“Όταν οι εκπρόσωποι της κοινωνίας αγνοούν την αξία και την βαρύτητα των συμβόλων”

*Γράφει ο Κώστας Μαστροκώστας

“Όταν οι εκπρόσωποι της κοινωνίας αγνοούν την αξία και την βαρύτητα των συμβόλων και των συμβολισμών, τότε αυτή η κοινωνία νοσεί και μάλιστα βαθύτατα. Η άγνοια και η ανικανότητα του να διακρίνεις το μείζον και το έλασσον, το πρωτεύον και το δευτερεύον, το σημαντικό και το ασήμαντο είναι εμφανή σημάδια κοινωνικής παράλυσης και ταχείας αποσύνθεσης τέτοιων κοινωνιών.

Πρόσφατα διαβάσαμε στα ψηφιακά μέσα ότι ο Δήμαρχος της Λαμίας και η παράταξή του δια του Δημοτικού Συμβουλίου Νέων αποφάσισε να πραγματοποιήσει river party στην ιστορική γέφυρα του Γοργοποτάμου. Στον χώρο δηλαδή που αναγνωρίζουμε ως μια από τις κορφές την αντιστασιακής δράσης του λαού μας ενάντια στον φασίστα κατακτητή. Στον χώρο που από τις λίγες φορές συναντήθηκαν και ενώθηκαν όλες οι αντιστασιακές οργανώσεις της εποχής συντρίβοντας την γερμανική μπότα.

Στον χώρο που διαχρονικά αποτέλεσε και αποτελεί μνημείο με ηθικό συμβολισμό και πηγή κοινωνικής πρότασης και κοινωνικής στάσης για τις νέες γενιές. Στον χώρο που αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη και φάρο για το μέλλον του λαού μας. Ένα πολύτιμο τιμαλφές σαν κι’ αυτά που κουβαλούσαν μαζί τους οι ξεριζωμένοι κάθε τόπου και κάθε εποχής. Σαν την παλιά εικόνα και τα κόκκαλα των παππούδων που έφερναν μαζί τους οι πρόσφυγες το 22 δείχνοντας ότι το πιο πολύτιμο δεν είναι τα χρυσά και τα πλούτια αλλά η μισοκαμένη εικόνα συνυφασμένη με την ψυχή και τις αξίες της ξεριζωμένης κοινωνίας.

Αυτήν την ψυχή του τόπου δεν διστάζουν οι λεβέντες του Δήμου να την πετάξουν στα σκυλιά με επιχείρημα την προσφορά στους νέους!!! Τα άγια τοις κυσί λοιπόν στο όνομα της προόδου και της πολιτισμικής πρότασης. Στον χώρο που ο Άρης, ο Νικηφόρος, ο Θάνος, οι Καραλιβαναίοι, ακόμη και ο Ζέρβας διάλεξαν τον δρόμο της Ηράκλειας αρετής σε αυτόν τον τόπο ο Δήμαρχος Πανουργιάς προτείνει στους νέους τον δρόμο της Ηράκλειας κακίας. Στον τόπο που είναι ποτισμένος με το αίμα των δέκα αθώων εκτελεσμένων Πατρινών, στον χώρο που ποτίστηκε το 64 με το αίμα των δεκατριών αθώων θυμάτων του παρακράτους, σε αυτόν το χώρο η πολιτισμική ανάδειξη του μνημείου περνάει γι΄ αυτούς μέσα από τα ντεσιμπέλ της Τραπ, το ποδοπάτημα του χώρου, τους έμετους και τα κάτουρα των παραβρισκόμενων που μέσα από την ενδεχόμενη μέθη τους θα συμβάλλουν στην ανάδειξη του χώρου…

Είναι προφανές ότι δεν είναι απλώς ιστορική άγνοια, ή εσφαλμένη προσέγγιση του τι είναι πολιτιστική δράση και τι όχι. Είναι καταφανώς σκοπούμενη βεβήλωση του ιστορικού χώρου. Είναι επίθεση του σάπιου κομματιού της κοινωνίας πάνω στο εναπομείναν υγιές σώμα της. Η αντίδραση του τελευταίου απέναντι στην σήψη είναι αναγκαία και επιβεβλημένη.

Τα τελευταία τιμαλφή αυτής της παντέρμης χώρας πρέπει να προστατευθούν και θα προστατευθούν…”