Παρασκευή , 20 Μαΐου 2022
Κάντε LIKE στη σελίδα μας στο facebook

Το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος διοργανώνει μια ξεχωριστή βραδιά – αφιέρωμα με ελεύθερη είσοδο στο μεγάλο δημιουργό Θόδωρου Αγγελόπουλου

O ελεγειακός ποιητής των κινηματογραφικών εικόνων και της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και κοινωνικής πραγματικότητας έφυγε από τη ζωή στις 24 Ιανουαρίου του 2012.

Ο δημιουργός της εμβληματικής ταινίας Ο Θίασος (1974), παραμένει ο σημαντικότερος κινηματογραφιστής, που ανέδειξε η χώρα μας κι ένας από τους σπουδαιότερους του παγκόσμιου κινηματογράφου. Κυρίαρχα θέματα στο φιλιμικό του σύμπαν η μετανάστευση, η επιστροφή στην πατρίδα και η ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα.

Το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, που έδωσε το όνομα του Έλληνα σκηνοθέτη στην αίθουσα εκδηλώσεών του (Αuditorium Theo Angelopoulos), διοργανώνει μια ξεχωριστή βραδιά – αφιέρωμα με ελεύθερη είσοδο στο μεγάλο δημιουργό, μέσα από μια αναδρομή στη ζωή και το έργο του, με τη συμμετοχή προσωπικοτήτων που τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του, στην Ελλάδα και τη Γαλλία. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί παρουσία της Α.Ε. Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου.

Για τον μεγάλο δημιουργό θα μιλήσουν, η συνθέτις Ελένη Καραΐνδρου, ο διευθυντής φωτογραφίας Γιώργος Αρβανίτης και ο Γιώργος Αρχιμανδρίτης, συγγραφέας των βιβλίων «Θόδωρος Αγγελόπουλος, με γυμνή φωνή» (Εκδόσεις Πατάκη) και «Théo Angelopoulos, le temps suspendu » (εκδόσεις Actes Sud). Οι κορυφαίοι σολίστ Ναταλία Μιχαηλίδου (πιάνο), και Βαγγέλης Χριστόπουλος (όμποε), θα ερμηνεύσουν μουσικά θέματα της Ελένης Καραΐνδρου για ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει μια εξαιρετική επιλογή ντοκουμέντων και να ακούσει ηχογραφημένες μαρτυρίες τόσο δικές του, όσο και προσωπικοτήτων από την Ελλάδα και τη Γαλλία, για τη μοναδική διαδρομή του Έλληνα σκηνοθέτη που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος σηματοδότησε με τις ταινίες του την ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, τιμήθηκε στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου και αναγνωρίστηκε ως ένας από τους κορυφαίους δημιουργούς. Ο «ποιητής των εικόνων» που υμνήθηκε από πολύ μεγάλους σκηνοθέτες παγκοσμίως, έκανε σπουδές, δίδαξε και έζησε και στη Γαλλία και τιμήθηκε με το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής από τη γαλλική Δημοκρατία.

Ήταν συχνός επισκέπτης του Γαλλικού Ινστιτούτου, σε εκδηλώσεις του οποίου συμμετείχε και είχε ιδιαίτερη προτίμηση στον όμορφο κήπο και το «φιλόξενο και οικείο», όπως το χαρακτήριζε, καφέ του. Μια από τις ομιλίες του υπάρχει ψηφιοποιημένη στην ενότητα «Μεγάλες φωνές» στην ιστοσελίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου (Συνάντηση με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο).

Πληροφορίες σχετικά με την είσοδο στο Γαλλικό Ινστιτούτο:

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί σήμερα (Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2022), στις 19.30′ με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Οι πόρτες ανοίγουν από τις 18.00′. Πέρας προσέλευσης 19.00΄. Οι κρατήσεις θέσεων γίνονται μόνο διαδικτυακά, από την Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2022, στις 16.00, στην ιστοσελίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου : ifg.gr

Με βάση τις οδηγίες των ελληνικών αρχών, η είσοδος στο Γαλλικό Ινστιτούτο επιτρέπεται μόνο σε κατόχους πιστοποιητικού εμβολιασμού ή πιστοποιητικού νόσησης. Για την είσοδο στο Γαλλικό Ινστιτούτο είναι απαραίτητη η επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας ή διαβατηρίου, καθώς και ο έλεγχος όλων των χειραποσκευών. Μπορεί να πραγματοποιηθεί θερμομέτρηση κατά την είσοδο. Η χρήση μάσκας (FFP2) είναι υποχρεωτική σε όλους τους χώρους του Γαλλικού Ινστιτούτου και καθ’ όλη τη διάρκεια των εκδηλώσεων.

