“Aποθέωση του περιτυλίγματος και της εικόνας και μάλιστα της κακόγουστης έναντι του περιεχομένου”

*Γράφει ο Κώστας Κώστας Μαστροκώστας

Μεγάλη συζήτηση άνοιξε τελευταία στα ψηφιακά μέσα για τον διαγωνισμό ( ; ) τραγουδιού της Eurovision. Η σταδιακή εδώ και χρόνια απομάκρυνση από την μουσική δημιουργία και το καλό τραγούδι, έδωσε την θέση της στην αποθέωση του περιτυλίγματος και της εικόνας και μάλιστα της κακόγουστης έναντι του περιεχομένου. Από την σκηνή του διαγωνισμού έχουν παρελάσει τα τελευταία χρόνια κάθε λογής σούργελα και κάθε λογής εκδοχές του χυδαίου σεξισμού και του κακώς εννοούμενου δικαιωματισμού.

Η ημίγυμνη έως ξεβράκωτη εμφάνιση των καλλιτεχνών, το εξεζητημένο και ακραίο ντύσιμο, η προβολή του σώματος με χυδαίο τρόπο και η κατά κόρον προβολή σεξιστικών προτύπων και σεξουαλικών επιλογών ως σύγχρονη και μοντέρνα εκδοχή του δικαιώματος, έχουν κατακλύσει τις οθόνες των Ευρωπαίων τις μέρες που δίνει παραστάσεις αυτό το απίθανο τσίρκο.

Το δεδομένο και αυτονόητο δικαίωμα του καθενός στις σεξουαλικές του επιλογές δεν μετατρέπεται αυτονόητα και σε πρόταση προς την κοινωνία και τους νέους και πολύ περισσότερο ως κυρίαρχη πρόταση δια της επιβολής την οποία πρέπει να δεχθούμε ασμένως για να είμαστε «μέσα στα πράγματα». Ο καθένας μπορεί να κάνει στο κρεβάτι του και στον προσωπικό του χώρο ότι θέλει και γουστάρει. Το να το κοπανάει όμως ως μόνη και προοδευτική επιλογή στα μούτρα μας και κάποιοι μάλιστα να θεωρούν ομοφοβικούς, όλους όσους δεν συμφωνούν με την έλλειψη αξιοπρέπειας, την αμετροέπεια, την κακογουστιά και την γελοιότητα, αυτό πάει πολύ. Αν παρακολουθήσεις τα τεκταινόμενα, εκτός της θλίψης που μπορεί να σε καταλάβει γι’ αυτό που βλέπεις, θα αισθανθείς ότι βρίσκεσαι σε άλλον πλανήτη απ’ αυτόν που ζουν και προβάλλουν στην σκηνή οι μουσικοί εκπρόσωποι των χωρών. Πέρα απ’ τον κατακλυσμό της ξένης γλώσσας και την εξαφάνιση των μη αγγλόφωνων, ( ως γνωστόν στην χώρα και στο Καρπενήσι που ζω εγώ, μιλάμε μόνον Αγγλικά !!!) το όλο στήσιμο είναι ξένο προς την κουλτούρα, την πολιτισμική μας ταυτότητα, αλλά και την καθημερινή έκφραση των περισσοτέρων από μας . Αν σε αυτό προσθέσεις και τις πολιτικές σκοπιμότητες που εμφανώς κυριαρχούν στον διαγωνισμό ( αδιανόητο για παράδειγμα να συμμετέχει σε Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ και εξίσου αδιανόητο την ώρα που το αίμα των μικρών παιδιών της Γάζας βάφει πόλεις και χωριά της μαρτυρικής Παλαιστίνης καθώς και τα χέρια των φονιάδων, η εκπρόσωπος αυτού του κράτους να πριμοδοτείται ανοιχτά από τις επίσημες εθνικές επιτροπές και να καταλαμβάνει την δεύτερη θέση!!! ).

Θα μπορούσαμε να συζητάμε πολύ για την τσιρκοβίζιον, η αλλιώς για την γκεϊβίζιον όπως εύστοχα παρατήρησε κάποιος άλλος σε σχόλια που είδα στο διαδίκτυο. Το ερώτημα όμως είναι γιατί η χώρα μας συνεχίζει να συμμετέχει σε αυτό το καραγκιοζιλίκι επικυρώνοντας τον αναίμακτο «δικαιωματισμό» που προβάλλει η αστική τάξη και το πολυεθνικό κεφάλαιο διεθνώς. Η ευαισθησία του πολυεθνικού κεφαλαίου πάει περίπατο όταν πρόκειται για τα βασικά δικαιώματα των λαών της Ευρώπης αλλά και των εργαζομένων. Δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αιματηρούς αγώνες της εργατικής τάξης και τώρα καταπατούνται στο όνομα του ασύδοτου κέρδους και του ακραίου πλουτισμού των νέων και παλιών ολιγαρχών.

Η πρόοδος δεν είναι η διασφάλιση μόνον του δικαιώματος της “Non-binary” επιλογής αλλά και κυρίως, η ανατροπή αυτού του άθλιου, απάνθρωπου εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος και η αντικατάστασή του με ένα άλλο που θα κατοχυρώνει και θα σέβεται τα δικαιώματα όλων χωρίς διάκριση. Για όσους έχουν αδύνατη μνήμη, αυτό το άλλο σύστημα, λέγεται Σοσιαλισμός…