“Τις θυμάστε; Οι Κούνιες παιδιά. Οι Κούνιες!!!”

 *Γράφει ο Κώστας Μαστροκώστας

Τις θυμάστε; Οι Κούνιες παιδιά. Οι Κούνιες!!!

Περιμέναμε πως και πως όταν ήμασταν σχολιαρόπαιδα να έρθει ο Οκτώβρης που θα έφερνε το Παζάρι του στις 20. Πολύ πιο μπροστά όμως στο έμπα του έρχονταν στην μικρή γενέθλια πολίχνη τα Αυτοκινητάκια, το Λούνα Παρκ, το υπαίθριο Τιπ-Τοπ, σπανιότερα ο Γύρος του Θανάτου και απαραίτητα οι Κούνιες.

Σε μικρή αλλά και μεγαλύτερη εκδοχή. Οι μικρές βαρκούλες για τους μικρούς και οι μεγαλύτερες για τους μεγαλύτερους και κυρίως τους τολμηρούς. Βαρκούλες πολύχρωμες πάνω σε πατάρι με δυο σχοινιά να κρέμονται από το οριζόντιο σιδερένιο δοκάρι ψηλά ένα για τον κάθε καθήμενο πάνω στην σχάρα εντός της βάρκας – κούνιας. Το τράβηγμα με δύναμη από τους δύο επιβαίνοντες και ο αναγκαίος συντονισμός απογείωναν την βαρκούλα – κούνια που έσχιζε τον ουρανό δείχνοντας στους στεριανούς βαρκάρηδες τις θολές γραμμές των οριζόντων με μεγάλη ταχύτητα. Οι κούνιες που μας έδιναν αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση στο κατώφλι της ζωής εδραιώνοντας την πεποίθηση ότι δεν μπορεί να σταματήσει τίποτα το πέταγμά μας προς αυτή. Πέταγμα που εξαρτιόταν από μας και που ο καθένας δοκίμαζε τις δικές του δυνάμεις και τα δικά του φτερά. Πρόβα του πετάγματος στην ζωή. Πρόβα θάρρους για τα επόμενα, τα πραγματικά.

Πολύχρωμες και πολύχρωμη δοκιμασία για μας τα τότε αμούστακα σαν την πολύχρωμη δοκιμασία που μας περίμενε μετά τις κούνιες από το τέλος του Οκτώβρη εως και σήμερα.

Εκείνο το πέταγμα και οι θύμησες που αναδύονται τώρα που κάποιοι από μας κατεβαίνουμε την άλλη πλευρά του λόφου εκτός της νοσταλγίας, συνεχίζει να χρωματίζει τον βίο με τις πολύχρωμες εικόνες που χαράχτηκαν ανεξίτηλα μέσα μας δίνοντας μια συνεχή προσμονή ότι θα έρθουν ξανά και ξανά θα γευτούμε εκείνη την γλυκιά χαρά της νιότης…