Δ. Κουτσούμπας από Λαμία: Η ιστορία των αγώνων του λαού μας είναι ζωντανή, σε αυτόν τον δρόμο συνεχίζουμε (ΦΩΤΟ)

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, μίλησε το βράδυ της Τετάρτης 3/6/2026 στην εκδήλωση που διοργάνωσε η ΤΟ Φθιώτιδας του ΚΚΕ, για την παρουσίαση της έκδοσης της αρχειακής έρευνας του φιλόλογου και πρώην προϊστάμενου των Γενικών Αρχείων του Κράτους Φθιώτιδας, Δημήτρη Θ. Νάτσιου, με τίτλο «Το έκτακτον Στρατοδικείον Λαμίας 1946 – 1950» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της «Σύγχρονης Εποχής».

Στην εκδήλωση του βιβλίου μίλησαν, επίσης, ο Κώστας Μπασδέκης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, η Σοφία Βακιρτζηδέλη, βιβλιοθηκονόμος Μ.Α., προϊσταμένη των Γενικών Αρχείων του Κράτους – Τμήμα Φθιώτιδας και ο συγγραφέας του βιβλίου Δημήτρης Θ. Νάτσιος.

Την εκδήλωση άνοιξε η Ανδριάνα Μπαφούτσου, μέλος του Γραφείου της ΕΠ Αν. Στερεάς και Εύβοιας του ΚΚΕ.

Η έκδοση παρουσιάστηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας, μέσα σε κλίμα συγκίνησης, τιμής και μνήμης, αλλά και αγωνιστικής και ηθικής ανάτασης.

Στην έκδοση καταγράφεται μια ακόμα λαμπρή σελίδα της Ιστορίας των ταξικών αγώνων στη χώρα μας, των μεγάλων θυσιών του λαού της «ηρώων γεννήτρας κι ανταρτομάνας Ρούμελης». Μια ακόμα κορύφωση του ομαδικού και ατομικού ηρωισμού, της αντοχής και της αυτοθυσίας, χωρίς όρια, των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ, των κομμουνιστών, των απλών λαϊκών ανθρώπων κάθε ηλικίας, που στάθηκαν με το κεφάλι ψηλά απέναντι στα δικαστήρια και τα εκτελεστικά αποσπάσματα του αστικού κράτους.

Παρευρέθηκαν ο Μητροπολίτης Φθιώτιδας Συμεών, ο Δήμαρχος Λαμίας Πανουργιάς Παπαϊωάννου, η Ασημίνα Ξηροτύρη – Αικατερινάρη, πρ. βουλευτής, Δρ. Πολ. Μηχανικός, Msc Οικονομικά. Επίσης ο Κώστας Παρασκευάς, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Τα μέλη της ΚΕ Τηλέμαχος Δημουλάς, Παναγιώτης Πολίτης, Ζωή Χαχάμη και ο Δημήτρης Αλεξόπουλος, γραμματέας της ΤΕ Φθιώτιδας του ΚΚΕ.

Ξεχωριστή ήταν η παρουσία συγγενών εκτελεσμένων και καταδικασμένων, που σα να είχε φύγει ένα βάρος από πάνω τους, με μια φλόγα στα μάτια τους, μιλούσαν μεταξύ τους για τα πρόσωπα που έχασαν, για ένα χρέος που εκπληρώθηκε. Κουβαλούσαν μαζί τους κειμήλια, όπως γράμματα, που τα κρατούν σα να κρατούν στα χέρια τους τους ανθρώπους τους και αναζητούσαν περισσότερα στοιχεία, όπως τις ληξιαρχικές πράξεις θανάτου, λεπτομέρειες για τη δίκη, για το πως συνελήφθησαν.

Το κλίμα συγκίνησης αλλά και αγωνιστικής ανάτασης ενίσχυσε η έκθεση με τα ονόματα των 200 αλύγιστων της ταξικής πάλης που εκτελέστηκαν στο νεκροταφείο της Ξηριώτισσας, μετά από την καταδικαστική απόφαση του Στρατοδικείου Λαμίας, που μαζί με άλλα αρχειακά υλικά και ντοκουμέντα, κοσμούσαν το φουαγιέ του θεάτρου, δίπλα ακριβώς στα βιβλία που έγιναν ανάρπαστα.

