Ηλ. Κυρμανίδης: “Οι νέοι μας δεν χρειάζονται κήρυγμα. Χρειάζονται παρουσία”

*Γράφει ο Δήμαρχος Καμένων Βούρλων Ηλίας Κυρμανίδης

Άρθρο γνώμης του Ηλία Γ. Κυρμανίδη, Δημάρχου Καμένων Βούρλων και Προέδρου της Επιτροπής Θεσμών & Διαφάνειας της ΚΕΔΕ

Οι νέοι μας δεν χρειάζονται κήρυγμα. Χρειάζονται παρουσία.

Ένα ακόμη τραγικό γεγονός μάς αναγκάζει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη ως κοινωνία. Όχι για να αναζητήσουμε εύκολους ενόχους, αλλά για να μιλήσουμε με ειλικρίνεια για τους κινδύνους που πολιορκούν τους νέους ανθρώπους και για τη δική μας ευθύνη απέναντί τους.

Κάθε φορά που μια τραγική είδηση συγκλονίζει την κοινωνία, όλοι νιώθουμε το ίδιο σοκ.
Για λίγο σταματούν όλα. Αναρωτιόμαστε τι φταίει, τι δεν είδαμε εγκαίρως, τι δεν κάναμε σωστά. Και ύστερα, πολύ συχνά, επιστρέφουμε στη σιωπή.

Όμως υπάρχουν στιγμές που δεν επιτρέπεται να σωπαίνουμε.

Όχι για να υψώσουμε το δάχτυλο. Όχι για να κρίνουμε εύκολα μια ολόκληρη γενιά. Όχι για να μοιράσουμε πρόχειρες ευθύνες.

Αλλά για να πούμε μια αλήθεια που όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε: οι νέοι άνθρωποι σήμερα μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο πιο απαιτητικό, πιο σκληρό, πιο μπερδεμένο και συχνά πιο επικίνδυνο απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε.

Οι απειλές της εποχής δεν είναι πάντα ορατές
Οι κίνδυνοι δεν είναι μόνο οι ουσίες.
Είναι και η μοναξιά. Η εσωτερική πίεση. Η ανάγκη αποδοχής. Η απουσία ορίων. Η ψευδαίσθηση ότι «σε εμένα δεν θα συμβεί». Η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας. Η απουσία εκείνης της σταθερής παρουσίας που θα ακούσει, θα καταλάβει και θα σταθεί δίπλα σε ένα παιδί πριν να είναι αργά.

Μιλώ ως δήμαρχος, αλλά όχι μόνο ως δήμαρχος.
Μιλώ ως πατέρας, ως πολίτης, ως άνθρωπος που αγωνιά όταν βλέπει γύρω του μια κοινωνία να χάνει, σιγά-σιγά, την επαφή της με τα παιδιά της.

Δεν αρκεί να σοκαριζόμαστε. Πρέπει να καταλάβουμε

Πόσες οικογένειες ζουν κάτω από την ίδια στέγη, αλλά χωρίς πραγματικό διάλογο;

Πόσοι γονείς αγαπούν βαθιά, αλλά δεν βρίσκουν χρόνο, τρόπο ή λέξεις να πλησιάσουν ουσιαστικά τα παιδιά τους;

Πόσοι εκπαιδευτικοί θέλουν να βοηθήσουν, αλλά ασφυκτιούν μέσα σε ένα πλαίσιο που τους αφήνει όλο και λιγότερο χώρο να λειτουργήσουν παιδαγωγικά και ανθρώπινα;

Ας το πούμε καθαρά: το πρόβλημα δεν είναι μόνο ατομικό. Είναι βαθιά κοινωνικό.

Δεν μπορούμε κάθε φορά που συμβαίνει ένα κακό να αναζητούμε μόνο τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας. Οφείλουμε να κοιτάξουμε ολόκληρη την αλυσίδα.

Τι πρότυπα δίνουμε στα παιδιά μας; Τι συζητήσεις κάνουμε μέσα στο σπίτι; Πόσο ακούμε χωρίς να απορρίπτουμε; Πόσο συχνά μιλάμε για επιτυχία και πόσο λίγο για μέτρο, αντοχή, αυτοσεβασμό και ευθύνη;

Η νέα γενιά δεν είναι χαμένη. Μας χρειάζεται παρόντες
Η νέα γενιά δεν είναι χαμένη.
Και θα ήταν άδικο, αλλά και επικίνδυνο, να την αντιμετωπίζουμε έτσι.

Οι νέοι μας έχουν δύναμη, ευαισθησία, δυνατότητες, ταλέντο. Χρειάζονται όμως σταθερά σημεία αναφοράς. Χρειάζονται ενήλικες παρόντες. Όχι μόνο όταν έρθει η κρίση. Πριν από αυτήν.
Χρειάζονται οικογένεια με επικοινωνία. Χρειάζονται σχολείο με ουσία. Χρειάζονται κοινότητα με πρόσωπο. Χρειάζονται φιλίες που προστατεύουν και δεν παρασύρουν. Χρειάζονται θεσμούς που δεν εμφανίζονται μόνο εκ των υστέρων, όταν έχει ήδη συμβεί το κακό.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να υποκαταστήσει ούτε την οικογένεια ούτε το σχολείο. Μπορεί όμως να γίνει μέρος της λύσης.

Μπορεί να ανοίξει δρόμους διαλόγου, να στηρίξει δράσεις πρόληψης, να φέρει πιο κοντά γονείς, εκπαιδευτικούς, ειδικούς και νέους ανθρώπους. Μπορεί να συμβάλει σε μια κοινότητα όπου κανένα παιδί δεν θα νιώθει αόρατο και κανένας γονιός δεν θα νιώθει μόνος.

Αυτό χρειαζόμαστε σήμερα: λιγότερη υποκρισία και περισσότερη αλήθεια, λιγότερο πανικό και περισσότερη ουσία, λιγότερο κήρυγμα και περισσότερη παρουσία.
Να μη συνηθίσουμε το αδιανόητο

Γιατί οι νέοι μας δεν έχουν ανάγκη από ανθρώπους που θα τους θυμηθούν μόνο όταν κάτι πάει στραβά. Έχουν ανάγκη από ανθρώπους που θα είναι εκεί νωρίτερα. Πριν από το λάθος. Πριν από το αδιέξοδο. Πριν από τον κίνδυνο.

Αν υπάρχει ένα χρέος που μας βαραίνει όλους, είναι να μη συνηθίσουμε.
Να μη συνηθίσουμε να χάνουμε παιδιά και να το αντιμετωπίζουμε σαν άλλη μία είδηση.
Να μη συνηθίσουμε τη σιωπή μέσα στα σπίτια μας.
Να μη συνηθίσουμε την απόσταση ανάμεσα στην κοινωνία και τη νέα γενιά.
Χρέος μας είναι να ξαναχτίσουμε δεσμούς εμπιστοσύνης. Να ξαναμάθουμε να ακούμε. Να ξαναβάλουμε στο κέντρο τον άνθρωπο.

Και πάνω απ’ όλα, να δώσουμε στα παιδιά μας αυτό που έχουν περισσότερο ανάγκη: έναν κόσμο λιγότερο αδιάφορο, πιο αληθινό, πιο ανθρώπινο.

Έναν κόσμο με περισσότερους ανθρώπους πραγματικά παρόντες.

Ηλίας Γ. Κυρμανίδης
Δήμαρχος Καμένων Βούρλων