 

Η βραδιά θα διεξαχθεί στα ελληνικά με ταυτόχρονη μετάφραση στα γαλλικά. Η εκδήλωση θα μεταδοθεί και διαδικτυακά στο ifg.gr.

Ποιος ήταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1935. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο της οδού Αχαρνών στον Άγιο Παντελεήμονα και συνέχισε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Β’ Γυμνάσιο Αρρένων, με συμμαθητές γνωστές προσωπικότητες της πνευματικής ζωής της χώρας, όπως ο καθηγητής φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς, ο δημοσιογράφος και στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος και ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός.

Η σχέση του με τον κινηματογράφο άρχισε τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, όταν μαθητής του δημοτικού ακόμη παρακολούθησε την γκανγκστερική ταινία του Μάικλ Κέρτιζ Κολασμένες Ψυχές (Angels With Dirty Faces). Όπως αφηγείται ο ίδιος «Υπάρχει μια σκηνή στην ταινία όπου ο ήρωας οδηγείται από δυο φύλακες στην ηλεκτρική καρέκλα. Καθώς προχωρούν, οι σκιές τους μεγαλώνουν στον τοίχο. Ξαφνικά μια κραυγή… Δεν θέλω να πεθάνω. Αυτή η κραυγή για καιρό μετά στοίχειωνε τις νύχτες μου. Ο κινηματογράφος μπήκε στη ζωή μου με μια σκιά που μεγάλωνε σε έναν τοίχο και μια κραυγή».

Το 1953 εισάγεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία εγκαταλείπει στο πτυχίο. Το 1961, μετά το στρατιωτικό του, φεύγει για το Παρίσι, όπου αρχικά παρακολουθεί στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας, φιλμογραφίας με τον Ζορζ Σαντούλ και εθνολογίας με τον Κλοντ Λεβί- Στρος. Για να ανταπεξέλθει στα έξοδα των σπουδών του δουλεύει στη ρεσεψιόν της φοιτητικής εστίας, όπου διαμένει. Στη συνέχεια, γίνεται δεκτός στην περίφημη σχολή Κινηματογράφου IDHEC, αλλά την εγκαταλείπει, όταν έρχεται σε ρήξη με ένα καθηγητή του. Παραμένει στο Παρίσι και παρακολουθεί μαθήματα σινεμά-ντιρέκτ δίπλα στον εθνολόγο – κινηματογραφιστή Ζαν Ρους.

 

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάζεται ως κριτικός κινηματογράφου στην αριστερή εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη. Το 1965 αρχίζει κατά παραγγελία το γύρισμα της πρώτης του ταινίας Φόρμινξ Στόρι, με θέμα το συγκρότημα Φόρμινξ του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Έρχεται, όμως, σε σύγκρουση με τον παραγωγό της ταινίας και το σχέδιο εγκαταλείπεται. Η πρώτη καθαρά προσωπική του ταινία είναι η μικρού μήκους Εκπομπή, που γυρίζει το 1966, με θέμα τον κόσμο των διαφημιστικών εκπομπών και των υποσχέσεων για δόξα και επιτυχία. Το 1969 μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη εκδίδουν το περιοδικό Σύγχρονος Κινηματογράφος, που αποτέλεσε το θεωρητικό όργανο του λεγόμενου «Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου».

Το 1970 γυρίζει την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, την Αναπαράσταση, που βραβεύτηκε τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Με αφετηρία ένα έγκλημα πάθους σ’ ένα χωριό της Ηπείρου, ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τα προβλήματα και τις συνθήκες διαβίωσης στην ελληνικής επαρχίας με μια «ματιά» πρωτόγνωρη για τον ελληνικό κινηματογράφο, συνδυάζοντας τον ρεαλισμό με τις μορφικές αναζητήσεις της πρωτοπορίας. Σημαντική συμβολή στη δημιουργία του σωστού κλίματος έπαιξε η φωτογραφία του Γιώργου Αρβανίτη, με τον οποίο ο Αγγελόπουλος θα συνεργαστεί σε πολλές από τις κατοπινές ταινίες του.

