Ντ. Τραμπ: Νέες αποκαλύψεις για τη μυστική φυγάδευση από την Τουρκία και το αεροσκάφος «δόλωμα»

Η εικόνα του Ντόναλντ Τραμπ να επιβιβάζεται μπροστά στις κάμερες στο παλιό Air Force One από το αεροδρόμιο της Άγκυρας στις 8 Ιουλίου έμοιαζε απολύτως συνηθισμένη. Μόνο που ο Τραμπ δεν επρόκειτο τελικά να ταξιδέψει με το αεροσκάφος στο οποίο μόλις είχε επιβιβαστεί.

Λίγα λεπτά αργότερα, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις αμερικανικών μέσων, ο πρόεδρος των ΗΠΑ απομακρύνθηκε κρυφά από διαφορετική πλευρά του αεροσκάφους και μεταφέρθηκε με ειδικό φορτηγό τροφοδοσίας σε ένα μικρότερο στρατιωτικό αεροσκάφος C-32A.

Το παλιό Air Force One απογειώθηκε κανονικά, με δημοσιογράφους και στελέχη της κυβέρνησης να πιστεύουν ότι ο πρόεδρος βρισκόταν μέσα.
Στην πραγματικότητα όμως λειτουργούσε ως δόλωμα.

Η αποκάλυψη, που έγινε αρχικά από τη Washington Post και στη συνέχεια εμπλουτίστηκε από τους New York Times, το Reuters, το AP, το CNN και άλλα αμερικανικά μέσα, μετατρέπει την κρυφή αλλαγή αεροσκάφους σε μια από τις πιο ασυνήθιστες επιχειρήσεις προστασίας Αμερικανού προέδρου των τελευταίων ετών.

Η απειλή: Δεν επρόκειτο απλώς για μια γενική ανησυχία

Οι τελευταίες πληροφορίες δείχνουν ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες δεν αντιμετώπιζαν απλώς έναν αόριστο φόβο για πιθανή επίθεση.
Σύμφωνα με δύο Αμερικανούς αξιωματούχους που μίλησαν στους New York Times, οι υπηρεσίες πληροφοριών είχαν συγκεντρώσει στοιχεία από διαφορετικές πηγές για συγκεκριμένη απειλή εναντίον του αεροσκάφους που θα μετέφερε τον Τραμπ.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο ήταν η αναφορά σε φορητό πύραυλο εδάφους-αέρος, από εκείνους που μπορούν να μεταφερθούν και να εκτοξευθούν από τον ώμο.

Παράλληλα, οι αμερικανικές υπηρεσίες φέρεται να είχαν πληροφορίες ότι οι Ιρανοί γνώριζαν με ακρίβεια πού βρισκόταν ο Τραμπ στην Άγκυρα, ακόμη και τον όροφο του ξενοδοχείου στον οποίο διέμενε.
Η πληροφορία αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή η απειλή φέρεται να συνδεόταν με ιρανικό δίκτυο ή συνεργαζόμενη με το Ιράν ομάδα μέσα στην Τουρκία. Το CNN μετέδωσε ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι θεωρούσαν την απειλή συγκεκριμένη και αξιόπιστη.

Υπήρχε, ωστόσο, και μια σημαντική διαφοροποίηση στις εκτιμήσεις των υπηρεσιών.

Σύμφωνα με νεότερες πληροφορίες της Wall Street Journal και των Times, η CIA φέρεται να είχε χαμηλή εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία της συγκεκριμένης πληροφορίας, ενώ η Μυστική Υπηρεσία Ασφαλείας (Secret Service) του προέδρου, αποφάσισε ότι το ενδεχόμενο ήταν αρκετά σοβαρό ώστε να δικαιολογεί την εφαρμογή μιας εξαιρετικά περίπλοκης επιχείρησης παραπλάνησης.
Με άλλα λόγια, δεν υπήρχε ομοφωνία ότι ο πύραυλος επρόκειτο πράγματι να χρησιμοποιηθεί. Υπήρχε όμως αρκετή ανησυχία ώστε οι πράκτορες που είχαν την ευθύνη της προστασίας του προέδρου να μην είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν.

Η επιχείρηση «κέτερινγκ» στο αεροδρόμιο της Άγκυρας

Η επιχείρηση σχεδιάστηκε έτσι ώστε να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ο Τραμπ βρισκόταν στο παλιό Air Force One.
Ο πρόεδρος εμφανίστηκε κανονικά μπροστά στις κάμερες και επιβιβάστηκε στο αεροσκάφος.

Στη συνέχεια, όμως, αντί να παραμείνει μέσα, μετακινήθηκε προς την άλλη πλευρά του αεροπλάνου.

Εκεί τον περίμενε ένα φορτηγό τροφοδοσίας αεροσκαφών, (κέτερινγκ) από αυτά που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά γευμάτων και άλλων προμηθειών. Το όχημα ανυψώθηκε μέχρι την πόρτα του αεροσκάφους και χρησιμοποιήθηκε για να απομακρύνει τον πρόεδρο από το οπτικό πεδίο όσων βρίσκονταν στην πίστα.

Το φορτηγό μετέφερε τον Τραμπ σε ένα C-32A, ένα σαφώς μικρότερο στρατιωτικό αεροσκάφος, το οποίο μπορούσε να πετάξει με πολύ πιο διακριτικό ίχνος.
Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ επιβιβάστηκε επίσης στο C-32A, αλλά όχι μέσω του ίδιου φορτηγού.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά παράδοξο κομμάτι της ιστορίας.

Στο αεροσκάφος που όλοι πίστευαν ότι μετέφερε τον πρόεδρο παρέμειναν ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, άλλα ανώτατα κυβερνητικά στελέχη, προσωπικό ασφαλείας και δημοσιογράφοι.

Το αεροπλάνο απογειώθηκε κανονικά με τον Τραμπ να μην βρίσκεται μέσα σε αυτό.

Οι «τρεις σωματοφύλακες» του Τραμπ

Στον στενό κύκλο που ακολούθησε τον πρόεδρο βρέθηκαν τρία πρόσωπα που, σύμφωνα με τις νεότερες πληροφορίες, αποτελούν μέρος του πλέον έμπιστου προσωπικού του.
Ο Νταν Σκαβίνο, αναπληρωτής προσωπάρχης του Λευκού Οίκου και ένας από τους παλαιότερους συνεργάτες του Τραμπ.

Ο Γουόλτ Νάουτα, διευθυντής επιχειρήσεων του Οβάλ Γραφείου και επί χρόνια προσωπικός συνεργάτης του προέδρου.
Και η Νάταλι Χαρπ, η 35χρονη εκτελεστική βοηθός του Τραμπ.

Οι τρεις τους ήταν μεταξύ των ελάχιστων συνεργατών που μεταφέρθηκαν με το catering truck μαζί με τον πρόεδρο. Αμερικανικά δημοσιεύματα περιγράφουν τον μικρό αυτό κύκλο ως την πιο στενή ομάδα εμπιστοσύνης του Τραμπ.

Ο άνθρωπος… «εκτυπωτής»

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρουσία της Χαρπ.
Η συνεργάτιδα του Τραμπ έχει αποκτήσει εδώ και χρόνια το παρατσούκλι «human printer», δηλαδή «άνθρωπος εκτυπωτής», επειδή συχνά ακολουθεί τον πρόεδρο με έναν φορητό εκτυπωτή και του παρέχει σε χαρτί άρθρα, αναρτήσεις και άλλο περιεχόμενο που θέλει να διαβάσει.

Η σχέση της με τον Τραμπ θεωρείται ιδιαίτερα στενή.

Πριν ακόμη αναλάβει επίσημο ρόλο στον Λευκό Οίκο, είχε γίνει γνωστή για τη διαρκή παρουσία της δίπλα του και την ικανότητά της να μεταφέρει γρήγορα στον πρόεδρο πληροφορίες από το διαδίκτυο και τα μέσα ενημέρωσης.

Επίσης είναι αυτή που διαχειρίζεται τον προσωπικό λογαριασμό του Αμερικανού προέδρου στο Truth social με συνεχείς αναρτήσεις.
Η επιλογή της για να βρίσκεται μαζί του σε μια επιχείρηση τόσο αυστηρά ελεγχόμενη δεν παρουσιάζεται από τις πηγές ως τυχαία.

Αντίθετα, πηγές που επικαλούνται αμερικανικά μέσα υποστηρίζουν ότι η Χαρπ ήταν από τα πρώτα πρόσωπα που επιλέχθηκαν για να συνοδεύσουν τον Τραμπ.

Η εικόνα που δημιουργείται είναι ενός προέδρου που, σε μια κατάσταση ακραίου κινδύνου, κράτησε δίπλα του έναν πολύ μικρό κύκλο ανθρώπων που εμπιστευόταν προσωπικά.

