετά το τέλος των σπουδών του αγωνίζεται ως αθλητής του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Βόλου με πολλές διακρίσεις. Κορυφαία εξ’ αυτών η βράβευσή του το 2004 από την Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας και Αναρρίχησης (ΕΟΟΑ) ως καλύτερος αθλητής της χρονιάς. Συνεχίζει να συμμετέχει σε αγώνες Εθνική  Ομάδα  σε  Πανευρωπαϊκές  και  Παγκόσμιες  διοργανώσεις καταλαμβάνοντας τις καλύτερες θέσεις μεταξύ των Ελλήνων συναθλητών του. Το 2004 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας κατατάσσεται 20ος που θεωρείται και η καλύτερη θέση μέχρι σήμερα από Έλληνα αθλητή.

 

Οι αγώνες περιπέτειας και ορεινού τρεξίματος όμως δεν τον άφησαν ασυγκίνητο. Παράλληλα με το Ορειβατικό Σκι, τους θερινούς μήνες αγωνίζεται σε δημοφιλείς τότε «Αγώνες Περιπέτειας» (Ορεινό  Τρέξιμο – Ορεινή Ποδηλασία – Rafting σε ποτάμι) ή σε αγώνες ορεινού τρεξίματος που εκείνη την εποχή είχαν αρχίσει να διοργανώνονται (Άθλος Τζουμέρκων 2005-3ος, Olympus Marathon 2006-6ος, Μαραθώνιος Βίκου-Αώου 2006-2ος, Kentavros Ultra Trail 2007-2ος, AlpamayoPro TrailRace 2007-2ος κα)

 

Ο Α.Παπαθανασόπουλος στον MdS 2006Ο Α.Παπαθανασόπουλος στον MdS 2006Κορυφαία στιγμή στην αθλητική καριέρα του βέβαια η συμμετοχή του τον Απρίλιο του 2006 στον διάσημο διεθνή αγώνα αντοχής “Marathon des sables” όντας ο πρώτος Έλληνας που δοκίμαζε κάτι τέτοιο. 250 χιλιόμετρα διάσχιση της καυτής Σαχάρας σε έξι ειδικές διαδρομές,  με μέση θερμοκρασία τους 45 βαθμούς Κελσίου και σε πλήρη αυτονομία τροφής – ύπνου. Μεταξύ 750 αθλητών, ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος,  κατατάσσεται 37ος στη γενική  κατάταξη και το όλο εγχείρημα προβάλλεται εκτενώς από τα ξένα και ελληνικά  τηλεοπτικά κανάλια, από τον έντυπο Τύπο αλλά και από το Adventure Zone με καθημερινές ανταποκρίσεις.

 

Δυστυχώς όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να κρατήσει τα παιδιά της… Το 2008 μετακομίζει για επαγγελματικούς λόγους στο εξωτερικό και πιο συκγκεκριμένα στο Μάντσεστερ όπου εργάζεται μέχρι και σήμερα ως Χειρουργός-Ορθοπαιδικός με εξειδίκευση στην Επείγουσα Ιατρική στο Tameside General Hospital. Έτσι λοιπόν την διετία 2008-2009 απέχει από κάθε αγωνιστική δράση.

 

Στον Atacama Crossing 2012...Στον Atacama Crossing 2012…Φαίνεται όμως ότι τα βουνά, η  περιπέτεια και η δράση δεν μπορούν να κρατήσουν τον Αργύρη Παπαθανασόπουλο για πολύ μακριά από αυτό που ξέρει να κάνει πολύ καλά…να τρέχει! Το 2010 επιστρέφει σε σε έντονο προπονητικό πρόγραμμα και από το 2011 αρχίζει να συμμετέχει σε διεθνείς αλλά και Ελληνικούς αγώνες. Καλύτερές του στιγμές η 3η θέση στον Atacama Crossing το 2012, η 2η θέση στον Al Andalus Ultimate Trail 250Κ, η 2η θέση στον VFUT του 2011, η 31η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υπεραποστάσεων Βουνού στην Connemara της Ιρλανδίας (μαζί με τους Παντελή Καμπαξή και Παναγιώτη Ιωαννίδη), η 7η θέση στον Rowbotham’s Round Rotherham 2012 80Κ, η 25η θέση στον Eco-Trail des Paris το 2011 κ.α

 

Με την ευκαιρία της επικείμενης συμμετοχής του στον Namib Desert Challenge στις 25-29 Μάρτη, αλλά και της χαρμόσυνης είδησης της συμμετοχής του στον Western States 100, ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος μας ανοίγει την καρδιά του, μας ταξιδεύει με τις περιπέτειές του, καταφέρνει να κάνει την καρδιά μας να χτυπά δυνατά και το στομάχι μας να σφίγγεται με τις κακουχίες του και την υπέρβασή τους, μας γοητεύει με τον μεστό λόγο του. Έχει άποψη και δεν φοβάται να την καταθέσει. Μας εξομολογείται τα σχέδια του για το μέλλον, αναπολεί και ονειρεύεται…
[Advendure]: Ο επόμενος μεγάλος στόχος σου (25-29 Μαρτίου) είναι το Namib Desert Challenge, ένας multi-stage αγώνας 228 χιλιομέτρων, που διεξάγεται στην έρημο της Ναμίμπια, η οποία θεωρείται η αρχαιότερη στον κόσμο. Περίπου ένα χρόνο πριν, όλοι θυμόμαστε την μεγάλη μάχη που είχες δώσει και την κατάκτηση της τρίτης θέσης στο Atacama Crossing 2012, σε μια άλλη από τις ξακουστές ερήμους του πλανήτη. Φαίνεται να σε τραβούν οι πολυήμεροι αγώνες σε τέτοια αφιλόξενα για τον άνθρωπο μέρη. Ισχύει κάτι τέτοιο; Με ποια φιλοσοφία μπαίνεις σε τέτοιες – εξαιρετικά δύσκολες – προκλήσεις;

