Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Ο αριθμός των θυμάτων έχει υπολογιστεί σε 353.000, περίπου ο μισός ποντιακός ελληνισμός, ενώ συνολικά 1.5 εκατομμύρια Έλληνες πρόσφυγες εκτοπίστηκαν.

Η 19η Μαΐου  τιμάται ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου,  συχνά αποκαλείται και Γενοκτονία των Ελλήνων ή επίσης Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Ήταν το σφοδρό και εκτεταμένο κύμα σφαγών και η συστηματική καταστροφή των γηγενών ελληνικών χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής του Πόντου, αλλά και των ομοίων ελληνικών πληθυσμών των περιοχών της δυτικής Μικράς Ασίας, Καππαδοκίας και ανατολικής Θράκης που υποκινήθηκαν και πραγματοποιήθηκαν από το Κίνημα των Νεότουρκων και των Κεμαλιστών κατά τη χρονική περίοδο 1914-1923.

Αναγνώριση από το ελληνικό κράτος και διεθνώς

Κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994 και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».

Το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως «ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος». Πέρα από το ελληνικό κράτος ο διωγμός των Ποντίων αναγνωρίζεται επισήμως ως γενοκτονία από την Κύπρο, την Αρμενία, τη Σουηδία, ορισμένες ομοσπονδιακές δημοκρατίες της Ρωσίας, εννέα πολιτείες των ΗΠΑ (Φλόριντα[43], Τζώρτζια, Μασαχουσέτη, Νιου Τζέρσεϊ, Νέα Υόρκη, Πενσυλβάνια, Νότια Καρολίνα, Ρόουντ Άιλαντ και, από τις 11 Σεπτεμβρίου 2019, Καλιφόρνια[44][45], ενώ υπάρχει σαφής αναφορά – κατά κάποιο τρόπο αναγνώριση – σε γενοκτονία Ελλήνων και από την πολιτεία της Αλαμπάμα[46]), τη βουλή των αυστραλιανών πολιτειών της Νότιας Αυστραλίας και της Νέας Νότιας Ουαλίας[47][48], την Αυστρία[49] (ακολουθούμενη λίγες ημέρες αργότερα από το Δήμο της Βιέννης) και την Ολλανδία[50]. Στο Καναδά οι πόλεις Οττάβα και Τορόντο έχουν αναγνωρίσει την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Ποντιακής γενοκτονίας.

Η Ποντιακή γενοκτονία έχει οριστεί και αναγνωριστεί από τη Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS), ενώ έχει τύχει αναγνώρισης και από αρκετές διεθνείς οργανώσεις και φορείς, όπως οι Ευρωπαίοι Δημοκράτες Φοιτητές. Τέλος, ψηφίσματα της Γερουσίας των ΗΠΑ κάνουν αναφορά σε γενοκτονία κατά των Ελλήνων.

Τον Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυρίων.

Η άνοδος του τουρκικού υπερεθνικισμού στις αρχές του 20ού αιώνα αύξησε δραματικά το αντι-ελληνικό συναίσθημα εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η γενοκτονία ξεκίνησε το 1914 από το καθεστώς των Νεοτούρκων, το οποίο καθοδηγούταν από τους τρεις πασσάδες και, μετά από μια σύντομη παύση κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου το 1918-1919, συνεχίστηκε μέχρι το 1923 από τους Κεμαλικούς, η οποία καθοδηγούταν από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η εκτόπιση,[15] η εξάντληση από έκθεση σε κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, οι πορείες θανάτου στην έρημο και συχνότατα οι εν ψυχρώ δολοφονίες ή εκτελέσεις.

Ο αριθμός των θυμάτων έχει υπολογιστεί σε 353.000, περίπου ο μισός ποντιακός ελληνισμός, ενώ συνολικά 1.5 εκατομμύρια Έλληνες πρόσφυγες εκτοπίστηκαν.

Οι επιζώντες κατέφυγαν στις βόρειες και ανατολικές ακτές του Ευξείνου Πόντου (στην πρώην ΕΣΣΔ)και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα.

Ορισμένοι ερευνητές θεωρούν τις επιμέρους κατά τόπους διώξεις ως τμήματα μιας ενιαίας πολιτικής για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής ή γενικότερα των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, καθώς η γενοκτονία πραγματοποιήθηκε παράλληλα με γενοκτονίες εις βάρος και άλλων πληθυσμών, δηλαδή των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Συνεπώς η απομόνωση των περιστατικών στον Πόντο θεωρείται ως τοπικιστική προσέγγιση του ζητήματος.

Η γενοκτονία των Ποντίων είναι αναγνωρισμένη ως τέτοια επισήμως από τέσσερα κράτη, την Ελλάδα με νόμο του 1994 (N. 2193/1994), τη Σουηδία με υπερψήφιση στο Σουηδικό κοινοβούλιο στις 11 Μαρτίου 2010, την Αρμενία τον Μάρτιο του 2015, μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυρίων και την Ολλανδία, μαζί με τη γενοκτονία των Αρμενίων και Ασσυρίων, στις 9 Απριλίου 2015.

Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι υπήρξε γενοκτονία και αποδίδει τους θανάτους σε απώλειες πολέμου, σε λοιμό και σε ασθένειες και δεν παραδέχεται ότι υπήρξε γενοκτονία. Οι περισσότεροι σύγχρονοι Τούρκοι βρίσκονται σε μερική ή πλήρη άγνοια σχετικά με αυτά τα γεγονότα. Ωστόσο Τούρκοι ιστορικοί έχουν δημοσίως χαρακτηρίσει τα γεγονότα ως γενοκτονία.

*Με πληροφορίες από wikipedia