Ακολουθεί η ομιλία του Δ. Κουτσούμπα:

«Είναι μεγάλη μας χαρά να παρουσιάζουμε σήμερα το βιβλίο του αγαπητού Δημήτρη Νάτσιου.

Ένα βιβλίο που αποτελεί μια ευσυνείδητη μελέτη, σε ένα όχι εύκολο θέμα, καθώς και οι αρχειακές πηγές -παρότι υπάρχουν- δεν είναι εύκολα προσβάσιμες και επιπλέον απαιτείται διασταύρωση στοιχείων.

Έχουμε, λοιπόν, στα χέρια μας το αποτέλεσμα μιας πολύχρονης ερευνητικής δουλειάς. Μιας δουλειάς που χρειάζεται να συνεχιστεί, να ενταθεί, να στηριχθεί και να αγκαλιαστεί από πολλούς νέους ερευνητές, καθώς, προσφέρει γνώση και συμπεράσματα τα οποία είναι πολύτιμα. Ιδιαίτερα σήμερα που οι αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του ίδιου του συστήματος έχουν φτάσει σε πρωτόγνωρο επίπεδο για την περίοδο από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Σήμερα, που η σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, πυροδοτεί διαρκώς νέα πολεμικά μέτωπα σε όλον τον πλανήτη και τείνει να τα ενοποιεί, κάνοντας έναν Γ’ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο να φαντάζει πιο πιθανός από ποτέ.

Αυτή η τάση δεν αναιρείται από μια εύθραυστη εκεχειρία στο ένα ή το άλλο μέτωπο, όπως αυτή για την οποία ακούμε εδώ και βδομάδες, σχετικά με το Ιράν και τον Λίβανο, ενώ οι συγκρούσεις συνεχίζονται.

Άλλωστε, έχουμε δει αρκετές τέτοιες μέχρι τώρα, αλλά μετά από λίγο, πάλι βγαίνουν τα μαχαίρια από τα θηκάρια, αφού δεν λύνεται, αντιθέτως οξύνεται, το βαθύτερο ζήτημα: Δηλαδή, οι ανταγωνισμοί των αστικών τάξεων για τα κέρδη.

Και βέβαια η χώρα μας είναι μπλεγμένη σε αυτά τα πολεμικά μέτωπα, με πάρα πολλούς τρόπους, με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ, υπηρετώντας έτσι, τα ταξικά συμφέροντα της άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστών συμμάχων της.

Σε αυτή την εμπλοκή έχει και την στήριξη ή την ανοχή όλων των υπολοίπων κομμάτων του συστήματος, του ευρωατλαντισμού, όσων είναι στη Βουλή και όσων δημιουργούνται αυτή την περίοδο, που πάλι τα ίδια συμφέροντα υπηρετούν.

Σε συνθήκες που ο λαός ήταν έρμαιο της πείνας, της τρομοκρατίας και της δολοφονικής βίας των κατακτητών, το ΚΚΕ είδε την ανάγκη να οργανωθεί η Αντίσταση με όλα τα μέσα

Να πάμε όμως και στο θέμα του βιβλίου. Είναι αλήθεια ότι ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα το 1946-1949, δεν περιορίστηκε μόνο στις πολεμικές συγκρούσεις.

Το κράτος, ως μηχανισμός καταστολής, προσάρμοσε όλες του τις λειτουργίες με τέτοιο τρόπο, ώστε να συντρίψει στρατιωτικά, πολιτικά και ιδεολογικά τις αγωνιζόμενες λαϊκές δυνάμεις.

Πρώτο βήμα ήταν ο αφοπλισμός του λαού, με την απαράδεκτη από την πλευρά του λαϊκού κινήματος συνθήκη της Βάρκιζας. Αφοπλισμένος πλέον ο λαός δέχτηκε τη δολοφονική κρατική και παρακρατική βία.

Ο Ριζοσπάστης και τα ΕΑΜικά έντυπα σε μόνιμη βάση δημοσίευαν μακάβριες στατιστικές με δολοφονίες, ξυλοδαρμούς, εισβολές στα σπίτια, καταστροφές τυπογραφείων ΕΑΜικών εφημερίδων, βιασμούς γυναικών. Δίπλα στην ωμή βία αξιοποιήθηκε και η θεσμική και δικαστική βία, χιλιάδες αγωνιστές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ παραπέμφθηκαν, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν από τα κακουργιοδικεία για υποτιθέμενα «εγκλήματα» που διέπραξαν κατά το διάστημα 1941-1945.