[Αργύρης]: Όταν δοκίμασα για πρώτη φορά τις αντοχές και τα προσωπικά μου όρια στο Marathon des Sables, είχα μια υπερβατική εμπειρία που κατά κάποιο τρόπο σημάδεψε και τις επιλογές μου για τους αγώνες που έμελλε να τρέξω στο μέλλον. Εκείνη την χρονιά ήταν σαν να πέρασα στην αντίπερα όχθη και να ανακάλυψα ένα διαφορετικό δικό μου κόσμο, που τόσα χρόνια αγνοούσα. Είδα για πρώτη φορά το ‘εγώ’ μου να μικραίνει και η αυτοπεποίθησή μου να προσγειώνεται. Βίωσα τον σωματικό πόνο από τις φουσκάλες στα Κι εκεί που περίμενα να έρθει η εγκατάλειψη και η ολοκληρωτική ταπείνωση των μέχρι τότε πεποιθήσεών μου, ξαφνικά μια άγνωστη δύναμη εμφανίστηκε για να δώσει φτερά στην ψυχή μου.δάχτυλα και το βάρος του σακιδίου μου στην πλάτη σε εικοσιτετράωρη βάση. Κι εκεί που περίμενα να έρθει η εγκατάλειψη και η ολοκληρωτική ταπείνωση των μέχρι τότε πεποιθήσεών μου, ξαφνικά μια άγνωστη δύναμη εμφανίστηκε για να δώσει φτερά στην ψυχή μου. Άγνωστα ενεργειακά αποθέματα και αντοχές στην καταπόνηση που θα με έφερναν  για πρώτη φορά στη συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχουν πραγματικά όρια. Ο συνδυασμός της νέας αυτής διανοητικής-σωματικής εμπειρίας, με την απαράμιλλη ομορφιά της ερήμου και της αίσθησης ότι βρίσκεσαι μόνος σου σε μια αχανή κι αφιλόξενη έκταση, με ‘σημάδεψαν’ σαν δρομέα αλλά και σαν άνθρωπο, και άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζω-διαλέγω τους κύριους αγωνιστικούς μου στόχους. Ο πολυήμερος αγώνας κλιμακώνει τις συγκινήσεις αλλά και τις αντοχές στον πόνο. ‘Όταν φτάσει η κορύφωση με την προτελευταία μέρα, που συνήθως είναι και η δυσκολότερη, με διπλάσιο όγκο χιλιομέτρων από τις προηγούμενες, τότε ανεκδιήγητες στιγμές συγκίνησης και απόλυτης ευτυχίας κατακλύζουν τα εγκεφαλικά ημισφαίρια. Ανεξάρτητα από την θέση σου στην γενική κατάταξη, και τον προσωπικό σου χρόνο, θεωρείς τον εαυτό σου ΝΙΚΗΤΗ, και με μια αντίστροφη διαδικασία τοποθετείς την αυτοεκτίμησή σου ψηλότερα και ξαναβρίσκεις μια αρμονική συνύπαρξη με το εγώ σου. Ένα εγώ αδύναμο τις πρώτες ημέρες που σε απογοήτευε με τις φοβίες και ανασφάλειές του, σιγά σιγά ανδρώθηκε στις κακουχίες του αγώνα, και κατάφερε να βρει μια περίοπτη θέση. Έχοντας ζήσει ανάλογες στιγμές από τέτοιους αγώνες, στην επόμενη δοκιμασία-αγώνα μπαίνω με την φιλοσοφία να δοκιμάσω τις ψυχικές μου δυνάμεις και να διαπιστώσω αν οι προηγούμενες εμπειρίες θα με βοηθήσουν να ανταποκριθώ καλύτερα στις προκλήσεις των επόμενων δύσκολων ημερών.

[Advendure]: Ήσουν ο πρώτος έλληνας, και ο μοναδικός μέχρι στιγμής, που έχει συμμετάσχει στον σπουδαίο αγώνα Marathon des Sables. Το -τότε- Adventure Zone είχε εκτεταμένη κάλυψη του αγώνα, όπως έκανε άλλωστε πέρυσι στον Atacama Desert και θα κάνει και στον Namib Desert Challenge. Οι παλαιοί θυμόμαστε με δέος τις αναφορές που έστελνες καθημερινά τότε. “Από εκείνη τη στιγμή άρχισα έναν αγώνα με τον εαυτό μου και με τα όρια αντοχής στον πόνο.”, γράφεις στην αναφορά σου την τελευταία μέρα του αγώνα. Ποιές μνήμες ανακαλείς από τότε; Τον θεωρείς πιο δύσκολο από τον Atacama Desert ή – βάσει τουλάχιστον των πληροφοριών που έχεις – τον αγώνα στην Ναμίμπια;