Γιατί έμειναν Ρούμπιο και Μπέσεντ στο «αεροσκάφος-δόλωμα»

Η απόφαση να παραμείνουν στο παλιό προεδρικό αεροσκάφος ο Μάρκο Ρούμπιο και ο Σκοτ Μπέσεντ έχει και μια διαφορετική, θεσμική εξήγηση.
Ο Ρούμπιο είναι ιδιαίτερα υψηλά στη γραμμή διαδοχής της προεδρίας, ενώ ο Μπέσεντ βρίσκεται επίσης ψηλά στην κυβερνητική ιεραρχία.

Σε περίπτωση που ο Τραμπ σκοτωνόταν ή καθίστατο ανίκανος να ασκήσει τα καθήκοντά του, η προεδρική διαδοχή θα ακολουθούσε τη συνταγματική σειρά: αντιπρόεδρος, πρόεδρος της Βουλής, προσωρινός πρόεδρος της Γερουσίας και στη συνέχεια υπουργοί, με τον υπουργό Εξωτερικών και μετά τον υπουργό Οικονομικών.

Έτσι, η παρουσία Ρούμπιο και Μπέσεντ στο αεροσκάφος μπορεί να ερμηνευθεί και ως μέρος ενός σχεδιασμού συνέχειας της κυβέρνησης.

Το παράδοξο όμως είναι εμφανές: οι δύο άνδρες που βρίσκονταν ψηλά στην πολιτειακή ιεραρχία ταξίδευαν με το αεροσκάφος που χρησιμοποιήθηκε ως δόλωμα, ενώ ο πρόεδρος είχε ήδη μεταφερθεί αλλού.

Το AP επιβεβαίωσε ότι Ρούμπιο και Μπέσεντ παρέμειναν στο αεροσκάφος, ενώ ο Τραμπ και η μικρή ομάδα του μεταφέρθηκαν κρυφά στο C-32A.
Γνώριζαν όλοι ότι αποτελούσαν δόλωμα;

Πηγή κοντά στον Ρούμπιο φέρεται μάλιστα να έθεσε ένα χαρακτηριστικό ερώτημα: κάποιοι υπουργοί ήταν διατεθειμένοι να ρισκάρουν τη ζωή τους για τον πρόεδρο. Ήταν όμως όλοι όσοι βρίσκονταν στο αεροπλάνο ενήμεροι για το ρίσκο που αναλάμβαναν;

Το μόνο σίγουρο που είναι και τραγικό ταυτόχρονα είναι το ότι οι δημοσιογράφοι που επέβαιναν στο Air Force One δεν γνώριζαν τίποτα.
Εδώ βρίσκεται και το στοιχείο που έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη πολιτική και δημοσιογραφική αντιπαράθεση.
Οι δημοσιογράφοι που ταξίδευαν με τον πρόεδρο θεωρούσαν ότι βρίσκονταν στο αεροσκάφος μαζί του.

Δεν είχαν ενημερωθεί ότι ο Τραμπ είχε μεταφερθεί σε άλλο αεροπλάνο.
Ούτε, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις, είχαν ενημερωθεί όλοι οι κυβερνητικοί υπάλληλοι που βρίσκονταν στο αεροσκάφος.

Η επίσημη δημοσιογραφική αναφορά της 8ης Ιουλίου είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική:

Στις 20:28, οι δημοσιογράφοι σημείωσαν ότι επιβιβάζονταν στο παλιό μεγάλο αεροσκάφος και ότι δεν είχαν δει τον πρόεδρο.
Λίγο αργότερα, στις 20:44, σημείωσαν ότι το αεροπλάνο απογειώθηκε και ότι είχαν λάβει οδηγίες να κρατήσουν κλειστά τα σκιάδια των παραθύρων στην καμπίνα του Τύπου.
Η πτήση προσγειώθηκε στο RAF Mildenhall χωρίς κανέναν να έχει επισκεφθεί την καμπίνα των δημοσιογράφων.

Λίγο αργότερα, προς έκπληξή τους, ο Τραμπ εμφανίστηκε κανονικά κατεβαίνοντας από το συγκεκριμένο αεροσκάφος.

Το γεγονός αυτό εξηγεί γιατί κανείς από τους δημοσιογράφους που βρίσκονταν μέσα δεν κατάλαβε ότι είχε χρησιμοποιηθεί ως μέρος της επιχείρησης παραπλάνησης.