Μέχρι το καλοκαίρι του 1945 είχαν στηθεί ανά την επικράτεια 45 νέα κακουργιοδικεία, χωρίς να έχει καν προηγηθεί η διοικητική εκκαθάριση του δικαστικού σώματος, από τα στοιχεία εκείνα, που κατά τη διάρκεια της Κατοχής η δράση τους θεωρήθηκε ύποπτη για συνεργασία με τον εχθρό.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό πως η λειτουργία τους άρχισε πολύ πιο γρήγορα από αυτήν των Ειδικών Δικαστηρίων Δωσίλογων.

Ίσως να αναρωτηθεί κάποιος “πώς είναι δυνατόν να διώκονται, να φυλακίζονται, να δολοφονούνται οι αγωνιστές της αντίστασης που μάτωσαν για την απελευθέρωση της χώρας; Και μάλιστα, πώς γίνεται ανάμεσα στους διώκτες τους να συγκαταλέγονται και πρώην συνεργάτες των κατακτητών, εκείνοι που καταγράφηκαν στη λαϊκή συνείδηση ως προδότες και εγκληματίες;

Επιτρέψτε μου μια πολύ σύντομη αναδρομή, προκειμένου να προσεγγίσουμε την απάντηση. Κάθε πόλεμος, επιφέρει ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο διχασμό και μέσα στην ίδια την άρχουσα τάξη της χώρας που συμμετέχει σε αυτόν.

Στα χρόνια του ιμπεριαλιστικού Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μετά την έναρξη της τριπλής κατοχής (Γερμανικής, Ιταλικής και Βουλγάρικης), ένα τμήμα της αστικής τάξης με επικεφαλής τον Βασιλιά Γεώργιο και Πρωθυπουργό του Τσουδερό κατέφυγε στο εξωτερικό, συμμαχώντας με τη Μεγάλη Βρετανία.

Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα σχηματίστηκαν οι κυβερνήσεις των δωσίλογων, λειτουργούσαν κάτω από τις εντολές των κατακτητών και είναι συνυπεύθυνες για όλα τα εγκλήματα τους. Φυσικά, υπήρχε και μεγάλη μερίδα της αστικής τάξης του πολιτικού της προσωπικού που λούφαξε.

Το ΚΚΕ, αν και βαριά χτυπημένο από τα χρόνια της δικτατορίας Βασιλιά-Μεταξά και με χιλιάδες στελέχη του στις φυλακές και εξορίες, να παραδίδονται από την κυβέρνηση Βασιλιά-Τσουδερού στους Γερμανούς, πήρε τη μεγάλη πρωτοβουλία να σαλπίσει την Αντίσταση ενάντια στους κατακτητές. Έδωσε στην υπόθεση αυτή τα καλύτερα παιδιά του.

Τα συγκλονιστικά φωτογραφικά ντοκουμέντα που ήρθαν πριν λίγους μήνες στο φως της δημοσιότητας και αποτυπώνουν τις τελευταίες στιγμές των 200 της Καισαριανής, αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα για την αυτοθυσία και το μεγαλείο ψυχής των κομμουνιστών, στον αγώνα για το δίκιο του λαού. Δίκαια προκάλεσαν ρίγη συγκίνησης και τον θαυμασμό σε ολόκληρο τον λαό και την ελληνική νεολαία.

Οι 200 της Καισαριανής, όμως, δεν ήταν οι μόνοι. Τους ακολούθησαν πολλοί ακόμα, όπως οι 200 εκτελεσμένοι στην Ξηριώτισσα, εδώ στην Λαμία, και χιλιάδες άλλοι.

Σε συνθήκες που ο λαός ήταν έρμαιο της πείνας της τρομοκρατίας και της δολοφονικής βίας των κατακτητών, σε συνθήκες που περιουσίες άλλαζαν χέρια και πουλιόνταν σώματα και ψυχές για ένα πιάτο φαΐ, το ΚΚΕ δεν υποτάχθηκε στις δυσκολίες, αλλά είδε την ανάγκη να οργανωθεί η Αντίσταση με όλα τα μέσα, μαζικά και ένοπλα.