[Αργύρης]: Το τότε adventure zone, είχε αποτελέσει μια μορφή εξομολογητήριου για μένα, αφού στο τέλος κάθε κοπιαστικής ημέρας, βρισκόμουνα μπροστά σε έναν υπολογιστή έτοιμος να ανοίξω την ψυχή μου και να μεταφέρω κάθε σκέψη-συγκίνηση-φόβο της ημέρας. ΄Ολες οι ‘αμαρτίες’ – αδυναμίες μου βρίσκανε ένα δίαυλο να διοχετευτούν και να με ελαφρύνουν. Ακόμα θυμάμαι την στιγμή που σου έγραφα από την Ατακάμα, μετά την προτελευταία δύσκολη μέρα, που ουσιαστικά σφράγιζε την τρίτη θέση στην γενική κατάταξη, και προσπαθούσα να κρύψω τα δάκρυα μου από τους άλλους συναθλητές. Μια έκρηξη συγκίνησης και ευφορίας που ποτέ δεν έχω βιώσει στην καθημερινότητα μου, παρά τις προκλήσεις του επαγγέλματός μου. Εν τούτοις οι πιο ‘δυνατές’ μνήμες έρχονται από τις στιγμές πόνου και υπέρβασης που στιγμάτισαν την πρώτη μου εμπειρία με τη έρημο. Πέμπτη συνεχόμενη μέρα στην Σαχάρα, και μετά από 160 χιλιόμετρα με βάναυσες φουσκάλες στα πόδια, καλούμαι να καλύψω 80 χιλιόμετρα ειδικής διαδρομής (stage). Είκοσι χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό και το σώμα αρχίζει να εγκαταλείπει. Προσπαθώ να αποδράσω από τις φωνές διαμαρτυρίας του αδύναμου εγώ μου και να θαυμάσω τους βραχώδεις σχηματισμούς που προσδίδουν ένα σεληνιακό τοπίο στην έρημο. Ο βηματισμός γίνεται όλο και πιο βαρύς ενώ το στομάχι έχει κλείσει και αρνείται πεισματικά κάθε πρόσληψη υγρών-τροφής. Το σούρουπο φτάνει Αμυδρά φώτα από τις φωσφορίζουσες κορδέλες που οροθετούν την διαδρομή είναι η μόνη σου σιγουριά εκείνη την στιγμή. Τρέχω και ζω με τον φόβο μην χαθώ σε αυτό το αχανές έρεβος.και στο τέλος το σκοτάδι έρχεται να δώσει μια άλλη διάσταση στο τρέξιμο στην έρημο. Αμυδρά φώτα από τις φωσφορίζουσες κορδέλες που οροθετούν την διαδρομή είναι η μόνη σου σιγουριά εκείνη την στιγμή. Τρέχω και ζω με τον φόβο μην χαθώ σε αυτό το αχανές έρεβος. Κάθε κορδέλα που συναντώ σε απόσταση 500 μέτρων, είναι και μια φωνή ενθάρρυνσης. Ξαφνικά, μετά από δύο ώρες μοναχικού τρεξίματος, με τον ρυθμό μου να γίνεται όλο και πιο αργός, ακούω βήματα από πίσω. Σε λίγο θα με προσπεράσουν και θα συνειδητοποιήσω ότι είναι η πρώτη γυναίκα της κατάταξης, που μέχρι και τις προηγούμενες ημέρες βρισκόταν πολύ πιο πίσω από τους δικούς μου χρόνους. Εκείνη την στιγμή κάτι θα ξυπνήσει μέσα μου και αποφασίζω να ακολουθήσω τον γρήγορο ρυθμό της. Προηγουμένως τα πόδια μου ήταν βαριά και σχεδόν σερνόντουσαν στην άμμο, ενώ τώρα διαπιστώνω σαν μια ένεση ενέργειας να έχει διαπεράσει το σώμα μου και να μου δίνει φτερά. Παρά το σφίξιμο στα δόντια να κρατήσω το γρήγορο ρυθμό της, όσο περνάει η ώρα γίνεται πιο εύκολη η υπερπροσπάθεια και μόλις διαπιστώσω ότι τα φώτα από την γραμμή του τερματισμού αρχίζουν να φαίνονται στον ορίζοντα, σχεδόν απογειώνομαι και την προσπερνάω για να τερματίσω  δυο λεπτά μπροστά. Πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω ότι ο μαρτυρικός αυτός αγώνας έφτασε στο τέλος του, βρίσκομαι γονυπετής, με ζάλη, ναυτία, και κράμπες στα πόδια. Κυριολεκτικά θα σύρω το σώμα μου μέχρι την σκηνή και χωρίς τη δύναμη να βγάλω τον υπνόσακο από το σακίδιο, θα ξαπλώσω πάνω στην άμμο με φανερά σημάδια υπογλυκαιμίας. Χάρη στην βοήθεια κάποιου σχοινοσύντροφου δρομέα, θα καταφέρω να βάλω κάτι στο στόμα σου πριν παραδοθώ στον Μορφέα. Μια από τις πιο δυνατές εμπειρίες της δρομικής μου καριέρας που με έφερε αντιμέτωπο και με τις δύο εκδοχές του NO LIMITS / LIMITS. Τα όρια προβάλλουν να τα ξεπεράσεις αλλά όχι πάντα χωρίς τίμημα. Στην τότε εμπειρία είχα την τύχη να ΄πληρώσω’ την ‘αλαζονεία’ μου με μια υπογλυκαιμία. Δεν θα αργούσε η μέρα που το τίμημα θα ήταν βαρύτερο (τραυματισμός).

[Advendure]: Μένεις μόνιμα στο Μάντσεστερ. Οι συνθήκες φυσικά είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με την έρημο της Ναμίμπια. Πως προετοιμάζεσαι για τις κλιματικές συνθήκες που θα συναντήσεις στην έρημο; Γενικά, πως προετοιμάζεσαι, σωματικά και διανοητικά, για τέτοιου μεγέθους δυσκολίας αγωνιστικές καταστάσεις;

