Κυριακή , 24 Οκτωβρίου 2021
Κάντε LIKE στη σελίδα μας στο facebook

Με αφορμή την επέτειο της 12ης Οκτωβρίου 1944 “Άραγε ποιος ελευθέρωσε το χώμα που πατάς;”

Γράφει ο δημοσιογράφος Λάμπρος Παπαδής .

“Άραγε ποιος ελευθέρωσε το χώμα που πατάς;”
Με αφορμή την επέτειο της 12ης Οκτωβρίου 1944 και την απελευθέρωση της Αθήνας από την Ναζιστική κατοχή, καταλαβαίνει και μπορεί κανείς γρήγορα βάζοντας κάποια ιστορικά στοιχεία στην σειρά και τακτοποιώντας τον πραγματικό χρόνο, τις καταστάσεις και τα πρόσωπα ότι σίγουρα αποτελεί ένα από τα κεφάλαια της νεότερης μας ελληνικής ιστορίας που όχι απλά έχει περάσει στην κοινή γνώση και γνώμη με ορισμένα κενά και ανεξήγητες ανακρίβειες που κάνεις δεν τα ακουμπά, δεν τα αναφέρει και φυσικά δεν τολμά να τα σχολιάσει..


Έτσι μια μέρα σαν σήμερα το 1944 η Αθήνα ή πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους μετά από 4 χρόνια κατοχής ελευθερώθηκε μόνη της…
Απλά οι Γερμανοί είπαν εκείνο το πρωί “Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, καλά ρημάξαμε…
Δεν γυρνάμε στο Βερολίνο τώρα ρε μάγκες..”. Λες και ήταν απλά μοιραίο, λες και μετά την αποχώρηση τις πρώτες ώρες ο κόσμος απλά βγήκε στους δρόμους και έκανε βόλτες στην Ομόνοια με ένα παγωτό στο χέρι…
Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ ήταν οι δυνάμεις που κύκλωσαν την Αθήνα και μπήκαν στην πόλη για να την απελευθερώσουν τις πρώτες πρωινές ώρες..
Αυτές οι απελευθερωτικές δυνάμεις ήταν που υποδέχτηκε ο λαός των Αθηνών με πανό και πλακάτ…
Αυτές οι δυνάμεις ήταν που από τον Ωρωπό και πάνω χτύπησαν αλύπητα τους Ναζί κατά την αποχώρησή τους για να τους στερήσουν δυνάμεις αλλά και φυσικά για να μην προλάβουν να δραπετεύσουν αλλά να συλληφθούν και να τιμωρηθούν για τα εγκλήματα τους…
Αυτές οι δυνάμεις ήταν που έτρεμαν οι προδοτικές οργανώσεις των Χιτών και των Ταγματασφαλιτών που τα ξημερώματα εκείνης της ημέρας έτρεξαν στους επιτελάρχες τους και άλλοι παρακαλούσαν να τους πάρουν μαζί τους στο Βερολίνο και άλλοι ρωτούσαν τους αξιωματικούς τους τι να κάνουν; και αυτοί τους έλεγαν :
“Τρέξτε να σωθείτε γιατί αν μας βρουν οι ελασίτες καήκαμε..”.
Το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ ήταν που με την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα το 1941 είπαν δημόσια ότι ο αγώνας τώρα είναι στα βουνά και ότι από εκεί θα έρθει η Λευτεριά της Πατρίδας. Αυτές οι Εθνικό -Απελευθερωτικές δυνάμεις ήταν που κράτησαν τα 3/4 της Ελλάδας ελεύθερα και ήταν ο φόβος και ο τρόμος των Γερμανών από την Θήβα και πάνω..
Αυτές οι δυνάμεις έκαναν αντίσταση και έφεραν την τελική απελευθέρωση την ώρα που η Κυβέρνηση έφυγε πρώτα για την Κρήτη και έπειτα για το Κάιρο μαζί με τον χρυσό της χώρας (Για τον οποίο δεν μάθαμε ποτέ τι απέγινε..) και άφησαν έναν Λαό για 4 χρόνια χωρίς καμία βοήθεια, χωρίς κανένα ηθικό σθένος και απροστάτευτο όχι μόνο στους Γερμανούς αλλά και στους ντόπιους συνεργάτες τους, όλα εκείνα τα κοινωνικά κατακάθια να υποφέρει από την πείνα, την δυστυχία, την αναξιοπρέπεια και την σκλαβιά..
Αυτές οι Δυνάμεις απελευθέρωσαν και την Αθήνα και την επικράτεια…