Ο Αγγελόπουλος θα αναδυθεί στο διεθνές κινηματογραφικό προσκήνιο με το ιστορικοπολιτικό τρίπτυχο Μέρες του ’36 (1972), Θίασος (1974) και Κυνηγοί (1977), που αποτελεί μια σπουδή στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Οι Μέρες του ’36 είναι αυτές που προετοίμασαν την εγκατάσταση της δικτατορίας Μεταξά. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός πράκτορα της ασφάλειας που έχει πέσει σε δυσμένεια και κατηγορείται για τον φόνο ενός συνδικαλιστή. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το επεισόδιο αυτό για να καταδείξει τα αίτια που οδήγησαν στη δικτατορία Μεταξά και να κάνει ένα έμμεσο σχόλιο για τη δικτατορία των συνταγματαρχών, που διαφέντευε τις τύχες της Ελλάδας την εποχή που γυρίστηκε η ταινία. Στις Μέρες του ’36 συναντάμε τα μεγάλης διάρκειας πλάνα-σεκάνς, που αποτελούν το “σήμα-κατατεθέν” της τέχνης του Αγγελόπουλου.

Αργότερα έγιναν μανιέρα από τους επιγόνους του και «βύθισαν μια γενιά στα πιο βαθιά χασμουρητά», σύμφωνα με τον Διονύση Σαββόπουλο.

 

Στα γυρίσματα του «Μεγαλέξανδρου» (1980)

Ο Θίασος, το δεύτερο μέρος του ιστορικοπολιτικού τρίπτυχου, αναφέρεται στην ιστορία της Ελλάδας από το 1939 έως το 1952, μέσα από τις περιπέτειες ενός περιοδεύοντος θιάσου, που παίζει την Γκόλφω, το γνωστό κωμειδύλλιο του Περεσιάδη. Η ταινία, που έκανε διάσημο τον Αγγελόπουλο στο εξωτερικό, θεωρείται ίσως η κορυφαία στιγμή του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ περιλαμβάνεται σε λίστες με τις καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου, που συντάσσονται κατά καιρούς από τους κινηματογραφικούς κριτικούς. Η ταινία θα ήταν υποψήφια για Βραβείο Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, αλλά η κυβέρνηση Καραμανλή τη θεώρησε πολύ «αριστερή» για να εκπροσωπήσει τη χώρα μας, προκαλώντας κύμα αντιδράσεων.

Το τρίπτυχο κλείνουν Οι Κυνηγοί, μια ταινία που εκτυλίσσεται την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1977. Μία ομάδα κυνηγών βρίσκει στην περιοχή κοντά στη λίμνη των Ιωαννίνων, μέσα στο πυκνό χιόνι, το πτώμα ενός αντάρτη του Εμφυλίου. Το αίμα τρέχει ακόμα φρέσκο απ’ την πληγή του, παρ’ όλο που έχουν περάσει κοντά τριάντα χρόνια. Οι κυνηγοί, όλοι εκπρόσωποι της αστικής τάξης (μαζί τους κι ένας ανανήψας αριστερός), μεταφέρουν το πτώμα στο ξενοδοχείο τους, όπου και θα περάσουν μια νύχτα Πρωτοχρονιάς γεμάτη απ’ τα φαντάσματα της ιστορικής τους συνείδησης και τον φόβο του παρελθόντος.

Το 1980 ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γύρισε την ταινία Μεγαλέξαντρος, που τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα του Φεστιβάλ της Βενετίας, το πρώτο μεγάλο βραβείο για τον σκηνοθέτη. Στην ταινία του αυτή ο Αγγελόπουλος χρησιμοποιεί την ιστορία ενός ληστή των αρχών του 20ού αιώνα (τον υποδύεται ο Ιταλός ηθοποιός Όμερο Αντονούτι), για να καταπιαστεί με το πρόβλημα του σοσιαλισμού και των διαφόρων ιδεολογικών συγκρούσεων στον χώρο της Αριστεράς. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων γνωρίζεται με τη διευθύντρια παραγωγής Φοίβη Οικονομοπούλου, η οποία είναι από τότε η σύντροφος της ζωής του. Το ζευγάρι θα αποκτήσει τρεις κόρες, την Άννα (1980), την Κατερίνα (1982) και την Ελένη (1985).