Τους χρησιμοποίησαν ως δόλωμα

Αυτό είναι πλέον ένα από τα πιο σκληρά σημεία της κριτικής που ασκείται στην επιχείρηση.
Ο Guardian έγραψε ότι η αποκάλυψη προκάλεσε οργή επειδή περισσότεροι από 100 άνθρωποι, προσωπικό και δημοσιογράφοι, φέρεται να παρέμειναν στο αεροσκάφος χωρίς να γνωρίζουν ότι ο Τραμπ είχε αποχωρήσει και ότι το αεροσκάφος λειτουργούσε ως δόλωμα.

Ακόμη πιο επιθετική ήταν η αντιμετώπιση από αμερικανικά μέσα και σχολιαστές, οι οποίοι υποστήριξαν ότι η κυβέρνηση ουσιαστικά έκανε τους δημοσιογράφους «unwitting decoys», δηλαδή «εν αγνοία τους δολώματα».

Ο ιστότοπος Daily Beast χρησιμοποίησε ακόμη πιο σκληρή διατύπωση, χαρακτηρίζοντας την πτήση «assassination-bait plane» (σ.σ. αεροσκάφος-δόλωμα για απόπειρα δολοφονίας) και υποστηρίζοντας ότι ο Τραμπ άφησε υπουργούς, προσωπικό και δημοσιογράφους έρμαιους, σε ένα αεροσκάφος που οι εχθροί των ΗΠΑ θα μπορούσαν να θεωρήσουν ότι μετέφερε τον πρόεδρο.

Άλλα αμερικανικά δημοσιεύματα μιλούν ευθέως για « human bait» (ανθρώπινο δόλωμα), ενώ δημοσιογράφοι έθεσαν το ερώτημα γιατί άνθρωποι που δεν γνώριζαν τίποτα για την απειλή έπρεπε να ταξιδεύουν σε ένα αεροσκάφος που είχε σχεδιαστεί ακριβώς για να παραπλανήσει έναν πιθανό επιτιθέμενο με συνέπεια εφόσον υπήρχε κάποια επίθεση να σκοτωθεί κόσμος που δεν γνώριζε ότι αποτελούσε στόχο.

Εδώ, ωστόσο, χρειάζεται μια κρίσιμη δημοσιογραφική διάκριση.

Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής απόδειξη ότι ο Τραμπ προσωπικά αποφάσισε να χρησιμοποιήσει δημοσιογράφους ως «ανθρώπινα δολώματα».

Η επιχείρηση οργανώθηκε από τις υπηρεσίες ασφαλείας και, σύμφωνα με τον ίδιο τον πρόεδρο, εκείνος ακολούθησε τις οδηγίες της Secret Service και του στρατού.
Η κριτική αφορά επομένως κυρίως το αποτέλεσμα της επιχείρησης: άνθρωποι που θεωρούσαν ότι ταξίδευαν μαζί με τον πρόεδρο δεν γνώριζαν ότι βρίσκονταν σε ένα αεροσκάφος που είχε αποκτήσει ρόλο δολώματος.

Η αντίφαση του Τραμπ

Ο ίδιος ο Τραμπ έδωσε μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική απάντηση όταν ρωτήθηκε για την αλλαγή αεροσκάφους.
Υποστήριξε ότι απλώς ακολούθησε τις οδηγίες της Secret Service και του στρατού.

«Δεν ρώτησα και πολλά» για την απειλή, φέρεται να είπε, σημειώνοντας ότι δέχεται διαρκώς απειλές.
Αλλά την ίδια στιγμή έκανε μια δήλωση που περιπλέκει ακόμη περισσότερο την ιστορία.

Υποστήριξε ότι το αεροσκάφος στο οποίο τελικά επέβαινε ήταν πιθανότατα πιο επικίνδυνο.

Η λογική του ήταν ότι, εφόσον οι επιτιθέμενοι γνώριζαν ή μπορούσαν να γνωρίζουν ποιο αεροσκάφος μετέφερε τον πρόεδρο, θα μπορούσαν να επιλέξουν να χτυπήσουν το C-32A.
Το πρόβλημα με αυτή την εξήγηση είναι προφανές: όλη η επιχείρηση είχε σχεδιαστεί ακριβώς για να μην μπορούν οι πιθανοί επιτιθέμενοι να γνωρίζουν πού βρισκόταν ο Τραμπ.

Η χρήση του παλιού Air Force One ως δολώματος είχε σκοπό να δημιουργήσει την αντίθετη εντύπωση.