Το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ, η Εθνική Αλληλεγγύη, υπήρξαν μαζικές οργανώσεις που αγκάλιασαν μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού. Μέσα σε αυτές και με κάθε τρόπο εκατοντάδες χιλιάδες λαού σκέφτονταν και δρούσαν με βάση τον κανόνα: “σε τι έβλαψα τον κατακτητή, σε τι ωφέλησα το λαό”.

Αυτός ο λαός, μέσα από την πείρα του και τη δράση του, με το ένοπλο τμήμα του, τον ΕΛΑΣ, δημιούργησε ελεύθερες περιοχές με λαϊκούς θεσμούς αυτοδιοίκησης, παιδείας, δικαιοσύνης. Ελευθερώνονταν μέρα με τη μέρα, όχι μόνο εθνικά άλλα και κοινωνικά. Ίδρυε τα φύτρα μιας άλλης εξουσίας.

Στη λαϊκή συνείδηση, μέσα σε λίγα χρόνια, έγιναν βήματα που δεν γίνονται σε δεκαετίες νυσταλέας και ήρεμης ζωής.

Η απελευθέρωση ήταν έργο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του ίδιου του λαού, κάτω και από το βάρος της προέλασης του Κόκκινου Στρατού στα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη.

Ο λαός, φυσικά, δεν ονειρευόταν την επιστροφή στο παλιό καθεστώς, ήδη είχε μάθει να παίρνει τις τύχες του στα χέρια του, είχε μεθύσει από την ελπίδα, την προσδοκία, αλλά και τις δυνατότητες που έβλεπε για να χτίσει μια νέα ευτυχισμένη ζωή. Οι συνθήκες αυτές συνέθεταν αυτό που ονομάζουμε “επαναστατική κατάσταση”, η οποία, δυστυχώς, δεν αξιοποιήθηκε τότε σε αυτή την κατεύθυνση, από τη μεριά του λαϊκού κινήματος.

Παρότι το λαϊκό κίνημα δεν έθεσε σχεδιασμένα και συνειδητά τον στόχο ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου, συνέχιζε να αντιπροσωπεύει ένα κίνδυνο για αυτή.

Αυτόν τον λαό, τον γεμάτο όνειρα για μια άλλη ζωή, τον λαό που τα μάτια του πετούσαν σπίθες ήθελαν να τσακίσουν, γι’ αυτό και όλοι οι νόμοι καταστολής εκείνης της περιόδου. Δεν δίστασαν απέναντι σε κανένα μέτρο βίας. Σε πρώτη σειρά ενάντια στα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ.

Οι ομάδες των καταδιωκόμενων αγωνιστών ήταν ήδη μια πραγματικότητα. Δημιουργούνταν από την ανάγκη και ως μέτρο αυτοάμυνας.

Ταυτόχρονα, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, διεκδικούσαν να σχηματιστεί άλλη κυβέρνηση, με ΕΑΜική συμμετοχή, που θα αμνήστευε τους χιλιάδες φυλακισμένους αγωνιστές και θα δημιουργούσε συνθήκες ελεύθερης πολιτικής δράσης.

Οι αιτίες που γέννησαν τον ΔΣΕ βρίσκονταν βαθιά μέσα στην ελληνική κοινωνία

Το αστικό κράτος, έστω και υποβασταζόμενο από τον βρετανικό ιμπεριαλισμό, προχώρησε ακάθεκτο στη θεσμική του θωράκιση με ακραίους αντικομουνιστικούς νόμους. Στο παραπάνω ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, εντάσσεται και το Γ’ Ψήφισμα, που ψηφίστηκε στο κοινοβούλιο στις 18 Ιουνίου 1946.

Πριν στεγνώσει το μελάνι με το οποίο γράφτηκε το Γ’ Ψήφισμα, στις 20 Ιούνη 1946 συγκροτήθηκαν έκτακτα στρατοδικεία. Σε Σέρρες, Ξάνθη, Δράμα, Θεσσαλονίκη, Κιλκίς, Κοζάνη, Κόρινθο, Ιωάννινα, Λάρισα, Αλεξανδρούπολη. Στις 6 Σεπτέμβρη 1946 συγκροτήθηκε κι εδώ στη Λαμία, όπως και στη Θήβα και αλλού.

Στις περιοχές που δεν υπήρχαν έκτακτα στρατοδικεία, τις υποθέσεις εκδίκαζαν τα πενταμελή εφετεία. Συνολικά, μέχρι το 1949 ιδρύθηκαν 24 έκτακτα στρατοδικεία και 6 σε επίπεδο μεραρχιών του Στρατού.

Τι πρόβλεπε το Γ’ Ψήφισμα; Ήδη με το πρώτο του άρθρο επέβαλε την ποινή του θανάτου για μια σειρά πράξεις, οι οποίες, κατά τους νομοθέτες σήμαιναν προσπάθεια για απόσπαση μέρους της επικράτειας. Δηλαδή απόλυτη συκοφαντία και δικαστική σκευωρία!

Φυσικά, τα περί ξενοκίνητης ανταρσίας ήταν ανυπόστατες κατηγορίες. Ο ΔΣΕ είχε σκοπούς κοινωνικής αλλαγής προς όφελος του ελληνικού λαού. Σε αυτό αποσκοπούσε ακόμα και όταν διαμόρφωσε κυβερνητικούς θεσμούς σε μέρος της επικράτειας που έλεγχε, όπως εδώ στη Ρούμελη, στη Μακεδονία, στη Θράκη, στο Μοριά και ουδέποτε είχε σκοπό να αποσπάσει μέρος της επικράτειας, πολύ περισσότερο να το συνενώσει με άλλη χώρα.

Αυτό είναι μια κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου, ανυπόστατη συκοφαντία, αισχρό ιμπεριαλιστικό πρόσχημα της ελληνικής άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστικών στηριγμάτων της, των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας.

Το βιβλίο του Δημήτρη Νάτσιου, με τα σύντομα βιογραφικά των εκτελεσθέντων, δείχνει πόσο ανυπόστατες ήταν τέτοιες κατηγορίες.

Αναφέρουμε μόνο τον πρώτο εκτελεσμένο με απόφαση του εδώ στρατοδικείου, το Νικόλαο Κομπλίτση, ανθυπολοχαγό του στρατού που διέπρεψε στη μάχη της Κρήτης και αργότερα στις γραμμές του ΕΛΑΣ, στη μάχη της Τσαπουρνιάς ενάντια στους Ιταλούς.

Εδώ, στην Ξηριώτισσα εκτελέστηκε και ο Δημήτρης Κούκουρας, που πιάστηκε στην προσπάθειά του να βγει στις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού. Ο Μπάρμπα-Μήτσος ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού που είχε πολεμήσει, όχι μόνο στον ΕΛΑΣ, αλλά από τους Βαλκανικούς Πολέμους ακόμα. Αυτός, σύμφωνα με τους κρατούντες, ήθελε να τεμαχίσει την ελληνική επικράτεια.

Το παράδειγμά τους, όπως και των χιλιάδων που εντάχθηκαν στις γραμμές του ΔΣΕ, που φέτος συμπληρώνονται 80 χρόνια από την ίδρυση του, δείχνει πως οι αιτίες που γέννησαν τον ΔΣΕ βρίσκονταν βαθιά μέσα στην ελληνική κοινωνία. Και θα ήταν πολλές περισσότερες οι δυνάμεις του, αν είχε ξεκινήσει τον αγώνα έγκαιρα και αποφασιστικά, από το 1944 και 1945, εάν είχαν προλάβει να ενταχθούν σε αυτόν δεκάδες χιλιάδες ΕΠΟΝίτες, πριν τους στείλουν στις φυλακές και εξορίες.

Το μέγεθος της σύγκρουσης αποδείχνουν και οι χιλιάδες φυλακισμένοι και εξόριστοι.

Ακόμα, οι εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες που ξεριζώθηκαν από τα χωριά τους βίαια, από τον στρατό και τη χωροφυλακή και μετά ρίχτηκαν σε γκέτο, στις παρυφές των πόλεων.

