Οι φωτογραφίες από την Καισαριανή “Μας δείχνουν ποιοι ήμασταν σαν λαός στα κρίσιμα σταυροδρόμια της ιστορίας και ποιοι πρέπει να είμαστε”

*Γράφει ο Κώστας Μαστροκώστας

“Ξέρετε γιατί αυτοί οι ταξικοί παππούδες που ξανάρθαν ξαφνικά και απρόσμενα μετά από 82 χρόνια συγκλόνισαν εκτός από μας που τους είχαμε στο προσκέφαλο μας, ολάκερη την κοινωνία;

Γιατί μας έδειξαν ποιο είναι το φωτεινό κομμάτι της ιστορίας μας, η σωστή πλευρά της και το κυριότερο γιατί τσαλάκωσαν την ψευτοηθική και τον ψευτοπατριωτισμό του αστικού συστήματος. Ξεβράκωσαν τις γενικεύσεις και το στρογγύλεμα. Έβγαλαν κοροϊδευτικά την γλώσσα τους σε ένα σάπιο σύστημα που έπλαθε και πλάθει “αξίες” πάνω στο ψέμα. Που χρησιμοποιούσε και χρησιμοποιεί την έννοια του ήρωα όχι ως ανθρώπινο παράδειγμα αλλά σαν κάτι μεταφυσικό και εξωπραγματικό που δεν μπορείς να του μοιάσεις. Σαν προπέτασμα καπνού και κρυψώνα για να κρύψει τις δικές του ανομίες και το σκοτάδι που κουβαλά.

Αυτά τα παιδιά της φωτογραφίας με το χαμόγελο και το τραγούδι στα χείλη συμπυκνώνουν με την στάση τους την έννοια του κομμουνιστή, του πατριώτη, του επαναστάτη, του ήρωα, τού άγιου. Όλα βρίσκονται πίσω από το φωτεινό τους πρόσωπο. Διαλύουν με το φθαρμένο ρούχο και την υψωμένη γροθιά τους τον αστικό στρουθοκαμηλισμό και την υποβόσκουσα συμπάθειά του προς τον φασισμό και τον ναζισμό, που έντεχνα προσπαθεί να συγκαλύψει και να συσκοτίσει τα ιστορικά γεγονότα με τα ιδεολογήματα των «δύο άκρων» που στόχο έχουν να κρύψουν το πρόσωπο του τέρατος και τις αποκρουστικές θηριωδίες του… Μας δείχνουν τον θύτη της κοινωνίας ξέροντας ότι η λεβεντιά τους και το αγέρωχο στήσιμο μπροστά στον φασίστα εκτελεστή θα είναι το όπλο για να τον συντρίψει η κοινωνία.

Μας δείχνουν ποιοι ήμασταν σαν λαός στα κρίσιμα σταυροδρόμια της ιστορίας και ποιοι πρέπει να είμαστε. Μας δείχνουν ότι έννοιες όπως αγάπη για την πατρίδα, ακλόνητη πίστη σε αξίες και εν τέλει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι αδιαπραγμάτευτες ακόμα και μπροστά στην κάννη των όπλων. Είναι εικόνες για το εικονοστάσι ενός λαού που πρέπει και μπορεί να ζει ελεύθερος, αξιοπρεπής και πραγματικός νοικοκύρης στον τόπο του. Ενός λαού που μπορεί να ατενίσει το μέλλον του με αισιοδοξία. Και να το πούμε και αυτό, είναι οι δικές μας φωτογραφίες, οι φωτογραφίες των δικών μας παππούδων και των δικών μας πατεράδων που όσοι γλίτωσαν από τις καταιγίδες του καιρού τους, μας τραγουδούσαν και μας μολογούσαν για τα παλληκάρια σαν και αυτά της φωτογραφίας δίπλα στην παραστιά του πατρικού φτωχόσπιτου, δείχνοντας μας με τα λόγια τους, με την καρδιά τους, με την ψυχή τους ότι άλλο το μπόι και άλλο το ανάστημα του ανθρώπου, επιβεβαιώνοντας τον εθνικό ποιητή ότι η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα…”

Υ.Γ. Η συγκίνηση είναι τόσο μεγάλη που η γλώσσα και η αδύναμη γραφίδα μου συγχωρήστε μου την ανεπάρκεια, δεν μπορεί να αποδώσει τα συναισθήματα…