[Αργύρης]: Η μετεγκατάστασή μου στην Αγγλία πριν από πέντε χρόνια, ήρθε να φέρει μια πλήρη ΑΝΑΤΡΟΠΗ στην ζωή μου και να με οδηγήσει σε αποκατάσταση επαγγελματική-οικονομική αλλά και συναισθηματική (!!!). Δυστυχώς όμως το τρέξιμο ήταν εκείνο που θα πλήρωνε το τίμημα των προαναφερόμενων επιτευγμάτων. Ξαφνικά, μετά από έξι χρόνια προπονήσεων στις πλαγιές του Πηλίου με αδελφικούς φίλους όπου το τρέξιμο ήταν απόδραση στην ευτυχία και κάθε διαδρομή στο δάσος μια λύτρωση από τις καθημερινές έννοιες, βρέθηκα σ’ έναν ξένο τόπο τόσο διαφορετικό που θα άλλαζε την έννοια της προπόνησης και της διασκέδασης. Αντίξοες καιρικές συνθήκες, με καταλασπωμένα μονοπάτια, και δυνατούς ανέμους όλο το χρόνο, θα στερούσαν την απόλαυση από την καθημερινή προπόνηση. Επιπλέον το long run μετατράπηκε σε μια ψυχαναγκαστική ‘υποχρέωση’, Τερματισμός στον EcoTrail des Paris με τον Παντελή ΚαμπαξήΤερματισμός στον EcoTrail des Paris με τον Παντελή Καμπαξήστερημένο από τη συντροφιά φίλων που θα του έδινε μια άλλη διάσταση. Όπως αντιλαμβάνεσαι, οι υπάρχουσες συνθήκες δεν επιτρέπουν καμιά προετοιμασία και για κανένα είδος αγώνα, αφού ο συνδυασμός των καιρικών συνθηκών με των πολλών ωρών στο Νοσοκομείο λειτουργούν ανασταλτικά. Μόνος σκοπός είναι να διατηρώ ένα αξιοπρεπή όγκο χιλιομέτρων σε εβδομαδιαία βάση (80χλμ) θυσιάζοντας την ποιότητα της προπόνησης. Με πολλή ειλικρίνεια θα σου εξομολογηθώ ότι το μόνο που με ωθεί να βγαίνω και να τρέχω κάθε μέρα στο ψιλοβρόχι και τον Βοριά, είναι η αναμονή του ταξιδιού και του αγώνα, όπως και το όνειρο της επιστροφής στην Ελλάδα κάποια μέρα. Συνεπώς, καμιά ουσιαστική προετοιμασία δεν γίνεται και κάθε αγώνας βγαίνει κυρίως από τα ανεξάντλητα ψυχικά μου αποθέματα και την καλή μου θερμορύθμιση σε ακραία ζεστά περιβάλλοντα όπως η έρημος. Φυσικά τα πολλά χρόνια ενασχόλησης με το τρέξιμο μου δίνουν πιθανώς ένα προτέρημα εργονομικό – κυτταρικό, αλλά τελικά αυτό που με φέρνει στην γραμμή του τερματισμού είναι το πείσμα μου και το ανταγωνιστικό μου πνεύμα. Ο αγώνας της Ναμίμπιας επιλέχτηκε για την φυσική ομορφιά της διαδρομής και την εμμονή μου να εξερευνώ τις πιο όμορφες γωνιές του πλανήτη μας συνδυάζοντας το με το τρέξιμο. Οι δυσκολίες που θα συναντήσω είναι οι κλιματικές και φυσικά ο όγκος των χιλιομέτρων. Αντιθέτως, ο ανταγωνισμός θα είναι χαμηλός λόγω του μικρού αριθμού συμμετοχών. Επιπλέον σε αυτόν τον αγώνα θα έχω την ‘πολυτέλεια’ να τρέχω χωρίς να κουβαλώ το φαγητό και τον απαραίτητο υποχρεωτικό εξοπλισμό της εβδομάδας, όπως στο Marathon des Sables, και στην Αtacama. Το αποκορύφωμα της πολυτέλειας είναι ότι οι διοργανωτές παρέχουν κάθε βράδυ δείπνο-barbecue με ντόπια θηράματα. Οπότε θα υπάρχει πλήρη μυϊκή αποκατάσταση καθημερινά. Με τον αγώνα Western States να πλησιάζει, δεν ήθελα να βάλω το σώμα μου σε ακόμα μια ακραία δοκιμασία που θα απαιτούσε μεγαλύτερο διάστημα αποκατάστασης. Έτσι θα συνόψιζα ότι το Namib Desert Challenge, αποτελεί ένα μαγικό συνδυασμό ‘τερπνού και ωφελίμου’, σε αντίθεση με τις προηγούμενες δοκιμασίες μου που και μόνο η έννοια του ‘ωφέλιμου’ τίθεται υπό συζήτηση.
[Advendure]: Είσαι από τους τυχερούς που θα τρέξουν έναν από τους σημαντικότερους αγώνες ultra-trail στον πλανήτη, το Western States 100 miler. Θα είσαι μάλιστα και ο πρώτος Έλληνας που θα το δοκιμάσει, γεγονός που μας γεμίζει χαρά. Πως προσεγγίζεις την συμμετοχή σου σε αυτόν τον αγώνα; Είναι πολύ περισσότερο “δρομικός”, όπως και οι περισσότεροι Αμερικανικοί αγώνες, και σίγουρα διαφορετικός από τις “περιπέτειες” στις ερήμους. Θα κάνεις κάποια διαφοροποίηση στην προετοιμασία σου;

[Αργύρης]: Όντως στάθηκα πολύ τυχερός να επιλεγώ μεταξύ σχεδόν 3000 υποψηφίων, και να έχω την ευκαιρία να βρεθώ σ’ έναν αγώνα ‘θρύλο’ των υπεραποστάσεων. Ακόμα μια φορά κριτήριο επιλογής του αγώνα ήταν η φυσική του ομορφιά. Δεν είχα την τύχη να ταξιδέψω στις ΗΠΑ μέχρι σήμερα, και πάντα ονειρευόμουνα να εξερευνήσω τα βουνά και εθνικά πάρκα μέσω των εκατοντάδων Με τον Γιάννη Κουρκουρίκη στο τελικό σπριντ στον VFUT 2011!Με τον Γιάννη Κουρκουρίκη στο τελικό σπριντ στον VFUT 2011!αγώνων που γίνονται ετησίως. Το επιπρόσθετο πλεονέκτημα αυτού του αγώνα είναι ότι είναι κατηφορικός…! Αν παρατηρήσεις το ανάγλυφο του αγώνα θα διαπιστώσεις ότι ξεκινάει με μια απότομη ανηφόρα κερδίζοντας σημαντική υψομετρική ανάβαση, αλλά στη συνέχεια ‘ισιώνει’ και τέλος κατηφορίζει. Τελικό αποτέλεσμα η συνολική κατάβαση να υπερτερεί της ανάβασης, γεγονός ιδανικό για κάποιον σαν εμένα που προπονείται σε επίπεδες διαδρομές. Μετά κι από την τελευταία ‘οδυνηρή’ μου εμπειρία στο Hong Kong, όπου κυριολεκτικά ηττήθηκα από τις απότομες ανηφόρες με σκαλοπάτια, συνειδητοποίησα ότι οι ακραίοι αγώνες βουνού δεν μπορούν να αποτελούν πλέον στόχους χρονιάς. Και να σκεφτείς ότι όταν ζούσα στο Βόλο, οι ανηφόρες ήταν η δύναμή μου… Οπότε η προετοιμασία μου δεν θα διαφοροποιηθεί ιδιαίτερα εκτός από το ότι θα προσπαθήσω να αυξήσω το συνολικό όγκο προπόνησης και φυσικά το long run.