Οι Σύμμαχοι Άγγλοι ήρθαν με τα πλοία πολύ μετά την 12η Οκτώβρη 1944 και μάλιστα από μια συμφωνία πάλι από τις έξωθεν κυβερνητικές δυνάμεις χωρίς καμία σαφή διαβεβαίωση ότι πλέον ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει για το μέλλον του…
Έτσι η Αστική Τάξη της χώρας εκείνης της περιόδου είδε σαν θείο δώρο τον ερχομό των Άγγλων στην Ελλάδα, γιατί μπορεί από την μία ή Εθνική Αντίσταση να έδιωξε τους Ναζί οι οποίοι Ναζί στο κάτω κάτω δεν ήθελαν και κανέναν Έλληνα ζωντανό αλλά το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ πέραν της απελευθέρωσης δεν ήθελε μόνο αυτό αλλά επεδίωκε την Λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική απελευθέρωση, την ισότητα και φυσικά την τιμωρία με Θάνατο όλων όσων στα 4 χρόνια μαύρης κατοχής πλούτισαν εις βάρος του Λαού και έβαψαν τα χέρια τους με Ελληνικό αίμα και αν όχι βιολογικά σηκώνοντας το όπλο, το έκαναν μέσω του Δωσιλογισμού, του Μαυραγορίτισσα και της άοπλης συνεργασίας με τις εγχώριες γερμανικές υπηρεσίες των κατακτητών…
Ήταν λογικό λοιπόν η τότε Αστική Τάξη της χώρας να φοβάται και να ανησυχεί για την στρατιωτική επέλαση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ αλλά και για την δημοφιλία και την λαϊκή αποδοχή που αποκτούσαν οι Έλληνες Κομμουνιστές από αυτόν τον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, αφού νωρίτερα επιφανή μέλη της Αστικής Τάξης της χώρας ήταν αυτοί που άνοιξαν τις πόρτες των δημοσίων υπηρεσιών στους Κατακτητές, συνεργάστηκαν μαζί τους και πολλοί έκαναν περιουσίες κατά την διάρκεια εκείνης της περιόδου που ο Λαός έχανε τα πάντα και θανατώνονταν…
Γιατί λοιπόν σε όλη την Ευρώπη και σε όλες τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες γιορτάζουν την Απελευθέρωση από την Γερμανική κατοχή και το τέλος του πολέμου και εμείς ως χώρα γιορτάζουμε μόνο την 28η Οκτωβρίου (που καλώς την γιορτάζουμε) αλλά δεν γιορτάζουμε ως Εθνική επέτειο και την 12η Οκτώβρη;
Μήπως γιατί θα έπρεπε να δείξουμε δημόσια και οπτικοακουστικό υλικό από εκείνη την περίοδο και θα βλέπαμε πολλά πανό και δηλώσεις λατρείας προς τις Αντιστασιακές οργανώσεις;
Μήπως γιατί μοιραία θα αναγκαζόμασταν να πούμε ότι οι Σύμμαχοι μας μπήκαν πολύ αργότερα στον πόλεμο και πως οι φίλοι μας οι Άγγλοι ήρθαν να μας βοηθήσουν όταν οι Γερμανοί είχαν ήδη φύγει;
ότι οι Αγγλικές δυνάμεις λίγες μέρες μετά αποβιβάστηκαν με μια έτοιμη κυβέρνηση, στα λιμάνια του Φαλήρου και της Ραφήνας με το έτσι θέλω…
Και πως μετά θα εξηγήσουμε ότι στείλαμε στις εξορίες και στις φυλακές τον μεγαλύτερο κορμό όσων συμμετείχαν ενεργά στην απελευθέρωση σε πραγματικό χρόνο και όχι από απόσταση; μοιάζει σαν μια ολόκληρη εποχή να κρύφτηκε κάτω από την ιστορική της κουβέρτα και σαν να είναι μία παρέα απατημένων φίλων, μέσα σε ένα καφενείο, που απλά όταν πάει η κουβέντα σε προσωπικά θέματα που πονάνε απλά επικρατεί αμηχανία και η φράση: “Περασμένα Ξεχασμένα..”.
Δεν μπορεί αγαπητοί μου φίλοι άλλοτε η ιστορία στις απόλυτες λεπτομέρειες της να μας συμφέρει και άλλοτε να την αφήνουμε να αιωρείται στην ασάφεια και την κενότητα…

 

Εγγραφείτε στο κανάλι fonografos στο You Tube

Δες επίσης

Που γίνονται rapid tests στη Φθιώτιδα [Κυριακή 24/10]

Τα σημεία δωρεάν ελέγχου για κορονοϊό που ανακοίνωσε ο ΕΔΟΥ για την Κυριακή 24/10/2021 είναι …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *