Φθιώτιδα: “Καλό ταξίδι, κ. Κώστα. Και ένα μεγάλο ευχαριστώ”

“Τα Καμένα Βούρλα αποχαιρετούν έναν ακόμη από εκείνους τους ανθρώπους που δεν έτυχε απλώς να ζήσουν την ιστορία αυτού του τόπου. Τη δημιούργησαν.”

Έφυγε από την ζωή o Κωνσταντίνος Ταταρίδας σε ηλικία 97 ετών.

Η κηδεία του Κώστα Ταταρίδα  τελέστηκε σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης τη Δευτέρα 10/8/2026 το μεσημέρι στα Καμένα Βούρλα.

Με πολύ συγκινητικά λόγια αποχαιρετά ο Δήμαρχος Καμένων Βούρλων κ. Ηλίας Κυρμανίδης τον Κώστα Ταταρίδα:

Κώστας Ταταρίδας — Ένα αποτύπωμα ζωής στα Καμένα Βούρλα

Σήμερα τα Καμένα Βούρλα αποχαιρετούν τον Κώστα Ταταρίδα, στα 97 του χρόνια.
Και μαζί του αποχαιρετούν έναν ακόμη από εκείνους τους ανθρώπους που δεν έτυχε απλώς να ζήσουν την ιστορία αυτού του τόπου. Τη δημιούργησαν. Που δεν πέρασαν απλά από αυτόν τον τόπο, άλλα αποτέλεσαν το διαχρονικό του αποτύπωμα.
Ένα αποτύπωμα όχι θορυβώδες. Αλλά εξέχουσας παρουσίας, συμμετοχής και προσφοράς. Από εκείνα, που συχνά αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικά ήταν, όταν οι άνθρωποι που τα άφησαν δεν βρίσκονται πια ανάμεσά μας.

Ο κυρ Κώστας ήταν ο τελευταίος εν ζωή Δημοτικός Σύμβουλος του πρώτου Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Καμένων Βούρλων.

Υπήρξε από τους στυλοβάτες του Αγίου Παντελεήμονα, του παλιού και του νέου Ναού. Μα πάνω απ’ όλα υπήρξε ένας άνθρωπος βαθιά δεμένος με τα Καμένα Βούρλα, σε μια εποχή που η σχέση με τον τόπο δεν εξαντλούνταν στα λόγια. Σήμαινε παρουσία, συμμετοχή, προσφορά.

Ανήκε σε μια ξεχωριστή γενιά Καμενοβουρλιωτών. Μια γενιά που είδε έναν μικρό τόπο να μεγαλώνει, να αλλάζει, να γίνεται πόλη. Ανθρώπους που δημιούργησαν οικογένειες, κοινότητα, θεσμούς, εκκλησίες, συλλογική ζωή. Που μπορεί να μην είχαν όσα έχουμε εμείς σήμερα, είχαν όμως πολύ ισχυρή την αίσθηση του «εμείς».
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο που μας αφήνουν φεύγοντας.
Γιατί ένας τόπος δεν είναι μόνο οι δρόμοι, τα κτίρια και τα έργα του. Είναι κυρίως οι άνθρωποί του. Είναι όσα παραλαμβάνει κάθε γενιά από την προηγούμενη, όσα προσθέτει η ίδια και όσα παραδίδει στην επόμενη.

Αυτό το νήμα δεν πρέπει να κοπεί.

Σήμερα, που τόσο εύκολα απαιτούμε από τον τόπο μας και τόσο δύσκολα αναρωτιόμαστε τι μπορούμε εμείς να του προσφέρουμε, άνθρωποι σαν τον κυρ Κώστα μάς θυμίζουν μια απλή αλήθεια: την πόλη που αγαπάμε δεν αρκεί να την κατοικούμε. Πρέπει και να τη νοιαζόμαστε. Να συμμετέχουμε. Να προσφέρουμε. Να βάζουμε ο καθένας το δικό του λιθαράκι, χωρίς πάντοτε να περιμένουμε αντάλλαγμα.

Για μένα, όμως, σήμερα ο αποχαιρετισμός είναι και βαθιά προσωπικός.

Ο κυρ Κώστας ήταν στενότατος φίλος του πατέρα μου. Το στασίδι του στον Άγιο Παντελεήμονα ήταν ακριβώς δίπλα στο ψαλτήρι. Εικόνες μιας άλλης εποχής, που όσο περνούν τα χρόνια αποκτούν μέσα μας διαφορετικό βάρος.

Κι αυτή την αγάπη την εισέπραξα κι εγώ. Με στήριζε διαχρονικά, με τον δικό του ήρεμο τρόπο, με την αγάπη και τις συμβουλές του. Από εκείνες τις συμβουλές των μεγαλύτερων που δεν χρειάζονται πολλά λόγια, γιατί κουβαλούν πίσω τους μια ολόκληρη ζωή.

Στον γιο του, τον Βασίλη, έναν εξαιρετικό επιστήμονα που με τιμά με τη φιλία του, και σε όλους τους δικούς του ανθρώπους, εκφράζω την αγάπη και τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια.

Καλό ταξίδι, κυρ Κώστα.
Και ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Για όσα έδωσες. Για όσα εκπροσώπησες.
Για ένα κομμάτι από τα Καμένα Βούρλα που θα σε έχει για πάντα μέσα του.

Σημ: Η πρώτη φωτογραφία είναι από την εκδήλωση κοπής της βασιλόπιτας του Δήμου Καμένων Βούρλων, όταν είχαμε τη χαρά και την τιμή να βραβεύσουμε τον Κώστα Ταταρίδα για την προσφορά του στον τόπο μας.