[Advendure]: Όπως ίσως θα έχεις δει από την Ετήσια Έκθεση του Advendure για το Ορεινό Τρέξιμο, υπάρχει πολύ μεγάλη αύξηση τόσο των αγώνων, όσο και των αθλητών που συμμετέχουν ενεργά στο άθλημα. Σαν ένας άνθρωπος που έχει ιστορία σημαντική στον χώρο και στην ανάπτυξη του αθλήματος, μίλησε μας λίγο για το πώς οραματίζεσαι το μέλλον του Ορεινού Τρεξίματος στην χώρα μας.

[Αργύρης]: Το 2002 όταν έτρεξα τον πρώτο μου ορεινό αγώνα τρεξίματος, δεν θα μπορούσα ούτε να τολμήσω να ονειρευτώ αυτό που συμβαίνει σήμερα, μετά από μια δεκαετία. Σιγά σιγά, οι ‘γραφικοί’ δρομείς γίνανε ολοένα και περισσότεροι χάρη στην δημιουργία νέων αγώνων ανά την Ελλάδα, αλλά και στην εκρηκτική προβολή-απήχηση του Olympus Marathon. Συγχρόνως η οικονομική κρίση της τελευταίας τριετίας ‘ξύπνησε’ αρκετό κόσμο και τον έκανε να δει τα οφέλη από την ενασχόληση με το ορεινό τρέξιμο. Το μηδαμινό κόστος του σε σχέση με άλλα αθλήματα και το ορεινό ανάγλυφο της Ελλάδας, λειτουργεί καταλυτικά για την ολοένα εξάπλωσή του. Επιπλέον η συμβολή του Advendure έρχεται να προσθέσει ακόμα ένα σημαντικό λίθο σε αυτήν την διεργασία αφού ο καθένας πλέον εκτίθεται σε μια ευρεία ενημέρωση αγώνων κι επιτευγμάτων διάσημων δρομέων, μην χάνοντας ποτέ το ενδιαφέρον του. Ειλικρινά συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα του Advendure που με τόσο αγάπη και πάθος για ότι κάνετε, έχετε καταφέρει να μεγαλώσετε την κοινότητα μας και να φέρετε νέους ανθρώπους. Θα κλείσω την απάντηση μου στο τελευταίο σκέλος του ερωτήματος, λέγοντας ότι τα όσα λαμβάνουν χώρα στον χώρο του ορεινού τρεξίματος στις μέρες μας, αγγίζουν τις πιο κρυφές προσδοκίες μου. Πλήθος αγώνων να επιλέξεις, εκπληκτικές τοποθεσίες φυσικού κάλους που διοργανώνονται, νέα πρόσωπα-δρομείς προστίθενται ολοένα στην κοινότητά μας, και το σημαντικότερο ότι παραμένει ακόμα πολύ καθαρό και ανιδιοτελές, χωρίς ομοσπονδίες και καρεκλοκένταυρους να φιλοδοξούν κάτι από τον γνήσιο ερασιτεχνισμό αυτών που ασχολούνται. Εύχομαι το μέλλον να μας επιφυλάσσει μόνο τα καλύτερα, και φυσικά εσείς του advendure ως ανεπίσημοι τοποτηρητές να εστιάζετε τα ατοπήματα και τα κακώς κείμενα, προστατεύοντας την γνησιότητα του χώρου.
[Advendure]: Ίσως έχεις μάθει για την πρωτοβουλία της Salomon να διεξάγει ένα Πρωτάθλημα Νέων για την προσέλκυση νέων παιδιών στο άθλημα του ορεινού τρεξίματος, κάτι που έδειξε ότι έχει ιδιαίτερη απήχηση μετά τον πρώτο αγώνα στην Κέρκυρα. Από την άλλη, βλέπουμε τον τελευταίο καιρό, το ένα πρότυπο μετά το άλλο να γκρεμίζονται  για διάφορους λόγους (π.χ. Lance Armstrong, Orcar Pistorius). Εσύ τι πιστεύεις πως πρέπει ένας αθλητής να αντιπροσωπεύει για να αποτελεί πρότυπο για τα νέα παιδιά που θέλουν να πρωταγωνιστήσουν σε κάποιο άθλημα;