Μετά τον Μεγαλέξανδρο, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γυρίζει δύο ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση. Το 1981 για την ΥΕΝΕΔ το Χωριό ένα, κάτοικος ένας, διάρκειας 20 λεπτών, που αναφέρεται στην εγκατάλειψη του χωριού Νέα Σεβάστεια του νομού Θεσσαλονίκης από τον τελευταίο του κάτοικο και το 1983 το διάρκειας 43 λεπτών Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη, μία διαφορετική Αθήνα, της ιστορίας και του προσωπικού μύθου του σκηνοθέτη, που προβλήθηκε από την ΕΡΤ.

Το 1984, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γυρίζει το Ταξίδι στα Κύθηρα, την πρώτη ταινία από την «τριλογία της σιωπής», όπως την ονομάζει. Ένας μαχητής του Εμφυλίου Πολέμου (τον υποδύεται ο Μάνος Κατράκης) επιστρέφει ύστερα από τριάντα χρόνια εξορίας στην Τασκένδη, αλλά δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα.

 

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στα γυρίσματα του «Μελισσοκόμου»

Ακολουθεί ο Μελισσοκόμος (1986), μια ταινία δρόμου, με πρωταγωνιστή ένα συνταξιούχο δάσκαλο και νυν μελισσοκόμο (Μαρτσέλο Μαστρογιάνι), ο οποίος διασχίζει τη χώρα με τις κυψέλες του, ακολουθώντας τον δρόμο των μελισσών. Η συνάντησή του με μια κοπέλα (Νάντια Μουρούζη) θα του ξαναζωντανέψει παλιά συναισθήματα κι αναμνήσεις. Είναι η πρώτη ταινία του Αγγελόπουλου με πρωταγωνιστή ένα σταρ του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η «τριλογία της σιωπής» κλείνει με το Τοπίο στην Ομίχλη (1988), μία μεταφυσική ταινία δρόμου, μια υπαρξιακή Οδύσσεια δύο νεαρών παιδιών που αναζητούν τον πατέρα τους. Η ταινία βραβεύτηκε με τον Αργυρό Λέοντα του Φεστιβάλ της Βενετίας.

Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι ξανασυναντήθηκε με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στην ταινία Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού (1991). Ο σπουδαίος Ιταλός ηθοποιός υποδύεται ένα πολιτικό, ο οποίος μετά από μια συνεδρίαση στη Βουλή, όπου εκφωνεί μάλλον μια ποιητική ανακοίνωση, παρά έναν πολιτικό λόγο, εγκαταλείπει το κοινοβούλιο και το σπίτι του κι εξαφανίζεται χωρίς ν’ αφήσει κανένα ίχνος. Στο ρόλο της συζύγου του, η σπουδαία Γαλλίδα ηθοποιός Ζαν Μορό. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας στη Φλώρινα, ο οικείος μητροπολίτης Αυγουστίνος (Καντιώτης) μη συμφωνώντας με το περιεχόμενο της ταινίας αφόρισε τον Αγγελόπουλο (17 Δεκεμβρίου 1990). Το συμβάν απασχόλησε για μέρες τα πρωτοσέλιδα του ελληνικού Τύπου.

Το 1995, ο Αγγελόπουλος γυρίζει την ταινία Το Βλέμμα του Οδυσσέα, με ήρωα έναν Ελληνοαμερικανό σκηνοθέτη (τον υποδύεται ο Χάρβεϊ Καϊτέλ), ο οποίος επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια στην πατρίδα, αναζητώντας τρεις μπομπίνες ανεμφάνιστου φιλμ των Αδελφών Μανάκη, πιονιέρων του κινηματογράφου στα Βαλκάνια. Η απεγνωσμένη αναζήτηση του φιλμ, όπου καταγράφηκε το πρώτο βλέμμα πάνω σε τούτη τη χερσόνησο, γίνεται ταυτόχρονα και η αναζήτηση ενός βλέμματος από πλευράς του ήρωα της ταινίας (του Αγγελόπουλου, κατ’ επέκταση), που ψάχνει έναν καινούργιο τρόπο να ξαναδεί τον κόσμο.

