Γ. Οικονόμου από το Συμβούλιο της Ευρώπης: Τρεις άξονες για την προαγωγή της ενεργού συμμετοχής των νέων της Ευρώπης στη Δημοκρατία

Ο Βουλευτής Φθιώτιδας και πρώην Υπουργός Γιάννης Οικονόμου συμμετέχει στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, στο Στρασβούργο.

Όπως σημείωσε, στην γραπτή παρέμβασή του του στη θεματική συζήτηση για τα «Κινήματα των Νέων και το ρόλο τους στη Δημοκρατία», η πολιτική συμμετοχή των νέων δεν πρέπει να περιοριστεί μόνο στη συμμετοχή τους στα κοινωνικά δίκτυα ή ακόμη χειρότερα να υποκατασταθεί από αυτό. Όσο βαθύτερη είναι η αποχή τους από την ενεργό , τη ζώσα πολιτική, τόσο συχνότερα θα τείνουν να προτιμούν είτε λαϊκιστές είτε σκληροτράχηλους και αμφιλεγόμενους ηγέτες που αψηφούν τους συνταγματικούς κανόνες την ηθική και τους θεσμούς που διασφαλίζουν τις στοιχειώδεις ελευθερίες.

Μάλιστα, σταχυολόγησε τους τρεις άξονες δράσης για την πιο ενεργή συμμετοχή των νέων στα κοινά:

-μηχανισμούς μόνιμης συμμετοχής των νέων, με πραγματικές αρμοδιότητες, όχι απλώς συμβουλευτικές που θα οδηγούν σε δεσμευτικές προτάσεις.

-ασφαλείς και διαφανείς πλατφόρμες συμμετοχής, που να επιτρέπουν στους νέους να συνδιαμορφώνουν πολιτικές, να εκφράζουν ιδέες και να ελέγχουν τη λογοδοσία.

-επένδυση στην εκπαίδευση για τη δημοκρατία. Η δημοκρατική παιδεία δεν είναι μάθημα μόνο για τα σχολικά έδρανα, αλλά μια διαρκής εμπειρία. Από τα τοπικά συμβούλια μαθητών και φοιτητών, μέχρι την πρακτική άσκηση σε κοινοβούλια και δήμους, οι νέοι πρέπει να βιώνουν τη δημοκρατία στην πράξη, όχι μόνο να τη διδάσκονται θεωρητικά.

Αναλυτικά, ολόκληρη η γραπτή παρέμβαση του Γιάννη Οικονόμου:

“Αξιότιμες κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συνάδελφοι,

Η συμμέτοχη των νέων στις πολιτικές διαδικασίες αγγίζει το πυρήνα μιας μεγάλης πρόκλησης για την Ευρώπη: την ποιότητα και την ανθεκτικότητα της Δημοκρατίας.

Σε αντίθεση με ότι συνέβαινε για πολλές δεκαετίες μετά τον β ‘παγκόσμιο πόλεμο, τα νέα παιδιά σήμερα, έχουν να αντιμετωπίσουν πρόσθετα εμπόδια στην αναζήτηση της ευτυχίας τους: μια κοινωνία που οι ανισότητες διευρύνονται , μια αγορά εργασίας που μεροληπτεί κατά των νέων , ένα σύστημα κοινωνικής προστασίας αναγκασμένο να στηρίξει έναν πληθυσμό δημογραφικά γερασμένο, μια αγορά κατοικίας απρόσιτη για όσους δεν έχουν γερές πλάτες .

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα από τη μια πλευρά να είχε λιώσει η συγκολλητική ουσία που κρατούσε τόσες διαφορετικές γενιές και κουλτούρες πιστές στο ίδιο αφήγημα.

Και από την άλλη να έχουν μικρή εμπιστοσύνη στους θεσμούς στην εκτελεστική εξουσία , ν α αποξενώνονται από κομματικούς μηχανισμούς και από εκλογικές διαδικασίες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι νέοι άνθρωποι είναι αδιάφοροι για την πολιτική. Ο τρόπος έκφρασης της πολιτικής για αυτούς έχει αλλάξει. Οι νέοι γεμίζουν θέατρα ,χώρους συναυλιών , φεστιβάλ και συζητήσεις στο δημόσιο χώρο με έντονο πολιτικό πρόσημο δίχως αυτό να συνδέεται με ένταξη σε πολιτικά κόμματα.

Πρωταγωνιστούν σε συζητήσεις στα κοινωνικά δίκτυα.

Και εδώ χρειάζεται προσοχή. Η πολιτική τους συμμετοχή δεν πρέπει να περιοριστεί μόνο σε αυτά ή ακόμη χειρότερα να υποκατασταθεί από αυτό.

Όσο βαθύτερη είναι η αποχή τους από την ενεργό , τη ζώσα πολιτική τόσο συχνότερα θα τείνουν να προτιμούν είτε λαϊκιστές είτε σκληροτράχηλους και αμφιλεγόμενους ηγέτες που αψηφούν τους συνταγματικούς κανόνες την ηθική και τους θεσμούς που διασφαλίζουν τις στοιχειώδεις ελευθερίες.

-Χρειαζόμαστε λοιπόν μηχανισμούς μόνιμης συμμετοχής των νέων, με πραγματικές αρμοδιότητες, όχι απλώς συμβουλευτικές που θα οδηγούν σε δεσμευτικές προτάσεις.

-Χρειάζονται ασφαλείς και διαφανείς πλατφόρμες συμμετοχής, που να επιτρέπουν στους νέους να συνδιαμορφώνουν πολιτικές, να εκφράζουν ιδέες και να ελέγχουν τη λογοδοσία.

-Τέλος χρειαζόμαστε επένδυση στην εκπαίδευση για τη δημοκρατία. Η δημοκρατική παιδεία δεν είναι μάθημα μόνο για τα σχολικά έδρανα, αλλά μια διαρκής εμπειρία. Από τα τοπικά συμβούλια μαθητών και φοιτητών, μέχρι την πρακτική άσκηση σε κοινοβούλια και δήμους, οι νέοι πρέπει να βιώνουν τη δημοκρατία στην πράξη, όχι μόνο να τη διδάσκονται θεωρητικά.”