“Ένα ακόμα καλοκαίρι που προσθέτει δανεικούς και αγύριστους Αύγουστους στους αχθοφόρους αυτής της χώρας”

*Γράφει ο  Κώστας Μαστροκώστας

Περιχαρής ο υπουργός του Π/Κούλη που προαλείφεται για την επόμενη μέρα σαν επόμενος, ο των οικονομικών της ολιγαρχίας ντε, βγήκε και μας είπε ότι η χώρα και η οικονομία πάνε καλά γι΄αυτό λέει αποπληρώσαμε 13 δις, ναι δις, νωρίτερα στους δανειστές.

Ξέχασε όμως να μας πει γιατί προτίμησε να δώσει τα λεφτά στους ξένους τραπεζίτες και όχι να τα ρίξει στην εσωτερική αγορά της χώρας. Ξέχασε επίσης να πει ότι αυτά τα 13 δις τα είχαμε δανειστεί με επιτόκιο 1,7 % ενώ θα τα αναπληρώσουμε πολύ σύντομα με νέο δανεισμό του δημοσίου με 3,8%. Τελικά σε ποιόν έκανε εκδούλευση και ποιος ωφελήθηκε από την μεγάλη «επιτυχία», τα κερδοσκοπικά funds ή η χώρα;

Τη ίδια ώρα ο άλλος υπηρέτης της διεθνούς κερδοσκοπίας βγήκε και μας είπε ότι ο 13ος και 14ος μισθός θα βλάψουν και θα επιβαρύνουν την Ψωροκώσταινα με δυόμιση δις ποσό δυσβάσταχτο λέει. Και για να το χωνέψουμε καλά, βγήκε και η θεραπαινίδα της εκτελεστικής εξουσίας και με βαρυσήμαντη δικαστική και αμετάκλητη όπως μας είπαν απόφαση, δικαίωσε τον υπηρέτη και τους αφεντάδες του αφήνοντας εμάς όλους, εργαζόμενους και συνταξιούχους σύξυλους!

Την ίδια ώρα εν μέσω της οικονομικής «επιτυχίας» της Μητσοτακέϊκης φαμίλιας ο μπάρμπα Γιάννης στο χωριό μετράει το σκάρτο πεντακοσάρικο της σύνταξης του ΟΓΑ υπολογίζοντας ποια φάρμακα θα κόψει για να του περισσέψει καμιά δεκάρα για το ξόδι όταν έρθει η μαύρη ώρα, ενώ ο μπάρμπα Λευτέρης που έχει την ατυχία να μένει στην μεγάλη πόλη με τα πολλά φώτα πάει στην Λαϊκή της γειτονιάς αργά το μεσημέρι μπας και βρει καμιά μοναδική ευκαιρία λίγο πριν ψάξει στα πεταμένα φρούτα και τα πατημένα ψάρια. Ο Μήτσος ο φαμελίτης που δουλεύει στην φάμπρικα θα σηκωθεί κατά τις έξι και αφού πιεί τον καφέ στα γρήγορα θα ξεκινήσει την ημερήσια οδύσσεια του που θα του εξασφαλίσει το εννιακοσιάρι που θα εξαφανισθεί το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα.

Οι νέοι θα ξεροψήνονται στα νησιά μέσα στα κοντέινερ της βαριάς βιομηχανίας μας σερβίροντας τους τουρίστες που έρχονται να ξεκουραστούν από το θανατικό που μοιράζουν σε βρέφη, γερόντους και παιδιά στα ανατολικά της γειτονιάς μας δείχνοντας μας ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την φιλοξενία το μεσαίο τους δάχτυλο σε όρθια στάση. Οι οικογένειες του μόχθου όσες έχουν την τύχη να ζουν τα γερόντια στο χωριό πίνοντας το τελευταίο ντόπιο τσιπουράκι κάτω από την αυλή του παππού, θα ετοιμάζονται για το μεγάλο χαντάκι του Σεπτέμβρη αφού τα σχολεία, τα δημόσια και δωρεάν ντέ, και τα πανεπιστήμια για όσους έχουν παιδιά στην εκπαίδευση όλων των βαθμίδων, θα είναι εκεί σαν το μεγάλο πηγάδι χωρίς πάτο για να καταπιούν την όποια οικονομία του νοικοκυριού. Ένα ακόμη καλοκαίρι για του ιθαγενείς αυτού του τόπου, χωρίς θάλασσα και ουρανό, ανάμεσα στο σαλόνι και την βεράντα με θέα στο γαλάζιο της αλμύρας από την τηλεόραση που ως ανοιχτός οχετός ξερνάει την βρώμα και την δυσωδία του συστήματος ως κανονικότητα. Ένα ακόμη καλοκαίρι που για τους πολλούς ο μήνας έχει δεκαοχτώ μέρες…

Πάλι καμένα δάση, ανθρώπινες απώλειες, πάλι καύσωνες, λιμοί, λοιμοί και καταποντισμοί που βεβαίως έχουν την προέλευσή τους εκ της μήνιδος του Θεού που τιμωρεί τα πλάσματα του για τις αμαρτίες τους. Το λένε εξάλλου και από άμβωνος οι χρυσοποίκιλτοι μεγαλόσταυροι εκπρόσωποι του.

Ένα ακόμα καλοκαίρι που προσθέτει δανεικούς και αγύριστους Αύγουστους στους αχθοφόρους αυτής της χώρας και λίπος και λάπα στα παράσιτα που διαφεντεύουν τις ζωές μας και ως χορτάτοι μας δείχνουν πως πρέπει να κορέσουμε την πείνα μας με βαθιές εισπνοές και κούφια περηφάνια για τις μεγάλες «επιτυχίες» του έθνους…

‘Αννα μην κλαις… θα γυρέψουμε βερεσέ και πάλι…