Fonografos.net Ειδησεογραφικό portal Φθιώτιδας και Κεντρικής Ελλάδας
Με δάκρυα, λουλούδια και βαθιά συγκίνηση υποδέχθηκε (26/7/2025) η Μεσοποταμία Δυτικής Φθιώτιδας τον ήρωα γιο της, Θεμιστοκλή Ελευθερόπουλο.
Πενήντα ένα χρόνια μετά τη θυσία του κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, τα οστά του ανθυπασπιστή πεζικού της ΕΛΔΥΚ γύρισαν επιτέλους στο πατρικό του χώμα.
Η γη που τον γέννησε, τον περίμενε μισό αιώνα. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου παρουσία στρατιωτικών και πολιτικών αρχών, αλλά κυρίως του απλού κόσμου που
σιωπηλός στάθηκε προσοχή και υποδοχή στο παλικάρι που δεν πρόλαβε να γεράσει.
Ο Μητροπολίτης Φθιώτιδας κ. Συμεών, που χοροστάτησε στην τελετή, μίλησε για έναν άνθρωπο που «δεν έφυγε ποτέ από την ψυχή του τόπου του, γιατί το αίμα του πότισε το χώμα της ιστορίας».
Στον προαύλιο χώρο του ναού έγινε η ταφή, με τιμές ήρωα. Στρατιώτες, βετεράνοι της ΕΛΔΥΚ, νέοι του χωριού και παιδιά με σημαίες στάθηκαν τιμητική φρουρά, σε ένα αντίο που δεν είχε λυγ
μούς – είχε σιωπή και περηφάνια.
Τραγικές φιγούρες, οι δύο αδελφές του Θεμιστοκλή. Στάθηκαν πλάι στο φέρετρο, κρατώντας η μία το χέρι της άλλης. Έφυγε παιδί, γύρισε λείψανο, μα έστω και τώρα, γύρισε. «Η καρδιά μας
περίμενε 51 χρόνια γι’ αυτή τη στιγμή.
Πάντα τον φανταζόμασταν πίσω από μια φωτογραφία. Σήμερα, είναι εδώ…», ψέλλισε συγκινημένη η μεγαλύτερη από τις δύο.
Η ιστορία του Ελευθερόπουλου είναι η ιστορία μιας γενιάς. Πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Λαμίας, φέρελπις εκπαιδευτικός, αρραβωνιασμένος, με όνειρα για το αύριο. Μα αυτό το
αύριο δεν ήρθε ποτέ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ως Λοχίας της ΕΛΔΥΚ, επέλεξε να επιστρέψει στο φλεγόμενο στρατόπεδο για να πολεμήσει δίπλα στους συμπολεμιστές του.
Στις 16 Αυγούστου 1974, η μάχη τον έκανε αθάνατο.
Η τελευταία του επαφή με την οικογένεια ήταν ένα λιτό σημείωμα. «Επιστρέφω σύντομα». Κανείς δεν φανταζόταν πως το ταξίδι της επιστροφής θα διαρκούσε μισό αιώνα.
Τον Αύγουστο του 2024, ακριβώς 50 χρόνια μετά, ο Δήμος Μακρακώμης τίμησε τον ήρωα, δίνοντας το όνομά του στην πλατεία του χωριού. Σήμερα, το όνομά του γράφτηκε και πάλι, αυτή τη
φορά στην πέτρα της ταφής του. Με μια φράση που λέει τα πάντα: «Έπεσε
υπέρ πατρίδος».
Η θυσία του δεν ήταν μόνο στρατιωτική. Ήταν και ανθρώπινη. Ήταν η σιωπηλή συμφωνία με την Ιστορία, ότι κάποιοι θα μείνουν πίσω για να ζήσουν κι άλλοι θα φύγουν για να μην ξεχαστούν
ποτέ. Ο Θεμιστοκλής Ελευθερόπουλος δεν ξεχάστηκε. Σήμερα, η Μεσοποταμία τού το απέδειξε. Με δάκρυ, μετιμή, με σημαίες που δεν λύγισαν στον αέρα.
Πηγή: Εφημερίδα ΣΕΝΤΡΑ Αρ. Φύλλου 1881
