Σχετικά με το τραγικό συμβάν στην βιομηχανία «Bιολάντα»

*Γράφει ο Κώστας Μαστροκώστας

“Το πρόσφατο τραγικό συμβάν στην βιομηχανία «Bιολάντα» ανέδειξε με τον πιο εύγλωττο τρόπο μερικές πικρές αλήθειες που πολλοί και για ευνόητους λόγους τις κρύβουν κάτω από το χαλί.

Η πρώτη που διαχρονικά ισχύει όσο και αν την κρύβουν με λουλούδια ή με το μαστίγιο είναι ο αδηφάγος και ανθρωποφάγος νόμος του κέρδους. Η «επιχειρηματικότητα» ή αλλιώς η εργοδοσία για μας που εμμένουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους παντού και πάντα αυτό που έχει ως στόχο και κυνηγάει με κάθε μέσο, είναι η υπέρτατη κερδοφορία. Το απόλυτο και μέγιστο κέρδος που μπροστά του ο εργοδότης-επιχειρηματίας δεν βάζει παραπάνω ούτε την ανθρώπινη ζωή.

Η συγκεκριμένη εταιρεία η οποία μάλιστα θεωρούνταν και πρωτοπόρος στον κλάδο της, αποδείχτηκε εκ του τραγικού αποτελέσματος ότι τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας και τις ασφαλείς συνθήκες εργασίας των ανθρώπων που δούλευαν γι΄αυτήν τα είχε την πεταμένα στο καλάθι των αχρήστων, παρόλο που οι εργαζόμενοι επί πολλές μέρες έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για διαρροή αερίου.

Τα Τέμπη σε νέα βερσιόν δηλαδή αφού οι ομοιότητες σε ότι αφορά τις προειδοποιήσεις των εργαζομένων εμφανείς…

Η δεύτερη διαχρονικά ισχύουσα αλήθεια είναι δυστυχώς η απουσία του κράτους και των ελεγκτικών μηχανισμών στους χώρους δουλειάς για τον έλεγχο των προβλεπόμενων κανονισμών ασφαλείας που υφίστανται μόνο στα χαρτιά και όχι στην πράξη. Ανύπαρκτοι έλεγχοι στους χώρους δουλειάς, ανύπαρκτοι επιθεωρητές εργασίας, ανύπαρκτες δομές προστασίας της εργατικής τάξης ( ναι αυτής της τάξης που πουλάει την εργατική της δύναμη σε συνθήκες απάνθρωπες και επικίνδυνες πολλές φορές για την ίδια της την ύπαρξη ). Το κάθε αφεντικό μπορεί ανεξέλεγκτα να ναυπηγεί την δικιά του «γαλέρα» και να ξεζουμίζει τους εργαζόμενους του με 13ωρα, με απλήρωτη υπερεργασία, με εξαντλητικά ωράρια και με τον κίνδυνο του εργατικού δυστυχήματος πάντα υπαρκτό και παρόντα. Ούτε ένας ούτε δύο. 201 εργαζόμενοι, οι περισσότεροι από όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν γύρισαν σπίτι τους το 2025, θυσία στο βωμό της κερδοφορίας…

Η τρίτη επίσης διαχρονικά αλήθεια, όσο και αν την αποκρύπτουν τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια των εκάστοτε κυβερνήσεων που σπεύδουν να ξεπλύνουν εργοδοτικές ευθύνες και οι κάθε είδους σπογγοκολάριοι των αφεντικών, είναι τα Σωματεία και ο διαχρονικός τους ρόλος στην υπεράσπιση των εργαζομένων και στην αποτροπή τέτοιων ολέθριων αποτελεσμάτων γι΄αυτούς στους χώρους δουλειάς. Στην «Bιολάντα» των 250 εργατών δεν υπήρχε Σωματείο. Είτε κάτω από τις απειλές της εργοδοσίας και τον φόβο της απόλυσης που έντεχνα καλλιεργούν τα αφεντικά, είτε αν θέλετε από την αδιαφορία των συγκεκριμένων εργαζόμενων, το όπλο του εργάτη για την προάσπιση των δικαιωμάτων και για την εργασιακή του ασφάλεια απουσίαζε. Δυστυχώς. Αν υπήρχε σωματείο στο συγκεκριμένο εργοστάσιο πιθανώς οι συνθήκες ασφάλειας να ήταν διαφορετικές και η διαρροή του αερίου να είχε προληφθεί. Πιθανώς επίσης η ανθρωποκτόνα ασυδοσία των αφεντικών να είχε και αυτή περιορισθεί με συνέπεια οι πέντε αδικοχαμένες μανάδες να ήταν σήμερα με τα παιδιά και την οικογένεια τους και όχι τραγικό πρωτοσέλιδο στα μέσα ενημέρωσης…

Σε συνθήκες καπιταλισμού η ανθρώπινη ζωή, η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός των ανθρώπων που μοχθούν να επιβιώσουν και να συντηρήσουν την φαμελιά τους καθίστανται δευτερεύοντα προβλήματα για τα αφεντικά μπροστά στην υπερσυσσώρευση των κερδών καθιστώντας για μια ακόμα φορά επίκαιρο με τον πιο πικρό τρόπο το σύνθημα-πραγματικότητα, τα κέρδη τους ή οι ζωές μας…”