“Παλαιότερα ο πάνδημος θρήνος είχε αφετηρία την απώλεια του Παλαμά ή του Σεφέρη ενώ σήμερα…”

*Γράφει ο Κώστας Μαστροκώστας

“Τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες πάλι δυσάρεστων γεγονότων και απωλειών που προκάλεσαν θλίψη στο πανελλήνιο. Δυο αεροπόροι μας ιπτάμενοι της πολεμικής αεροπορίας ταγμένοι να υπερασπίσουν βωμούς και εστίες έναντι όποιας ξένης απειλής έπεσαν όχι στο καθήκον τους αλλά σε αεροπορική επίδειξη που διοργάνωσε ιδιώτης ενοικιάζοντας από την πολεμική αεροπορία αεροπλάνα και πιλότους για να κονομήσει φράγκα.

Δυο σπουδαία στελέχη των ενόπλων δυνάμεων που το παρηκμασμένο και σάπιο κράτος μας τους έστειλε να υπηρετήσουν όχι την πατρίδα αλλά το κέρδος ενός ιδιώτη. Τα δυο παιδιά δηλαδή έφυγαν όχι πάνω στο καθήκον αλλά ως ενοικιαζόμενοι εργάτες σε εργατικό δυστύχημα ένα από τα πολλά και καθημερινά που κατακλύζουν τα μονόστηλα των εφημερίδων.

Χθες γνωστός καλλιτέχνης της ποπ σκηνής, ή εν πάσει περιπτώσει του εμπορικού ελαφρολαϊκού τραγουδιού εγκατέλειψε τα εγκόσμια με την ξαφνική εκδημία του. Και στις δυο περιπτώσεις τα ΜΜΕ αλλά και η ελληνική κοινωνία κατά το ποιος παντρεύτηκε και δεν τον κακολόγησαν και ποιος πέθανε και δεν τον παίνεψαν έσπευσε να ηρωοποιήσει και αγιοποιήσει αντίστοιχα τους εκλιπόντες και στις δυο περιπτώσεις. Η ενστικτώδης αυτή συμπεριφορά της ελληνικής κοινωνίας πέρα από την εθιμική ανάγκη να εξυψώνεις τους αναχωρούντες κρύβει και κάτι πιο βαθύ και υπαρξιακό γι’ αυτήν. Κρύβει την ανάγκη μέσα στο ζόφο και την ελώδη καθημερινότητά της να βρει παραδείγματα αλλά και πρότυπα που θα δείχνουν έστω και πλασματικά ότι υπάρχει το καλό και το καλύτερο από αυτό που ζούμε προσπερνώντας ποιοτικά χαρακτηριστικά απαραίτητα για την όποια κατάταξη ζωντανών και τεθνεώτων σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής. Η αγιοκατάταξη των εκλιπόντων περισσότερο σηματοδοτεί την εσωτερική ανάγκη της κοινωνίας να εφεύρει είτε υπάρχουν είτε όχι πρότυπα μίμησης. Θέλουμε ήρωες και άγιους και αν δεν υπάρχουν ήμαστε αναγκασμένοι να τους πλάσουμε.

Η ίδια βέβαια αυτή η σμίλευση αυτών των προτύπων ακολουθεί και αυτή τους κανόνες της δεδομένου ότι μπορεί σε έναν καλλιτέχνη μέτριας ή αμφιβόλου ποιότητας να αφιερώνονται χιλιάδες σελίδες για εξύμνηση ποτέ όμως δεν θα συμβεί το ίδιο για έναν συνταξιούχο που θα χάσει την ζωή του στην οικοδομή κυνηγώντας το μεροκάματο ή για ένα εργάτη καθαριότητας που θα αφήσει τα παιδιά του ορφανά χαράματα δίπλα στους κάδους καθαριότητας.

Σημεία των καιρών αλλά και της καθολικής και πολυεπίπεδης ένδειας της νεοελληνικής κοινωνίας αν σκεφτούμε ότι παλαιότερα ο πάνδημος θρήνος είχε αφετηρία την απώλεια του Παλαμά ή του Σεφέρη ενώ σήμερα περιορίζεται και αφορά πρόσωπα που το κοινωνικό αποτύπωμα τους είναι ελάχιστο εως ανύπαρκτο…”