[Αργύρης]: Η πρωτοβουλία της Salomon να διεξάγει το πρώτο Πρωτάθλημα Νέων, αποδεικνύει γι’ ακόμα μια φορά μια τραγική πραγματικότητα στην Ελλάδα. Ότι είναι ανίκανο να κάνει το κράτος ως θεσμικός παράγοντας, καταφέρνει και το κάνει η ελεύθερη αγορά, και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις πιο πετυχημένα και με μεγαλύτερη διορατικότητα. Μπράβο στους ανθρώπους της Salomon που είχαν αυτήν την ευφυή σύλληψη να εμπλέξουν το νέο αίμα του Ορεινού Τρεξίματος μέσα από ένα άτυπο Πρωτάθλημα νέων. Εντυπωσιάστηκα με την ανταπόκριση αλλά και με την μικρή ηλικία των συμμετεχόντων. Επιπλέον οι χρόνοι τους  δεν απέχουν πολύ από τους πρώτους κι επιτέλους θα δούμε νέους φιλόδοξους δρομείς να παίρνουν την σκυτάλη από καταξιωμένους αλλά πλέον μεγάλους σε ηλικία πρωτοπόρους του αθλήματος. Σχετικά με τα πρότυπα, ειλικρινά ποτέ δεν πίστεψα σε αυτά. Θαύμαζα και θαυμάζω προσωπικότητες από όλους τους χώρους που καταφέρνουν και δίνουν ένα διαφορετικό στίγμα στο χώρο τους, αλλά μέχρι το θαυμασμό σταματάει και η αποδοχή. Δεν πιστεύω ότι μια προσωπικότητα που πετυχαίνει ασυνήθιστα έργα χάρη στο ταλέντο Όπως και η σελήνη, έτσι και κάθε άνθρωπος έχει τις σκοτεινές του όψεις, αθέατες για τους περισσοτέρους από εμάς. Μπορεί να είναι ο ταχύτερος, ή ο ευφυέστερος άνθρωπος, και συγχρόνως να είναι πλήρης αποτυχημένος ως γονιός, σύντροφος, πολίτης.και την σκληρή δουλειά, μπορεί και να λαμβάνει αυτομάτως το αλάνθαστο. Όπως και η σελήνη, έτσι και κάθε άνθρωπος έχει τις σκοτεινές του όψεις, αθέατες για τους περισσοτέρους από εμάς. Μπορεί να είναι ο ταχύτερος, ή ο ευφυέστερος άνθρωπος, και συγχρόνως να είναι πλήρης αποτυχημένος ως γονιός, σύντροφος, πολίτης. Και δυστυχώς τα παραδείγματα πολλά όπως προανέφερες για τα δήθεν πρότυπα που απογοήτευσαν μάζες ανθρώπων. Φυσικά και σαν κοινωνία χρειαζόμαστε κάποια παραδείγματα – πρότυπα γι’ αυτό που πετυχαίνουν στο χώρο τους. Εν τούτοις θα πρέπει να κρατάμε σαφή τα όρια αποδοχής και να μην τα κάνουμε ‘είδωλα’ συνεπαρμένοι από τον ενθουσιασμό. Από την άλλη μεριά κάθε πετυχημένος και διακεκριμένος αθλητής που σέβεται τον εαυτό του, και θέλει να γίνει ένα θετικό παράδειγμα για τους νέους, χρειάζεται δύο αρετές. Ταπεινότητα και συναισθηματική νοημοσύνη που θα του επιτρέψει να πλησιάσει ολ’ αυτά τα παιδιά που στέκονται με δέος μπροστά του και δεν ξέρουν πώς να τον προσεγγίσουν. Δεν αρκεί να μην βρίθεις αλαζονεία. Πρέπει να κάνεις ακόμα ένα βήμα μπροστά και να πλησιάσεις τους νέους δίνοντάς τους ερεθίσματα. Τότε πιστεύω έχεις πετύχει το ρόλο σου σαν ‘πρότυπο’. Η κοινώς αποδεχούμενη απήχηση του Νίκου Καλοφύρη στο χώρο του Ορεινού τρεξίματος, χάρη στην ταπεινότητα και απλότητα που τον διακρίνουν, σε συνδυασμό με την δήλωση στο advendure.com του Μετσοβίτη αθλητή που πρωταγωνίστησε στην Κέρκυρα, έρχεται να επιβεβαιώσει τα παραπάνω.
[Advendure]: Ζεις μόνιμα στο εξωτερικό, τρέχοντας και αρκετούς αγώνες εκτός Ελλάδας. Ποιο νομίζεις ότι είναι εκείνο το χαρακτηριστικό που θα “τραβήξει” ξένους αθλητές – σε μεγαλύτερη κλίμακα από ότι συμβαίνει μέχρι στιγμής – σε αγώνες στην χώρα μας; Το brand name κάποιων βουνών μας όπως ο Όλυμπος; η διάδοσης της πληροφορίας μέσω διαδικτύου για την ομορφιά των βουνών και την διάδοση του αθλήματος στην Ελλάδα; Η ατομική προσέγγιση των διοργανωτών αλλά και των media σε κάποιους από αυτούς; Η μήπως μια συνδυασμένη προσπάθεια ανάδειξης και προσέλκυσης;

[Αργύρης]: Στην εποχή μας, για να καταφέρεις να προσελκύσεις κάθε ενδιαφερόμενο ‘αγοραστή’ υπηρεσίας, απαιτείται καλή γνώση του πώς να την προωθήσεις, το λεγόμενο marketing. Θέλει συγχρόνως ευρύ δίκτυο γνωριμιών με ξένους δρομείς-συνδέσμους-ομάδες, άφθονο ελεύθερο χρόνο για να αναζητήσεις διαύλους επικοινωνίας και να κάνεις γνωστό τον αγώνα, και τέλος πολιτική-οικονομική σταθερότητα της χώρας. Δυστυχώς, όπως διαπιστώνεις και με τον τουρισμό μας, ενώ έχουμε ένα τέλειο προϊόν, οι αριθμοί επισκεψιμότητας είναι δυσανάλογοι, και μάλιστα πολύ χαμηλότεροι από άλλες χώρες που δεν έχουν θεωρητικά κάτι επιπρόσθετο από το δικό μας ‘πακέτο’(Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία ). Πολύ ελληνικοί αγώνες, όχι μόνο δεν έχουν να ζηλέψουν σε κάτι από τους γνωστούς Παγκόσμιους αγώνες Ορεινού τρεξίματος, αλλά αντίθετα υπερτερούν σε πολλά Στον Al Andaulus Ultimate Trail 250ΚΣτον Al Andaulus Ultimate Trail 250Κσημεία. Το γεγονός ότι αυτό δε συνοδεύεται από ανάλογο κύμα εγγραφών από τους Δυτικοευρωπαίους είναι συνάρτηση της γεωγραφικής μας απομόνωσης από την υπόλοιπη Ευρώπη (μην ξεχνάμε ότι είμαστε Βαλκάνια), και της πάγιας αντίληψης της δρομικής κοινότητας ότι ένας αγώνας στις Άλπεις ή στην Ισπανία υπερτερεί. Πιο περίτρανη απόδειξη αυτού είναι ότι ούτε ο ίδιος ο ερχομός του Killian στον Όλυμπο, δεν έφερε σημαντική αύξηση στις ξένες συμμετοχές του Olympus Marathon!  Για ν’ αλλάξει αυτή η νοοτροπία θέλει πολύ προσπάθεια από τους εγχώριους διοργανωτές αγώνων, που δυστυχώς αρκετοί δεν έχουν είτε τα οικονομικά μέσα, είτε το χρόνο και τις ικανότητες. Αλλά ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ο διοργανωτής θα έχει όλα τα παραπάνω στοιχεία στην φαρέτρα του, οι παρούσες πολιτικές-οικονομικές συγκυρίες λειτουργούν ανασταλτικά. Δυστυχώς, τρέχοντας ανά τον κόσμο και γνωρίζοντας πολλούς ξένους δρομείς, διαπιστώνω ότι οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα για την πατρίδα μας είναι το κύριο πρόβλημα στο να πλασαριστεί κάθε προερχόμενο ‘προϊόν’. Το ερώτημα όμως που τίθεται για μένα είναι κατά πόσο μπορούν να βοηθήσουν την γρήγορα αναπτυσσόμενη κοινότητα μας, οι όποιες ενδεχόμενες αυξημένες συμμετοχές ξένων δρομέων στους εγχώριους αγώνες. Προσωπικά δεν βρίσκω κάποιο όφελος έκτος από την εφήμερη χαρά του εκάστοτε διοργανωτή για το διεθνή χαρακτήρα του αγώνα του. Ίσως για την τοπική κοινωνία να υπάρχει ένα οικονομικό όφελος, αλλά ας μην κρυβόμαστε. Η ανάπτυξη στα Ορεινά χωριά μας δεν θα έρθει μέσω των Ορεινών Αγώνων. Πρέπει να εστιάσουμε στις Ελληνικές συμμετοχές και πως αυτές θα αγκαλιάσουν τα σύνορα των δήμων και των περιφερειών που γίνονται οι αγώνες. Το ότι κατάφερε να γίνει αγώνας στην Κέρκυρα, μαζεύοντας τόσους ντόπιους  δρομείς (και φυσικά άλλους τόσους από διαφορετικά διαμερίσματα της πατρίδας), αποτελεί για μένα το πρότυπο ανάπτυξης της κοινότητας μας. Άνθρωποι που ποτέ δεν είχαν τα ερεθίσματα ή τις ευκαιρίες για να βρεθούν στην φύση και στα μονοπάτια, να βρεθούν ξαφνικά εμπλεκόμενοι με κάθε μορφή στους τοπικούς τους αγώνες. Ακόμα και αν ένα μόνο παιδί (από τα δεκάδες που τρέχανε δίπλα στους δρομείς στο Παρανέστι πριν τον τερματισμό), επεξεργαστεί το ερέθισμα θετικά και κάποια στιγμή ωριμάζοντας μέσα του, το οδηγήσει στην άθληση, θα αποτελεί την σημαντικότερη συνεισφορά στην τοπική κοινωνία. Οι ‘αρπαχτές’ ενός Σαββατοκύριακου από τους ντόπιους επαγγελματίες δεν θα φέρει την άνοιξη, ούτε την ευημερία.
[Advendure]: Υπάρχει μια τάση σε παγκόσμιο επίπεδο όλο και περισσότεροι αθλητές δοκιμάζουν ατομικές (solo) προσπάθειες τύπου Fastest Known Times (FKTs). Θα έμπαινες σε τέτοιες ειδικού τύπου προσπάθειες διάσχισης, ή σε συγκινούν περισσότερο οι αγώνες;

[Αργύρης]: Παρατηρώ με ιδιαίτερη προσοχή αυτή τη νέα τάση από τους διάσημους δρομείς που μονοπωλούν το παγκόσμιο ενδιαφέρον για τις επιδόσεις τους. Πέρα του θαυμασμού και της εκτίμησης μου, για την αποφασιστικότητα και αφοσίωση τους να υποβάλλουν τον εαυτό τους σε μια τόσο έντονα ατομική πρόκληση ( τρέχεις με αντίπαλο τον εαυτό σου), ποτέ δεν θα έμπαινα σε μια ανάλογη δοκιμασία. Με συγκινεί περισσότερο το ανταγωνιστικό στοιχείο ενός αγώνας. Με ελκύει η αναζήτηση των προσωπικών μου ορίων μέσω των άλλων δρομέων που λειτουργούν σαν κίνητρο για την δική μου υπέρβαση. Επιπλέον, ένας αγώνας ενάντια στον χρόνο, θα μου στερούσε κάθε απόλαυση αφού όλη μου η προσοχή θα εστιαζότανε στο ρολόι και στα περάσματά μου. Αντίθετα, ένα όνειρο, από τα πολλά που κυοφορούν χρόνια τώρα στις μοναχικές μου προπονήσεις, και που έχω συζητήσει με τον καλό μου φίλο Παντελή Καμπαξή από την Κρήτη,  είναι η διάσχιση της Κρήτης από Δύση προς Ανατολή, μέσω του Ευρωπαϊκού μονοπατιού. Μια διάσχιση στο γρηγορότερο δυνατό χρόνο, αλλά ΠΑΡΕΑ για να μοιραστούμε κάθε συγκίνηση και κούραση. Πιστεύω ότι ευτυχία που δεν μοιράζεται, είναι μισή ευτυχία, κι’ακόμα περισσότερο όταν στερείσαι την παρέα καλών φίλων. Το μέλλον θα δείξει αν ακόμα ένα όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα.
[Advendure]: Τελευταία βλέπουμε τις μεγάλες εταιρείες αθλητικών ειδών να επενδύουν στην άνοδο της δημοφιλίας του ορεινού τρεξίματος παγκοσμίως, μέσω της δημιουργίας ομάδων κορυφαίων αθλητών (βλ Salomon, The North Face, Montrail κλπ) σε εθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο. Θα ήθελες κάποια στιγμή να αποτελέσεις μέρος μιας τέτοιας ομάδας ή οι επαγγελματικές σου υποχρεώσεις δεν σου επιτρέπουν κάτι τέτοιο;

[Αργύρης]: Το ενδεχόμενο να τρέξω ως μέλος μιας ομάδας επιφανής αθλητικής εταιρίας δεν έτυχε ποτέ να συναντήσει τις προσδοκίες μου, αφού ποτέ δεν θεώρησα τις επιδόσεις μου ανάλογες των προϋποθέσεων, για να ανήκω στην εκάστοτε ομάδα. Από πολύ νεώτερος προσέγγισα το τρέξιμο με την κυριολεκτική έννοια του ερασιτεχνισμού και πάντα ως εργαλείο πολύτιμο για να με βοηθήσει να επιτύχω τους επαγγελματικούς μου στόχους (εκτόνωση από το άγχος και τις ενίοτε δυσχερείς επαγγελματικές συνθήκες).  Πάντα προτεραιότητα ήταν η επαγγελματική σταδιοδρομία και η οικονομική αποκατάσταση, που θα μου έδινε ανεξαρτησία και χρόνο να ταξιδεύω και να γνωρίζω τον κόσμο. Το ότι καταφέρνω ακόμα να έχω το τρέξιμο στη ζωή μου, μετά από τόσα δύσκολα χρόνια σπουδών, ειδικότητας, και πολύωρης επαγγελματικής ενασχόλησης, το θεωρώ ως το μεγαλύτερο δώρο αλλά και προσωπικό επιστέγασμα. Τα τελευταία τρία χρόνια που έχει συνδυαστεί το τρέξιμο με τα ταξίδια μου ανά την υφήλιο, έχει δώσει νόημα και έμπνευση για να επιβιώνω στις καθημερινές προκλήσεις της ξενιτιάς, και να βλέπω το αύριο από μια διαφορετική οπτική γωνία.
[Advendure]: Τελευταίος αγώνας που έτρεξες στην Ελλάδα ήταν ο Psiloritis Race, τον Μάιο του 2012. Σκοπεύεις να τρέξεις κάποιον αγώνα μέσα στο 2013 στην χώρα μας;

[Αργύρης]: Το 2011 είχα την τύχη να βρεθώ στο Παρανέστι και να ζήσω ένα όνειρο, που κράταγε από το μακρινό καλοκαίρι του 2007, όταν είχα τρέξει με τον Λάζαρο Ρήγο την αρχικά σχεδιασμένη πρώτη διαδρομή του VFT σαν ‘crash test’. Απίστευτες συγκινήσεις και στιγμές συναγωνισμού με Κουρκουρίκη και Μπόγκοτς, για μια τελικά ‘έπεισοδιακή’ δεύτερη θέση, κυριολεκτικά πάνω στο νήμα. Το 2012 είχα την τιμή και την ευλογία να βρεθώ προσκεκλημένος της διοργάνωσης του Psiloritis Race, και να επιβεβαιώσω τη διάσημη Κρητική φιλοξενία. Ακόμα ένας αγώνας Στον Psiloritis Race 2012Στον Psiloritis Race 2012αποτυπωμένος για πάντα στις μνήμες μου, με μια σκληρή αναμέτρηση με τον τοπικό ‘ιπτάμενο’ Σηφάκη. Σκληρή κόντρα όσο ανεβαίναμε τις χιονισμένες πλαγιές του Ψηλορείτη, αλλά που όταν φτάσαμε στην κορυφή και αγναντέψαμε όλη την Κρήτη και το πέλαγος, η ψυχή ηρέμησε και ο ανταγωνισμός ξεχάστηκε! Σχεδόν χέρι-χέρι τρέξαμε όλη την κατηφόρα μέχρι τον τερματισμό, μοιράζοντας την πρώτη θέση. Όταν λοιπόν έχω τέτοιες δυνατές αναμνήσεις από την πατρίδα και τους άψογους διοργανωτικά αγώνες, αναζητώ την ευκαιρία να ξανακατέβω και να αναβιώσω στιγμές ανάλογες. Λόγω του αγώνα των Western States τον Ιούνιο, χάνω όλους τους διάσημους αγώνες της Άνοιξης. Συνεπώς απομένει ο Σεπτέμβρης, κι εφόσον θα είμαι καλά και όχι τραυματισμένος από τις ΗΠΑ, θα ήθελα να τρέξω τον αγώνα της Οίτης. Εκτός από το συναισθηματικό ρόλο (έζησα στην Λαμία ενάμιση χρόνο), θα ήθελα να τιμήσω και την διοργάνωση που με είχε προσκαλέσει στην πρώτη διοργάνωση το 2007, για να δώσω την εκκίνηση του αγώνα.
[Advendure]: Αργύρη, σου λείπει η Ελλάδα; Τι είναι αυτό που περισσότερο αναπολείς με νοσταλγία;

[Αργύρης]: Νομίζω ότι μετά από τα όσα προανέφερα στις προηγούμενες ερωτήσεις, η απάντηση έρχεται αυτόματα. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει ‘ξενιτεμένη ψυχή’ από αυτόν τον τόπο, που να μεγάλωσε κάτω από τον άπλετο ήλιο μας και την ζεστασιά των ανθρώπινων σχέσεων, και να μην βασανίζεται από την νοσταλγία. Είναι μάλιστα οξύμωρο το γεγονός ότι υπήρχα πάντα θιασώτης της ιδέας να αφήσω την Ελλάδα για ένα καλύτερο επαγγελματικό αύριο, αφού είχα απογοητευτεί από νωρίς με όλ’ αυτά που σήμερα κατηγορούμε κι εναντιωνόμαστε, εξαιτίας της  οικονομικής εξαθλίωσης. Όταν τελικά το όνειρο μιας επαγγελματικής αποκατάστασης έγινε πραγματικότητα, με οικονομικές απολαβές και πολιτισμένο εργασιακό περιβάλλον, τότε συνειδητοποίησα ότι αυτό δεν φτάνει για να είσαι ευτυχισμένος. Άνθρωπος από την φύση μου ιδιαίτερα κοινωνικός και συναισθηματικός, βρέθηκα εγκλωβισμένος σ’ ένα στείρο περιβάλλον χωρίς συναίσθημα και ήλιο. Σχέσεις τυπικές, επιφανειακές υπό το βάρος ενός αέναου γκρίζου ουρανού να σου μαυρίζει την ψυχή περισσότερο. Αν δεν είχα την γυναίκα μου στο πλάι μου, ίσως να μην το είχα αντέξει και να είχα επιστρέψει. Τώρα πλέον η επιστροφή στα πάτρια προβάλλει ως αυτοχειρία και μόνη ελπίδα και ‘απόδραση’ τα συχνά μου ταξίδια, και το ΟΝΕΙΡΟ μιας αρκετά άτυπης και πρώιμης ‘συνταξιοδότησης’. Το μέλλον θα δείξει. Όπως προανέφερα, ζω με πολλά όνειρα καθημερινά και θέλω να σ’ ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου έδωσες να μοιραστώ κάποια από αυτά μαζί με τις απόψεις μου στα ενδιαφέροντα ερωτήματα που μου έθεσες.
Εύχομαι η ανιδιοτελής και υψηλών προδιαγραφών ερασιτεχνική δημοσιογραφία της ομάδας σας να συνεχίσει να μας εμπνέει με νέα και απόψεις από τον κόσμο του advendure.
Με ιδιαίτερη εκτίμηση
Αργύρης Παπαθανασόπουλος

About Author

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>