“Φοβάμαι τους χειμώνες που μέλλονται να’ ρθουν”

*Γράφει ο Κώστας Μαστροκώστας

“Μπορεί να ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται να’ ρθουν αλλά φοβάμαι και τους χειμώνες που επίσης μέλλονται.

Τους χειμώνες που ο παράφρονας με το πορτοκαλί μαλλί και οι λακέδες του ανά τον κόσμο έχουν μετατρέψει σε απειλή για τον κοσμάκη. Τους χειμώνες που η θέρμανση για τα λαϊκά νοικοκυριά θα είναι εξομοίωση με τους χειμώνες τις κατεστραμμένης Ουκρανίας. Τους χειμώνες που το λεηλατημένο λαϊκό εισόδημα καλείται να αντιμετωπίσει με ανύπαρκτο σθένος το επερχόμενο δριμύ ψύχος. Και πως άραγε να αντιμετωπίσεις την δεξαμενή και την κάνουλα των καυσίμων όταν ξερνάει κατοστάρικα και χιλιάρικα που έχουμε ξεχάσει το χρώμα τους εδώ και χρόνια. Τους χειμώνες που μέλλονται να έρθουν απειλητικοί την ώρα που οι εγχώριοι κυβερνητικοί σπογγοκολάριοι και τα πολιτικά ανδρείκελα της αστικοδημοκρατικής βαρβαρότητας κομπορρημονούν γιατί δώσαμε τα φράγκα πιο γρήγορα στα διεθνή κοράκια που μας πίνουν το αίμα με το μπουρί της σόμπας την ώρα που οι παππούδες μας και μείς θα προσπαθούμε να ζεσταθούμε με διπλοτυλιγμένες κουβέρτες στα παγωμένα ποδάρια μας. Τα πολιτικά ρετάλια που παριστάνουν την κυβέρνηση και που μόνη έγνοια έχουν πως θα κονομήσουν τα πραγματικά αφεντικά, πως θα σκύψουν μέχρι το πάτωμα γλείφοντας τις σόλες των ξένων αφεντικών που διαφεντεύουν την δύσμοιρη χώρα.

Την χώρα που οι γέροντες του μηνιάτικου των τετρακοσίων και πεντακοσίων Ευρώ, των εργαζομένων που βλέπουν το οχτακοσάρι ως παχυλό μισθό, των απλήρωτων αγροτών που περιμένουν ακόμα τα φαγωμένα από τα μπλε τρωκτικά και των φαλιρισμένων μικροεπαγγελματιών που πνίγονται μέσα στα χρέη και τις αναδουλειές. Σ’ αυτή την χώρα θα πρέπει να έχεις στην άκρη τρία τέσσερα χιλιάρικα για να ζεσταθείς και κυρίως να καταβάλλεις την δικιά σου συμβολή στο ξεζούμισμα που σου κάνουν με την έμμεση φορολογία. Βλέπεις το αφορολόγητο πετρέλαιο προορίζεται για τους εφοπλιστές που δυστυχούν από την ανέχεια και το άγχος τους για το πόσα παραπάνω θα κονομήσουν. Για τις γριές και τους γερόντους υπάρχει και το μαγκάλι…

Η χώρα της ένδειας και της ντροπής. Η χώρα που όλα πλέον γίνονται εχθρικά για τους ανθρώπους που παράγουν, για τους ανθρώπους που μόχθησαν και μοχθούν να την πάνε παραπέρα και να δουν άσπρη μέρα μαζί της.

Φοβάμαι τους χειμώνες που μέλλονται να’ ρθουν και κυρίως φοβάμαι το μαγκάλι και πόσους και πόσες θα μετρήσουμε και φέτος που σαν προσκυνητές θα αποτελέσουν την καύσιμη ύλη γι’ αυτό. Ίσως οι σεισμοί που μέλλονται να’ ρθουν να πρέπει τελικά να περάσουν μέσα από τους παγωμένους χειμώνες…”