Η ταινία τιμήθηκε με το βραβείο της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών, προς μεγάλη απογοήτευση του Αγγελόπουλου, που θεώρησε ότι έπρεπε να του απονεμηθεί το μεγάλο βραβείο του Φεστιβάλ (ο Χρυσός Φοίνικας) και με δηλώσεις προκάλεσε ένα μικρό σκάνδαλο κατά τη διάρκεια της τελετής λήξης του Φεστιβάλ.

 

Ο Θ. Αγγελόπουλος παραλαμβάνει τον Χρυσό Φοίνικα

Οι Κάννες διόρθωσαν το «λάθος» τους τρία χρόνια αργότερα, όταν του απένειμαν τον Χρυσό Φοίνικα για την ταινία του Αιωνιότητα και μία μέρα, με πρωταγωνιστή τον Μπρούνο Γκαντζ στον ρόλο ενός θνήσκοντος συγγραφέα, ο οποίος επιχειρεί τον απολογισμό μιας ζωής, γεμάτης χαμένες ευκαιρίες και λάθος κινήσεις. Μια τυχαία συνάντησή του μ’ ένα άστεγο αγόρι, παιδί των φαναριών, αναβάλλει την «αναχώρηση» και παρατείνει την αιωνιότητα κατά μία μέρα, για να μεταφέρει στον μικρό φίλο του κάτι από τη γνώση του.

Το Λιβάδι που δακρύζει (2004) είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας, που σκόπευε να γυρίσει ο Αγγελόπουλος. Διατρέχει την ελληνική ιστορία από το 1919 έως το 1949, μέσα από τις περιπέτειες μιας ομάδας Ελλήνων προσφύγων που εγκαταλείπουν την Οδησσό το 1919, όταν καταφθάνει στην περιοχή ο Κόκκινος Στρατός και εγκαθίστανται στην Ελλάδα.

Το 2008 γυρίζει το δεύτερο μέρος της τριλογίας Η Σκόνη του Χρόνου. Ένας Eλληνοαμερικανός σκηνοθέτης (Βίλεμ Νταφόε) γυρίζει μια ταινία πάνω στην ιστορία του και την ιστορία των γονιών του. Μια ιστορία που εξελίσσεται στην Ιταλία, τη Γερμανία, τη Ρωσία, το Καζακστάν, τον Καναδά και τις Η.Π.Α. Κεντρικό πρόσωπο, η Ελένη, που διεκδικείται και διεκδικεί το απόλυτο της αγάπης. Ταυτόχρονα, ένα μακρύ ταξίδι στη μεγάλη Ιστορία και στα γεγονότα των τελευταίων πενήντα χρόνων που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα. Είναι η πρώτη ταινία του Αγγελόπουλου με γυρίσματα στο εξωτερικό.

Στα τέλη του 2011 ξεκίνησαν τα γυρίσματα της ταινίας Η άλλη θάλασσα, που θα αναφερόταν στην ελληνική κρίση και θα ολοκλήρωνε την τριλογία. Όμως, το νήμα της ζωής του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη κόπηκε ανεπάντεχα αργά το βράδυ της 24ης Ιανουαρίου 2012 στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν του Νέου Φαλήρου, όπου μεταφέρθηκε με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Τον είχε χτυπήσει μία διερχόμενη μοτοσυκλέτα στον περιφερειακό της Δραπετσώνας, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας.

 

Aδημοσίευτες φωτογραφίες από την τελευταία ανολοκλήρωτη ταινία του σπουδαίου σκηνοθέτη

Αξίζει να αναφερθεί πως είκοσι αδημοσίευτες φωτογραφίες μεγάλου μεγέθους, με τα γυρίσματα της τελευταίας ανολοκλήρωτης ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου, με τίτλο «Η Άλλη Θάλασσα», παρουσιάζονται στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» του Δήμου Αθηναίων από τις 29 Ιανουαρίου έως τις 2 Μαρτίου.