Γιατί κατέβασαν τα σκιάδια;

Ένα από τα πιο παράξενα στοιχεία της πτήσης ήταν η οδηγία προς τους δημοσιογράφους να κατεβάσουν τα σκιάδια των παραθύρων.
Η επίσημη δημοσιογραφική αναφορά καταγράφει ότι οι δημοσιογράφοι ενημερώθηκαν να κρατήσουν κλειστά τα σκιάδια της καμπίνας τους αμέσως μετά την απογείωση από την Άγκυρα.
Την ημέρα της αναχώρησης, ο Τραμπ είχε αρνηθεί ότι υπήρχε συγκεκριμένος λόγος ασφαλείας για την αλλαγή αεροσκάφους.

Αργότερα, όμως, όταν ρωτήθηκε για τα κλειστά παράθυρα, παραδέχθηκε ότι η απειλή από το Ιράν θα μπορούσε να εξηγεί τέτοια μέτρα.

Η εικόνα που σχηματίζεται εκ των υστέρων είναι ότι οι δημοσιογράφοι είχαν βρεθεί μέσα σε μια επιχείρηση ασφαλείας χωρίς να γνωρίζουν το πραγματικό της πλαίσιο και ότι οι ίδιοι αποτελούσαν ένα ζωντανό δόλωμα.

Η υπόθεση δεν τελείωσε στην Τουρκία

Η μυστική πτήση αποκαλύφθηκε αρκετές εβδομάδες αργότερα.
Το γεγονός ότι οι δημοσιογράφοι δεν γνώριζαν τι είχε συμβεί μέχρι να το αποκαλύψουν άλλα μέσα έχει προσθέσει ακόμη μία διάσταση στην υπόθεση: το ζήτημα της διαφάνειας απέναντι στην αμερικανική κοινή γνώμη και στο Κογκρέσο.

Ο Δημοκρατικός ηγέτης της Γερουσίας Τσακ Σούμερ ζήτησε πλήρη ενημέρωση του Κογκρέσου, υποστηρίζοντας ότι οι βουλευτές και οι γερουσιαστές πληροφορήθηκαν για την επιχείρηση από τα δημοσιεύματα και όχι από την κυβέρνηση.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον στην Ουάσινγκτον δεν είναι μόνο αν υπήρχε πραγματική απειλή.
Είναι και ποιος είχε δικαίωμα να γνωρίζει ότι υπήρχε.

Και, κυρίως, ποιος αποφάσισε ότι περισσότεροι από εκατό άνθρωποι μπορούσαν να συνεχίσουν να ταξιδεύουν σε ένα αεροσκάφος που χρησιμοποιούνταν ως μέρος της παραπλάνησης με κάθε πιθανή κατάληξη.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε τέτοιο τέχνασμα
Η χρήση αεροσκάφους-δόλωμα δεν αποτελεί από μόνη της πρωτοφανή πρακτική.
Το Reuters υπενθύμισε ότι και άλλοι Αμερικανοί πρόεδροι είχαν χρησιμοποιήσει μυστικές ή παραπλανητικές μετακινήσεις όταν υπήρχαν σοβαρές απειλές.

Το 2000, ο Μπιλ Κλίντον χρησιμοποίησε παρόμοια τεχνική κατά τη διάρκεια μυστικής μετακίνησής του από την Ινδία στο Πακιστάν.

Υπήρχε αεροσκάφος-δόλωμα, αλλά σύμφωνα με τη δημοσιογράφο Σούζαν Πέιτζ, η οποία τότε κάλυπτε τον Λευκό Οίκο, υπήρχε τουλάχιστον ενημέρωση από πριν σε ανώτερο επίπεδο των δημοσιογράφων για τον πιθανό κίνδυνο και για τα μέτρα ασφαλείας.

Η διαφορά αυτή έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία στην τρέχουσα υπόθεση με τον Τραμπ.
Στην περίπτωση της Τουρκίας, το στοιχείο που προκαλεί αντιδράσεις είναι ότι οι δημοσιογράφοι φαίνεται πως δεν γνώριζαν καν ότι ο πρόεδρος είχε φύγει από το αεροσκάφος και ότι αυτό αποτελούσε πιθανό στόχο.

Ένα προηγούμενο που αλλάζει την εικόνα
Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος επειδή ο Τραμπ έχει βρεθεί επανειλημμένα στο στόχαστρο απειλών και απόπειρών δολοφονίας.
Το 2024 τραυματίστηκε από σφαίρα σε προεκλογική συγκέντρωση στην Πενσιλβάνια, ενώ αργότερα την ίδια χρονιά συνελήφθη ύποπτος για απόπειρα επίθεσης εναντίον του στο γήπεδο γκολφ του στη Φλόριντα.

