“Καλή δύναμη και να θυμάστε ότι είτε «επιτυχόντες» είτε «αποτυχόντες», η ομορφιά της ζωής είναι μπροστά”

*Γράφει ο Κώστας Μαστροκώστας

” Καὶ νὰ ποὺ φτάσαμε ἐδῶ. Χωρὶς ἀποσκευὲς. Μὰ μ᾿ ἕνα τόσο ὡραῖο φεγγάρι….Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα ποῦ μυρίζει ἡ γῆ…”

“Μια εκπαιδευτική χρονιά φθάνει στο τέλος της κουβαλώντας κι’ αυτή, όπως κάθε φορά την φρεσκάδα, την ομορφιά και τα αρώματα της σχολικής ζωής μέσα από την αλληλεπίδραση δασκάλων, μαθητών, γονιών. Μια χρονιά που πάντα ξεκινάει με προσδοκίες και που πάντα τελειώνει με την εκπλήρωση και με την αίσθηση της «κατάκτησης» μέσα από τον προσωπικό και τον συλλογικό αγώνα όλων.

Το δημόσιο σχολείο είναι ένα ζωντανό κύτταρο , ένα μελίσσι που για να έχει το γλυκό μέλι της γνώσης απαιτεί τη συμβολή όλων και την κατάθεση της ψυχής τους.

Των δασκάλων που το αγαπούν και το νοιώθουν, των δασκάλων που θέλουν να δείξουν στα παιδιά για να δουν με τα δικά τους μάτια. Αυτών των δασκάλων που ο Αλτουσέρ τους ζητούσε συγνώμη για ότι αφορά την μεσολάβησή τους γράφοντας: «Ζητώ συγγνώμη από τους δασκάλους εκείνους, που μέσα σε φρικιαστικές συνθήκες, προσπαθούν να στραφούν ενάντια στην ιδεολογία, ενάντια στο σύστημα και στις πρακτικές όπου έχουν παγιδευτεί, με τα λιγοστά όπλα που βρίσκουν στην ιστορία και στη γνώση που ‘διδάσκουν’. Είναι ήρωες. Είναι όμως σπάνιοι…».

Των παιδιών που πρέπει να δουν με τα δικά τους μάτια και να αποκτήσουν το ουσιαστικό ξεχωρίζοντάς το από το επουσιώδες, από το περιτύλιγμα. Των παιδιών που με δυσκολίες και με πολλά εμπόδια που βάζει η πολιτεία πρέπει να κάνουν το άλμα προς το μέλλον. Των παιδιών της απομακρυσμένης και αποψιλωμένης Ευρυτανίας που με μοναδικό όχημα την γνώση και την διαχρονική προτροπή παππούδων και πατεράδων «μάθε γράμματα για να προκόψεις» την μετατρέπουν σε «μάθε γράμματα για να ξεφύγεις». Των παιδιών από το Καρπενήσι και τα χωριά του που βλέπουν το σχολείο σαν το μέσο να ανοίξουν και να τελειοποιήσουν το πέταγμά τους προς τον κόσμο και την ζωή. Των παιδιών που εκτός των άλλων επιδιώκουν μέσω του σχολιού να ονειρευτούν εκτός το επάγγελμα και πιο ουσιαστικά πράγματα για την ζωή τους όπως η ευτυχία και το δικό τους μοναδικό δρομολόγιο προς αυτήν.

Των γονιών που αγκομαχούν να τα φέρουν βόλτα προσπαθώντας να δώσουν ότι μπορούν και ότι έχουν και ακόμα περισσότερα, για τα παιδιά τους, για να μην τους λείψει τίποτα, για να μπορέσουν αυτά να πετάξουν ευκολότερα. Των γονιών που καταλαβαίνουν , που επιμένουν και που ανταλλάσσουν το δικό τους «άπιαστο» με το επίτευγμα του παιδιού τους που θα τους γεμίσει ελπίδα και ικανοποίηση. Που θα τους δώσει πληρότητα ότι τουλάχιστον το παιδί μου θα πάει καλύτερα, θα έχει καλύτερες συνισταμένες και πιο προωθημένη αφετηρία από μας τους παλιότερους… Των γονιών που ακούνε, κατανοούν και είναι πάντα εκεί και δίπλα…

Μια χρονιά τέτοια πάνω-κάτω τελειώνει και φέτος. Ήδη μπήκαμε στις εξετάσεις εντός σχολείου και από αύριο αρχίζουν οι Πανελλαδικές ή Πανελλήνιες αν προτιμάτε. Η ευχή μας και η αγάπη μας είναι δίπλα σε όλα τα παιδιά που θα δώσουν την εξεταστική μάχη. Καλή δύναμη το λοιπόν λεβεντόπαιδα και να θυμάστε ότι είτε «επιτυχόντες» είτε «αποτυχόντες», η ομορφιά της ζωής, τα λουλούδια και τα αρώματά τους είναι μπροστά και σας περιμένουν να τα μυρίσετε. Αδράξτε την μέρα λοιπόν που έλεγε εκείνος ο απίθανος κινηματογραφικός δάσκαλος στην «γενιά των χαμένων ποιητών»! Αδράξτε την μέρα και ανοίξτε το δικό σας παράθυρο στο μέλλον. Εμείς οι μεγαλύτεροι, οι γονείς σας, οι δάσκαλοί σας, έτσι κι’ αλλιώς θα είμαστε δίπλα και με ανοιχτή αγκαλιά πάντα, καμαρώνοντας το μοναδικό πέταγμα του καθενός σας προς την ζωή πέρα και έξω από εξετάσεις και εφήμερα άγχη…

Ο Θερβάντες με τον θρυλικό Δον Κιχώτη του εξάλλου, προέτρεψε καλύτερα από μένα…
“Να αλλάξεις τον κόσμο φίλε μου Σάντσο, δεν είναι τρέλα, ούτε ουτοπία. Είναι δικαιοσύνη!” «Τρέλα μπορεί να είναι το να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας (…)”