Όλοι θα έχετε δει την ταινία του Τ. Ψαρρά, “Καραβάν Σαράϊ” που περιγράφει αυτά τα γκέτο. Και εδώ στη Λαμία στήθηκαν τέτοιοι καταυλισμοί. Όλα αυτά μόνο και μόνο για να στερηθεί εφεδρείες και στήριξη ο ΔΣΕ. Την ίδια ώρα, δεκάδες χιλιάδες ήταν εκείνοι που έπαιρναν τον δρόμο της πολιτικής προσφυγιάς.

Όλα αυτά τα στοιχεία και τα μεγέθη δείχνουν πως ο αγώνας του ΔΣΕ είχε βαθιές ρίζες στον λαό. Είχε τις ρίζες του στον αγώνα όλης της προηγούμενης περιόδου 1941-44, σε μια μεγάλη κίνηση λαϊκών μαζών που δεν ολοκληρώθηκε με συνολική λαϊκή νίκη το 1944, όταν ήταν η πιο ευνοϊκή στιγμή.

Σίγουρα, τον αγώνα αυτό, τον καθοδήγησε το ΚΚΕ αλλά γεννήθηκε από την ίδια την ανάγκη. Ήταν αγώνας αναπόφευκτος.

Αν αναρωτηθούμε, αν μπορούσε να αποφευχθεί, είναι περίπου σαν να ρωτάμε, αν μπορούσε να μη γίνει η Κομμούνα του Παρισιού, η Οκτωβριανή Επανάσταση και πιο πίσω, η Επανάσταση του 1821 ή η Γαλλική Επανάσταση.

Στο τέλος του 1947, λοιπόν, ήρθε ο Αναγκαστικός Νόμος 509 που έθεσε εκτός νόμου το ΚΚΕ, το ΕΑΜ, την Εθνική Αλληλεγγύη. Φυσικά, τα δικαστήρια σκοπιμότητας αξιοποίησαν και άλλους νόμους, όπως τον Μεταξικό 375 που πρόσαπτε και το αδίκημα της κατασκοπίας. Ακόμα με άλλους πιο ειδικούς νόμους, διώχθηκαν οι δημόσιοι υπάλληλοι που είχαν αγωνιστεί στην αντίσταση και άλλοι με το ασφυκτικό πλαίσιο των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων.

Στο έκτακτο στρατοδικείο έσυραν τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού που συλλαμβάνονταν, έσερναν μέλη του ΚΚΕ και φίλους του κόμματος, όποιον με οποιονδήποτε τρόπο στήριζε τον αγώνα του ΔΣΕ ή απλώς εξέφραζε συμπάθεια στις πόλεις και τα χωριά.

Όσο οξυνόταν η ταξική σύγκρουση, για την καταδίκη, ακόμα και σε θάνατο, αρκούσαν πειστήρια που πριν την εφαρμογή των εκτάκτων μέτρων συνιστούσαν μια απόλυτα νόμιμη πολιτική δράση, όπως και σήμερα.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του αδελφού της μητέρας μου, Θωμά Πανάρα που εκτελέστηκε εδώ στην Ξηριώτισσα. Το εμπράγματο ενοχοποιητικό στοιχείο για να τον στήσουν στο εκτελεστικό απόσπασμα ήταν μόνο τα κουπόνια του ΚΚΕ που βρέθηκαν στο σπίτι του και το ότι έδωσε ένα κουπόνι ενίσχυσης του ΚΚΕ, σε έναν συνάδελφό του στην δουλειά.

Φυσικά, το Στρατοδικείο δεν επέβαλε μόνο θανατικές καταδίκες. Το βιβλίο είναι διαφωτιστικό και για τις μικρότερες υποθέσεις που δείχνουν τον ασφυκτικό κρατικό έλεγχο για να μπορέσει να σταθεροποιηθεί η αστική εξουσία.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι η πρώτη υπόθεση που δίκασε ήταν η επιβολή 25 ημερών φυλάκισης σε δύο συμπολίτισσες μας, καθώς η μια φιλοξένησε την άλλη στο σπίτι της, δίχως να το δηλώσουν στις αστυνομικές αρχές.

Τα έκτακτα στρατοδικεία είναι γνωστά για τη σκληρότητά τους, για τις βαρύτατες ποινές που επέβαλαν και την ευκολία με την οποία εξέδιδαν τις θανατικές καταδίκες. Ήταν δικαστήρια σκοπιμότητας, δικαστήρια ταξικά. Σε τέτοιες συνθήκες και με τους δικασμένους να βρίσκονται απομονωμένοι σε διάφορα κάτεργα, ήταν δύσκολη ακόμα και η αξιοποίηση όποιων ένδικων μέσων.

Στα χρόνια 1946-1949, οι εκτελεσμένοι αγωνιστές υπερβαίνουν τους 3.300. Επίσης, ανάμεσα στους εκτελεσθέντες συγκαταλέγονται και 374 που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο από τα κακουργιοδικεία.

Οπωσδήποτε ο αριθμός δεν είναι ο οριστικός και ο κατάλογος των εκτελεσμένων σε όλη την Ελλάδα δεν είναι πλήρης. Και σε αυτό το πεδίο απαιτείται παραπέρα έρευνα. Το βιβλίο του αγαπητού Δημήτρη Νάτσιου αποτελεί μια πολύτιμη συμβολή, καθώς χάρη στην άοκνη προσπάθειά του, έχουμε τον κατάλογο των 200 εκτελεσμένων εδώ, στην Ξηριώτισσα.

Οι δυο κόσμοι που συγκρούστηκαν εκείνη τη δεκαετία, υπάρχουν και συγκρούονται και σήμερα

Πρόσφατα, ήρθαν στο φως οι ομαδικοί τάφοι των εκτελεσμένων αγωνιστών στο Γεντί-Κουλέ. Σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, η ιστορία των αγώνων του λαού μας είναι ζωντανή, έρχεται με διάφορες αφορμές στην επιφάνεια και προσκαλεί τις νεότερες γενιές να την ανακαλύψουν, να εμπνευστούν από αυτή.

Γιατί οι δύο κόσμοι που υπήρχαν και συγκρούστηκαν, εκείνη την σκληρή αλλά συναρπαστική και επαναστατική δεκαετία του ‘40, υπάρχουν και συγκρούονται και σήμερα.

Από τη μια, ο κόσμος της εκμετάλλευσης, των πολέμων, των σκανδάλων και της σαπίλας, που υπηρετεί η κυβέρνηση της ΝΔ με την πολιτική της. Μια πολιτική που συσσωρεύει αμύθητα κέρδη στη μια πλευρά, αυτή των καπιταλιστών και ανασφάλεια, αδυναμία κάλυψης των αναγκών τους στην άλλη πλευρά, αυτή της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας.

Αυτή την πολιτική υπηρετούν όλα τα κόμματα του συστήματος. Και η κυβέρνηση και τα κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης και κάποια προσωποπαγή που ξανασυστήνονται. Γι’ αυτό και αυτές οι πολιτικές επιλογές στο σύνολό τους πρέπει να ηττηθούν όλες ανεξαιρέτως.

Αυτό όμως σημαίνει, πρακτικά, ότι πρέπει να μη δοθεί άλλη ευκαιρία στην κυβέρνηση Μητσοτάκη να αλωνίζει, δεν πρέπει να του δοθεί καμία νέα πίστωση χρόνου, για την “Ελλάδα του 2030” που λέει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ο κ. Μητσοτάκης, γιατί θα πάει την πλειοψηφία του λαού μας, πολλά χρόνια πίσω.

Ταυτόχρονα, σημαίνει όμως ότι πρέπει να ηττηθούν και τα υπόλοιπα κόμματα που υπηρετούν τα βάθρα αυτής της πολιτικής, που ορκίζονται στον ίδιο, τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, στις ίδιες διεθνείς συμμαχίες του κεφαλαίου, που αποδέχονται όλες τις δεσμεύσεις που απορρέουν από αυτά.

Γι’ αυτό και δεν κομίζουν τίποτα το “νέο”, εκτός από κάποιο ίσως ευτελές περιτύλιγμα, κόμματα σαν αυτό του κ. Τσίπρα, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός εμπορευόμενος τις ελπίδες ενός λαού, και τελικά του φόρτωσε ένα τρίτο βάρβαρο μνημόνιο, ξέπλυνε και υπηρέτησε τις συμμαχίες με τον Τραμπ και τον Νετανιάχου, έσπειρε την απογοήτευση και έφερε τον Μητσοτάκη “καβάλα στ’ άλογο”.

