Για το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές στο Καρπενήσι

*Γράφει ο Κώστας Μαστροκώστας

“Διαβάσαμε πρόσφατα στον τοπικό τύπο ότι το Δημοτικό Συμβούλιο του Καρπενησίου πήρε την απόφαση για άνοιγμα των καταστημάτων προαιρετικά και την Κυριακή με στόχο την τόνωση του τζίρου τους κι την εξυπηρέτηση των τουριστών ( ακόμα προσφωνούνται τουρίστες και όχι επισκέπτες !!!) που επισκέπτονται την πόλη τα Σ/Κ.

Μερικές παρατηρήσεις νομίζω χρήσιμες για την κατανόηση του προβλήματος.

Η πανθομολογούμενη πτώση της αγοραστικής δύναμης του καταναλωτικού κοινού δεν έχει να κάνει με την ευχέρεια του να επισκέπτεται την αγορά και τα καταστήματα περισσότερες μέρες, αλλά με την τεράστια αφαίμαξη εισοδήματος που έχει υποστεί από τα τρία μνημόνια που πέρασαν από την πλάτη του και από την εκτόξευση της ακρίβειας και του τιμάριθμου που καθιστούν τα λαϊκά εισοδήματα αναιμικά για να υποστηρίξουν τις ανάγκες του νοικοκυριού.

Το άνοιγμα των καταστημάτων την Κυριακή δεν αυξάνει το διαθέσιμο εισόδημα των καταναλωτών. Απλώς αναδιανέμει τον ίδιο τζίρο από τις καθημερινές προς την Κυριακή, αυξάνοντας παράλληλα τα λειτουργικά έξοδα των επιχειρήσεων (ρεύμα, προσωπικό). Το αποτέλεσμα σε ότι αφορά τον συνολικό τζίρο είναι μηδενικό.

Οι μικρές και οικογενειακές επιχειρήσεις δεν διαθέτουν το κεφάλαιο ή το προσωπικό για να λειτουργούν 7 ημέρες την εβδομάδα. Το μέτρο ευνοεί σχεδόν αποκλειστικά τις μεγάλες πολυεθνικές αλυσίδες και τα εμπορικά κέντρα (malls) στα μεγάλα αστικά κέντρα σε αντίθεση με τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που αν λειτουργήσουν εφταήμερο θα εξουθενωθούν χωρίς αντίκρισμα.

Εκτός των παραπάνω οικονομικών συνεπειών οι παρενέργειες στα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων έστω αυτών των λίγων στα μικρομάγαζα της πόλης θα είναι εξίσου αρνητικές.
Στην πράξη, η εργασία την Κυριακή οδηγεί συχνά σε απλήρωτες υπερωρίες, εξουθένωση των εργαζομένων και μη παροχή του νόμιμου ρεπό μέσα στην εβδομάδα και στην ουσιαστική καταστρατήγηση του 5μέρου/6ημέρου.

Αντί για νέες προσλήψεις πλήρους απασχόλησης, θα προωθηθούν φθηνές μορφές υποαπασχόλησης μόνο για τα Σαββατοκύριακα, υποβαθμίζοντας την ποιότητα των θέσεων εργασίας και εντείνοντας την ελαστικοποίηση της εργασίας.

Οι λίγοι εργαζόμενοι του Καρπενησίου στις μικρές αυτές επιχειρήσεις θα στερηθούν το δικαίωμα στον προγραμματισμό, την ψυχαγωγία και την ξεκούραση με αποτέλεσμα την απορρύθμιση της προσωπικής τους ζωής.

Και οι μικροϊδιοκτήτες όμως εκτός των εργαζομένων θα υποστούν και αυτοί τις συνέπειες της Κυριακής αφού θα απωλέσουν την κοινή μέρα ανάπαυσης με ότι αυτό συνεπάγεται για τον απαραίτητο ελεύθερο χρόνο για την συνεύρεση της οικογένειας ολόκληρης και την σύσφιξη των οικογενειακών δεσμών. Μια Κυριακή και ένα Κυριακάτικο τραπέζι μας έχουν απομείνει και αυτά λειψά. Αν εκλείψουν και αυτά νομίζω αντιλαμβανόμαστε όλοι τις συνέπειες…

Και το τελευταίο που θα μπορούσαμε να προσθέσουμε είναι ότι μια αγορά χωρίς όρια και ένας καταναλωτισμός άκρατος έστω κατ’ επίφαση πέρα από το ότι δεν θα έχει καμιά θετική επίπτωση για το βαλάντιο των κατοίκων καταναλωτών και εμπόρων, στην ουσία θα αλλοιώσει τον παραδοσιακό χαρακτήρα της μέρας, ως μέρας ανάπαυσης αλλά και συμμετοχής πολλών συμπολιτών μας στην θρησκευτική λατρεία ή συμμετοχής άλλων σε αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Από όπου και να το πιάσεις δηλαδή το θέμα είναι μια απέλπιδα προσπάθεια του πνιγμένου να πιαστεί απ’ τα μαλλιά του. Όπου εφαρμόστηκε θετικά αποτελέσματα είχε μόνο για τα πολυκαταστήματα ενώ αντίστοιχα τα μικρομάγαζα εξουθενώθηκαν και εξοντώθηκαν πολύ γρήγορα σε αυτόν τον ανηλεή ανταγωνισμό εξαναγκαζόμενα στην πορεία να εγκαταλείψουν. Και σε τελική ανάλυση ζώντας στην μικρή μας πόλη τα τελευταία τριάντα χρόνια, μετά την μνημονιακή μας «σωτηρία» δεν έχω διακρίνει καμιά μεγάλη κοσμοσυρροή τις Κυριακές δεδομένου ότι ο εσωτερικός τουρισμός που ήταν ο αιμοδότης των πολλών επισκεπτών, είναι πλέον μακρινό παρελθόν…”