Παράλληλα, οι αμερικανικές αρχές έχουν αποκαλύψει στο παρελθόν σχέδιο δολοφονίας επί πληρωμή με στόχο τον Τραμπ, το οποίο, σύμφωνα με την αμερικανική κυβέρνηση, συνδεόταν με το Ιράν.

Αυτό εξηγεί γιατί η Secret Service αντιμετωπίζει οποιαδήποτε αξιόπιστη πληροφορία για πιθανή επίθεση με εξαιρετική σοβαρότητα.
Αλλά δεν απαντά στο δεύτερο ερώτημα: πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια επιχείρηση προστασίας του προέδρου όταν η ίδια η επιχείρηση δημιουργεί κίνδυνο για ανθρώπους που δεν έχουν ενημερωθεί;

Η μεγάλη εικόνα

Η υπόθεση της 8ης Ιουλίου έχει τελικά τρία διαφορετικά επίπεδα.
Το πρώτο είναι το επιχειρησιακό. Εάν πράγματι υπήρχε φορητός πύραυλος στην περιοχή και αξιόπιστες πληροφορίες ότι το Ιράν ή συνεργαζόμενη ομάδα γνώριζε πού βρισκόταν ο Τραμπ, η απόφαση της Secret Service να αλλάξει σχέδιο ήταν απολύτως κατανοητή από πλευράς προστασίας του προέδρου.

Το δεύτερο είναι πολιτικό. Ο Τραμπ και η κυβέρνησή του αρχικά παρουσίασαν την αλλαγή αεροσκάφους ως μια απλή επιλογή για να μεταφερθεί το νέο αεροσκάφος στη Βρετανία και να το δουν Αμερικανοί στρατιώτες. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι πίσω από την αλλαγή βρισκόταν πολύ σοβαρότερος λόγος ασφαλείας.

Και το τρίτο είναι ίσως το πιο δύσκολο.

Είναι το ερώτημα της ευθύνης απέναντι στους ανθρώπους που χρησιμοποιήθηκαν, έστω εν αγνοία τους, για να καταστεί πιστευτή η παραπλάνηση.

Οι δημοσιογράφοι δεν ήταν μέρος της επιχείρησης ασφαλείας.

Δεν γνώριζαν ότι το αεροσκάφος τους μπορούσε να θεωρηθεί ο πραγματικός στόχος.

Δεν γνώριζαν ότι ο πρόεδρος είχε ήδη φύγει.

Και δεν γνώριζαν ότι η δική τους παρουσία ενίσχυε την εικόνα ότι ο Τραμπ βρισκόταν μέσα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η συζήτηση στην Ουάσινγκτον έχει μετακινηθεί πλέον από το «πώς κατάφερε ο Τραμπ να ξεφύγει» στο πολύ πιο σοβαρό ερώτημα:
Προστατεύτηκε ο πρόεδρος με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ή προστατεύτηκε ο πρόεδρος μετατρέποντας τους ανθρώπους γύρω του σε άθελά τους πιόνια μιας επιχείρησης παραπλάνησης;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν θα δοθεί από τα memes με το catering truck που κατέκλυσαν τα social media.

Θα δοθεί όταν αποσαφηνιστεί τι ακριβώς γνώριζαν η Secret Service, ο Λευκός Οίκος, το Κογκρέσο και οι ίδιοι οι επιβάτες του αεροσκάφους εκείνο το βράδυ στην Άγκυρα.

Και κυρίως, αν οι άνθρωποι που παρέμειναν στο αεροσκάφος-δόλωμα θεωρούνταν απλώς μέρος της κάλυψης ή αν κάποιος είχε αξιολογήσει πραγματικά τον κίνδυνο που αναλάμβαναν.

Γιατί σε μια επιχείρηση προστασίας ενός προέδρου, το δόλωμα μπορεί να είναι αεροσκάφος.
Όταν όμως μέσα σε αυτό βρίσκονται άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ότι έχουν γίνει μέρος του σχεδίου, το ζήτημα παύει να είναι μόνο επιχειρησιακό.

Γίνεται ζήτημα ευθύνης ειδικότερα όταν υπάρχει μία πιθανή θανατηφόρα κατάληξη ανθρώπων που χρησιμοποιήθηκαν σαν δόλωμα εν αγνοία τους.

____________________

Πηγή: skai.gr, Του Αντώνη Ζήβα