Και τώρα, με τη απροκάλυπτη στήριξη της ίδιας της κυβέρνησης και άλλων επιτελείων του συστήματος, επιχειρεί να ανακαινίσει το “μαγαζί” του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, μαζεύοντας τα κομμάτια του, μήπως και καταφέρει να εγκλωβίσει μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας, βγάζοντας και πάλι λάδι το ίδιο το σύστημα, κάνοντάς του τη βρώμικη δουλειά, όπως πολύ καλά ξέρει.

Το ίδιο ισχύει και για το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού το οποίο, πίσω από θολές και γενικόλογες διακηρύξεις, επιχειρεί να θολώσει τον συγκλονιστικό αγώνα για να υπάρξει δικαίωση των αθώων θυμάτων για το έγκλημα των Τεμπών, και να τον μετατρέψει σε μια αυταπάτη για τη δήθεν “κάθαρση” με ημίμετρα όλης αυτής της εγγενούς βρωμιάς και της εκμετάλλευσης ενός συστήματος. Και μάλιστα, όπως προγραμματικά λέει, με αναβάπτιση του κύρους των θεσμών της ΕΕ των λόμπι, της διαφθοράς και των μνημονίων, καθώς και του σάπιου σημερινού κράτους.

Δεν μπορεί να το κάνει όμως, γιατί αυτός ο αγώνας ανήκει σε όλον τον λαό και τη νεολαία, που τον έδωσε και συνεχίζει να τον δίνει, με όλους τους συγγενείς των θυμάτων και με τον Σύλλογό τους, μακριά από τις διάφορες ακροδεξιές “περσόνες” που πλαισιώνουν το μόρφωμά της.

Απέναντι σε όλους και όλες αυτές, υπάρχει ο κόσμος του αγώνα, της εντιμότητας, της συνέπειας. Ο κόσμος που παλεύει καθημερινά, συλλογικά και ατομικά για ένα καλύτερο αύριο για όλους, για εμάς και τα παιδιά μας. Που έβαλε δύσκολα όλα αυτά τα χρόνια στην κυβέρνηση της ΝΔ, αποτέλεσε τον μόνο πραγματικό αντίπαλό της.

Με αυτό τον κόσμο της δουλειάς και της αξιοπρέπειας, δίνει, καταθέτει σταθερά όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ. Αυτός είναι και ο πραγματικός αντίπαλος κάθε αντιλαϊκής κυβέρνησης.

Το ΚΚΕ πρέπει και μπορεί να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα στους αγώνες, στις βουλευτικές εκλογές, παντού.

Πηγή δύναμης των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών ήταν η συνειδητή στράτευση στην υπόθεση της εργατικής τάξης

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ σε μια συγκλονιστική ιστορία που μας μεταφέρει ο συγγραφέας από την ομαδική εκτέλεση και ομαδική ταφή 7 αγωνιστών στις 16 Σεπτέμβρη 1948, στην Ξηριώτισσα.

Η μοιρασιά των οστών μετά την εκταφή ήταν ένα από τα πολλά κατορθώματα του “Κινίνου”, όπως έλεγε ο κόσμος τον πρόεδρο του στρατοδικείου, ήταν όμως και ένα δείγμα του εμετικού κανιβαλισμού του αστικού κράτους, γιατί όπως λέει η Ευγενία, κόρη της Ευθυμίας Δρούζου, “όλοι πιστεύαμε ότι κάτι πήραμε από τον δικό μας άνθρωπο”. Όμως αυτό δεν ήταν αλήθεια.

Απέναντι σε αυτό τον κόσμο των κανιβάλων στάθηκαν οι αγωνιστές της εποχής. Πηγή δύναμης των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών ήταν η συνειδητή στράτευση στην υπόθεση της εργατικής τάξης του λαού μας γενικότερα.

Σε αυτόν τον δρόμο συνεχίζουμε και σήμερα. Έχουμε ιερό καθήκον και χρέος, απέναντι σε όσους έφυγαν αλλά κυρίως απέναντι στις σημερινές και μελλοντικές γενιές».

____________

Πηγή:  902.gr