Η πρωτότυπη έκθεση, με τίτλο «Γεφυροποιός», του φωτογράφου, σκηνοθέτη και κινηματογραφιστή Νίκου Νικολόπουλου, ο οποίος εργάστηκε ως φωτογράφος στο πλατό για τη συγκεκριμένη ταινία, ήταν ο «αθόρυβος» αυτόπτης μάρτυρας των όσων συνέβησαν στα γυρίσματα των 20 ημερών. Οι φωτογραφίες του είναι διπλά πολύτιμες. Αφενός μας μεταφέρουν στο «αγγελοπουλικό σύμπαν», αποκαλύπτοντας τον τρόπο με τον οποίο ο σπουδαίος σκηνοθέτης εργαζόταν και κατηύθυνε τους ηθοποιούς, την απόλυτη προσήλωση στη δουλειά του, τη θεατρικότητα των κινήσεών του, τις μιμικές εκφράσεις και τη συναισθηματική του σχέση με όσους εργάζονταν για την ταινία. Αφετέρου «αναζωπυρώνουν» το ενδιαφέρον για μια ταινία-αίνιγμα, η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και εντυπώθηκε στη συνείδησή μας περισσότερο για τον άτυχο χαμό του δημιουργού της παρά για το περιεχόμενό της.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο τίτλος της έκθεσης περιγράφει την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο πλατό της «Άλλης θάλασσας» και «ενώνει αυτό που συνέβαινε μπροστά από την κάμερα με το έργο που γινόταν πίσω, στη δική μου πλευρά».

 

Η πρωτότυπη έκθεση του Νίκου Νικολόπουλου, που διοργανώνεται από τον Δήμο Αθηναίων μέσω του Οργανισμού, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας (ΟΠΑΝΔΑ), θα «εισαγάγει» μέσα από τα τυπώματά του το κοινό στο «πλατό» της τελευταίας ταινίας του ταλαντούχου σκηνοθέτη – ο οποίος στις 24 Ιανουαρίου του 2012 τραυματίστηκε θανάσιμα από διερχόμενη μοτοσυκλέτα στη Δραπετσώνα, σε διάλειμμα γυρισμάτων της ταινίας του.

 

 

Μέσα από το σημερινό πρίσμα, οι 20 φωτογραφίες του Νικολόπουλου αποκτούν μια άλλη διάσταση. Στόχος τους πλέον δεν είναι να προαναγγείλουν, αφού δεν καλούνται να περιγράψουν την ταινία, αλλά να κοιτούν προς τα πίσω, χτίζοντας μια «γέφυρα» ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν.

Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει ο Χριστόφορος Μαρίνος, επιμελητής εκθέσεων και δράσεων του ΟΠΑΝΔΑ σε συνεργασία με τον Βαγγέλη Ιωακειμίδη. Τα τυπώματα θα αναρτηθούν στην ειδικά διαμορφωμένη και φωτισμένη αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου, σύμφωνα με τη μουσειογραφική πρόταση που συνυπογράφουν οι επιμελητές της έκθεσης, ο καλλιτέχνης και η αρχιτέκτονας Μαρία Μανέτα, ενώ το σκεπτικό της φωτογραφικής εγκατάστασης είναι η δημιουργία ενός «ιερού» της κινηματογραφικής τέχνης, με τους επισκέπτες να διεισδύουν στον χώρο μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας.

Χορηγός έκθεσης: Faliro House Productions

Πληροφορίες για την Έκθεση

Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» Δήμου Αθηναίων: Ηρακλειδών 66 & Θεσσαλονίκης | Θησείο | Στάση Μετρό: Κεραμεικός

Είσοδος: Ελεύθερη

Έναρξη: Σάββατο 29 Ιανουαρίου | 10:00-20:00

Διάρκεια: 29 Ιανουαρίου – 2 Μαρτίου

Μέρες και ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή | 11:00 – 19:00

Σάββατο – Κυριακή | 10:00 – 15:00 | Δευτέρα κλειστά

Η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική κατά την παραμονή στον εκθεσιακό χώρο.

Τηλ. επικοινωνίας: 210 3452150

www.opanda.gr

Εγγραφείτε στο κανάλι fonografos στο You Tube

Δες επίσης

“The Lost City” με τους Sandra Bullock, Channing Tatum, Brad Pitt

Δείτε το trailer της ταινίας Η εξαιρετική, μα μοναχική συγγραφέας Λορέτα Σέιτζ (Σάντρα Μπούλοκ) έχει …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *